نوع انجام رسالت و وظیفه نبوت به وضوح و روشنی از ناحیه ذات اقدس حق تعالی به موسای پیغمبر اعلام شده است که تو اگر می خواهی وظیفه ات را انجام دهی، وظیفه تو این است که: «ذکرهم آلائی و نعمائی لیحبونی» این وظیفه نبوت و امامت و وظیفه رهروان آن راه است.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید، اجلاسیه عمومی نشست دوره‌ای اساتید در شب ولادت با سعادت سید الساجدین با حضور بیش از هزار نفر از اساتید سطوح عالی و خارج حوزه علمیه قم با موضوع «وظیفه روحانیت در عصر حاضر» در بیت آیت الله العظمی وحید خراسانی برگزار شد.

در این مراسم استاد سید میرمحمد یثربی گفت: قال الله العظیم ولینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم لعلهم یحذرون، ایام و اعیاد را محضر ائمه علیهم السلام و سروران و اساتید و بزرگانی که درمحضرشان هستیم تبریک و تهنیت عرض می کنم. موضوعی که برای این نشست اعلام فرمودند شاید بدوا به نظر آید که مقداری نارسایی و قصور داشته باشد چون وظیفه و رسالت روحانیت به حکم آیه شریفه نفر روشن است «و لینذروا قومهم اذا رجعوا» بنابراین به حسب این آیه که وظیفه ما را روشن کرده است دنبال راهکارها و شیوه های انجام این رسالت و وظیفه می گردیم.

به حسب روایات فراوانی که در منابع خودمان وجود دارد به خصوص این روایتی که از صاحب امشب حضرت سجاد علیه السلام روایت شده است که حضرت می فرمایند «اوحی الله تعالی الی موسی حببنی إلی خلقی و حبب خلقی إلی» یعنی در واقع تعیین وظیفه ای که خدای متعال برای موسای پیغمبر علیه السلام به عنوان پیغمبر اولوا العزم بیان می فرمایند که: «حببنی إلی خلقی و حبب خلقی إلی» این وظیفه نبوت است، وظیفه امامت است و وظیفه رهروان همان راه است.

در ادامه روایت دارد که حضرت می فرمایند: موسی به پیشگاه ذات اقدس الهی عرض کرد: «یا رب کیف أفعل» خدای متعال در جواب حضرت موسی علیه السلام فرمود: « ذكرهم آلائي و نعمائي ليحبوني‏» که در این عبارت خدای متعال راه و روش انجام این وظیفه را به ما آموزش دادند، نوع انجام رسالت و وظیفه نبوت در این کلام کاملا مستتر و نهفته است و به وضوح و روشنی از ناحیه ذات اقدس حق تعالی به موسای پیغمبر اعلام شده است که تو اگر می خواهی وظیفه ات را انجام دهی، وظیفه تو این است که: «ذکرهم آلائی و نعمائی لیحبونی.»

آن چه که وظیفه ما است ادامه همین مسیر و روش است یعنی پیوند بین مخلوق و خالق را برقرار کردن با استفاده از همان ارتکازات فطری بشر که بالطبع گرایش به خالق متعال دارند منتهی یادآوری کردن او به نعمت های مادی و معنوی و تنبه دادن و تذکر دادن به این نعم الهیه، این غریزه محبت و مودت و کشش به جانب خدای متعال را احیا می کند همان چیزی که امیر المومنین علیه السلام در خطبه اول نهج البلاغه وقتی سخن از انگیزه بعثت انبیا می کنند، می فرمایند: «لیثیروا علیهم دفائن العقول و یذکرونهم منسی نعمته» کاری که انبیا می کنند این است که گنجینه ها و دفائن عقلانی را تبیین می کنند، «و یذکرونهم منسی نعمته» آن نعمت فطری خدادادی را یادآوری می کنند که این همان کار رسالت و نبوت است.

در روایت دیگری که طولانی است در جلد دوم بحار مرحوم مجلسی در کتاب علم هم وظیفه علما بیان شده است. روایت دیگری از امام صادق علیه السلام است که فرمودند: «علماء شیعتنا مرابطون فی الثغر الذی یلی إبلیس و عفاریته» این نشان اعطا کردن و منزلت دادن به علما و دادن مدال مرابطه، مدال مرزبانی و سنگربانی از اصول اعتقادی مسلمانان و شیعیان است، طبیعی است که یک مرزبان اولین نکته ای که مد نظر دارد «إن ربک لبالمرصاد» است که همان رصد کردن و کنترل کردن اوضاع و بررسی کردن و شناسایی کردن راه های نفوذ دشمن است و مطلبی که امروز تحت عنوان مخاطرات نفوذ اندیشه های مختوم در جامعه مطرح می شود، نکته قابل توجهی است که در فرمایش امام سلام الله علیه هم آمده است.

این منزلتی که به علمای شیعه داده شده است «علماء شيعتنا مرابطون‏ بالثغر الذي يلي إبليس و عفاريته» راه سلطه بر شیعه را از ناحیه شیطان و «شیعته» که در ادامه روایت دارد که نواصب هستند، می بندند بنابراین گاهی عرصه خدمت رسانی و انجام وظیفه برای ما در حوزه جهانی فراهم می شود و ما می توانیم در یک عرصه خیلی موسعی انجام وظیفه کنیم در این صورت است که بیشتر باید به همان نکته اول توجه داشته باشیم که همان راه و رسم خود رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم است.

در این راه بهترین سنت، سنت متّبع رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و اهل بیت علیهم السلام است که آنها چگونه مردم را در آن فضای وحشتناک جاهلیت جامعه رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم هدایت کردند، قرآن به زیبایی در این مطلب ورود کرده است که «انک لعلی خلق عظیم» آن هم نسبتی که خدا به حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می دهد و این فضیلت را برای حضرت ذکر می کند، تنها طریق همین است که از راه صحیح با مردم ارتباط پیدا کنیم و با این پیوند درست عواطف مردم را به سوی خودمان جلب کنیم و با سلوکی صحیح نسبت به مردم آنها را به دین و وحی الهی دعوت کنیم.

اگر قرار است عرصه خدمت رسانی و وظایف ما در حوزه نسبت به مسلمین و به خصوص شیعیان باشد و دستمان از یک وسعت و دامنه وسیعی کوتاه باشد، راه و روش ما همان نکته ای می شود که در فرمایش امام صادق علیه السلام  است که «علماء شيعتنا مرابطون‏ بالثغر الذي يلي إبليس و عفاريته» که این مرابطه یعنی مرزبانی و سنگربانی از هجمه نفوذ. راه مختوم همان فرمایش امیر المومنین است که می فرمایند: اهل نفاق «یؤخذ من هذا ضغث و من هذا ضغث» حق و باطل را به هم در آمیختند و شیعیان را فریب دادند و نسبت به باورها و اعتقادات درست شیعه ایجاد تزلزل کردند.

در هر حال ما اگر بخواهیم وظیفه هایی که به عهده ما است را انجام دهیم، جز پیروی و اتّباع از سنت سلف صالحمان و بزرگان علمای شیعه هیچ راه دیگری نداریم، جهتش هم این است که آن هسته اولیه شیعه که شکل گرفت به حسب روایات معروفه «ارتد الناس بعد رسول الله الا ثلاثة» نسبت به جمعیت مسلمان، یک نسبت بسیار ناچیز بود اگر ما جمعیت مسلمانان در آن زمان را همان عدد حضاری که در غدیر بودند فرض کنیم، نسبت سه نفر یا هفت نفر به صد هزار نفر را داریم که یک نسبت ناچیز غیر قابل ذکری است اما این تلاش بزرگان و در درجه اول خود اهل بیت علیهم السلام است که با صبر و بردباری و تحمل مشقت ها و مشاکل در این راه قدم برداشتند.

صاحب امشب امام سجاد علیه السلام در همان سال های آخر عمرشان به عنوان درد دل بیان می کنند در حالی که نزدیک به یک قرن از هجرت گذشته است که «ما کان من المدینة و مکة عشرون من محبینا» اما زحمات و تلاش ها و تحمل مشقت های بزرگان ما و علمای اعلام به گونه ای بود که نسبت امروز رقم خورده است.

اگر امروز بیان کنیم که جمعیت مسلمان ها در دنیا یک میلیارد است، جمعیت شیعه نسبت به آن یک سوم یا نهایتا یک چهارم است، این نسبت با جمعیت بسیار ناچیز سه نفر یا هفت نفر در مقابل صد هزار نفر قابل مقایسه نیست.

این توفیقی که برای شیعه حاصل شد غیر از همان تلاش مشهور و سعی وافر فقهای گذشته و بزرگان علمای ما هیچ دلیل دیگری ندارد. اگر به تغییر این نسبت توجه کنید چیزی شبیه به معجزه  است و فقط ادامه همان راه سلف صالح است که ما را در این طریق موفق می دارد.

علما و گذشتگان ما از هر نوع امکانی برای اشاعه معارف اهل بیت علیهم السلام و نشر اندیشه های ایشان هیچ قصور و کوتاهی نکردند و نسبت به موقعیت های به دست آمده بسیار مترصد بودند و طبق توصیه امام صادق علیه السلام که فرمودند: «مرابطون» از اعتقادات شیعه و معارف اهل بیت صیانت کردند و بدون هیچ وابستگی و اتکال به قدرت و حکومتی توانستند روحانیت شیعه را شکل دهند. از زمان مرحوم شیخ مفید و بعد از ایشان شیخ طوسی با مهاجرت به نجف و بعد هم در همین حوزه های کهنسال شیعه که نسل به نسل انتقال پیدا کرد این مسیر ادامه پیدا کرد و هیچ کدامشان پشتوانه های حکومتی و دولتی نداشتند، مستقیما و مباشرتا با مردم، عواطف مردم و باورهای مردم سر و کار داشتند.

ما باید تلاشمان این باشد که طلاب و فضلا و شاگردانی را که در محضرتان تلمذ می کنند، بر همین شیوه و روش تربیت کنیم و این راه و رسم را به آنها بیاموزیم و آموزش این راه و رسم جز با حفظ هویت و استقلال حوزه شیعه امکان نخواهد داشت و این جمع مبارک و فاخر و این تشکل بر همین اساس و مبنا تشکیل شده است و امیدواریم ان شاء الله خداوند متعال این جمع را از جمیع مخاطرات حفظ فرماید و سایه مرجعیت و زعامت اصیل شیعه را بر سر حوزه ها و عموم مردم شیعه سیما من تشرفنا بمحضره الشریف مستدام دارد./260/30/20