دانشگاه دروسش موضوع محور و مطلب محور است و هیچ کتاب تعیینی در آن جا نقش اساسی ندارد ولی دروس حوزه متن محور است علوم آنها تجربی است اما علوم ما علوم نقلی است اینها را نباید در روش به هم خلط کنیم که ضایعاتی به وجود می آورد که آثارش را در حوزه فعلی می بینیم.

استاد ناصر محرر در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: برای رسیدن به قله اجتهاد در حوزه های علمیه هدف مشخص و اخلاص نیت اهمیت دارد نباید به گونه ای باشد که از سلوک اساتید و مسئولین اداری حوزه این مساله انتزاع نشود، چطور است که در خانواده می گوییم هر مقدار که پدر و مادر به نماز اهمیت دهند نمی شود بیشتر از آن را از فرزندان انتظار داشت، در حوزه هم همین طور است.

وی اضافه کرد: هدف مشخص از تحصیل در حوزه کسب علوم آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم است و این مساله را باید اساتید در میان تدریسشان در لابه لای مطالب و در آن مناسباتی که می شود و به آن گریزگاه می گویند، بیان کنند اساتید باید به صورت پیوسته ذکر اهل بیت علیهم السلام و ذکر اهمیت علومشان و مرجعیت علمی اهل بیت علیهم السلام را داشته باشند تا این هدف روشن شود. در مورد اخلاص نیت اگر طلبه در نظام اداری حوزه یک نوع تسامح ببیند تمام زحمت ها و آرزوهای ما در مورد آن طلبه به مخاطره می افتد.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: در روش جدید ارائه دروس آزاد ملزوماتی وجود دارد که به آنها هم باید ملزم شویم و تنها جدیدتر کردنِ برنامه کاری را از پیش نمی برد جدیدتر کردن برنامه به منزله جعل قانون است اما جعل قانون نمی تواند در میدان اجرا نتیجه دهد بلکه مجری هم باید دقت کافی و لازم را داشته باشد و آن نکات حساس را مورد نظر داشته باشد و تذکر دهد که مسائلی که پیش می آید آیا با اقتضای برنامه تناسب دارد یا نه.

وی در ادامه سخنانش بیان داشت: این دو نکته بعد از یک آسیب شناسی واقع بینانه و منصفانه خودشان را نشان می دهند الان بنده این آسیب ها را در حوزه تدریس خودم احساس می کنم اما نمی توانم آن را تعمیم دهم و نمیتوانم هم مطمئن شوم که تعمیم ندارد. آسیب شناسی ما را به اهمیت و دقت در این زمینه می رساند، در مورد آسیب شناسی باید با اساتید و طلاب صحبت شود و به سخن منتقدین در این زمینه هم باید به دقت گوش فرا داد بالاخره منتقد هم یک سری مطالب را می گوید و می داند آسیب شناسی روشش این است که آگاهانه و منصفانه آسیب شناسی کند.

استاد محرر گفت: طلبه باید روشمند تحصیل کند بدین شیوه که هر درسی که طلبه تحصیل می کند آن را مقدمه و پایه درس دیگر بداند و به همین دلیل است که ما نمی توانیم بعضی از حلقه ها را حذف کنیم اما عملا در روش تدریس ما بعضی از حلقات و بعضی از فصول و فرازها حذف می شود مثل این که دیواری را می سازیم و جایی از آن را خالی می گذاریم و میگوییم که نمی افتد بعد در طبقه دوم هم خلایی در دیوار می گذاریم و می گوییم با این هم نمی افتد اما بعد که طبقه ها زیاد شد این خلاها خطرناک است، این که از یک کتاب یک فصل یا دو فصل خوانده نشد، این مطلب فی نفسه زیان ندارد به شرط لا یعنی به شرطی که نظیرش تکرار نشود.

وی خاطرنشان کرد: وقتی در دوره های تحصیل و سطوح مختلف تحصیلی چندین خلا به این شیوه پیش آید این طلبه دیگر بعد از ورود به درس خارج حرکتش کند می شود و یا این که درجا می زند بعد از مدتی آثار روانی این مساله هم در ذهنش پیدا می شود و می بیند که پیشرفت نمی کند و نمی داند اصلا درس خارج از چه مقوله ای است که ممکن است این مساله انگیزه او را ضعیف کند.

این استاد حوزه علمیه قم در انتهای سخنانش بیان داشت: مقایسه ارتکازی و بسیار غیر منطقی ای که بین دانشگاه و حوزه صورت گرفته است درست مثل مساله وحدت شیعه و سنی است که بعضی ها محل نزاعش را گم کردند دانشگاه دروسش موضوع محور و مطلب محور است و هیچ کتاب تعیینی در آن جا نقش اساسی ندارد ولی دروس حوزه متن محور است، علوم آنها تجربی است اما علوم ما علوم نقلی است اینها را نباید در روش به هم خلط کنیم که ضایعاتی به وجود می آورد که آثارش را در حوزه فعلی می بینیم، ما همیشه می توانیم از مزایای دانشگاه استفاده کنیم اما نمی توانیم همان کار را انجام دهیم چون روش کار ما با آنها متفاوت است./20/22/260