روش دیگر ائمه علیهم السلام این بود که از هر فرصتی نه تنها در ایام عزای ایشان بلکه از هر فرصتی در شبانه روز استفاده می کردند و مصائب امام حسین علیه السلام را یادآوری می کردند، امام سجاد علیه السلام 35 سال وقتی چشمشان به آب می افتاد، گریه می کردند اگر سفره غذایی پهن می شد، گریه می کردند، اگر قصاب در بازار گوسفندی را خوابانده بود که ذبح کند حضرت بلافاصله می گفتند: «آیا به این حیوان آب داده ای که می خواهی ذبحش کنی؟»

استاد سید حسن موسوی فخر در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: «و إنه لمکتوب علی یمین العرش إن الحسین مصباح هدیً و سفینة نجاة» یکی از کارهای مهمی که ائمه معصومین علیهم السلام انجام می دادند احیای یاد و نام امام حسین علیه السلام و احیای حماسه کربلا و واقعه عاشورا بود، آیات متعددی از قرآن هم بر لزوم زنده نگه داشتن یاد و نام انبیا الهی و شخصیت های الهی تاکید کرده است.

وی افزود: هدف از احیای یاد و نام انبیاء خدا فقط بیان شرح حال و زندگانی شخصی آنها نبوده است بلکه به خاطر ارزش های والای الهی و انسانی و خصلت های پسندیده آنها بوده است که باید آنها را به عنوان الگو سرمشق خود قرار دهیم لذا شما آیاتی را می بینید که با «و اتل علیهم»  و «و اذکر» شروع می شود مثل سوره مریم آیه 41 که می فرماید: «و اذکر فی الکتاب ابراهیم انه کان صدیقا نبیا» ای رسول در این کتاب ابراهیم خلیل را یاد کن «انه کان صدیقا نبیا» چون او صدیق یعنی بسیار راستگو و نبی خدا بود و یا در همین سوره مریم آیه 51 دارد «و اذکر فی الکتاب موسی إنه کان مخلصا و کان رسولا نبیا» در این کتاب موسی را یاد کن چون او مخلص بود و رسول خدا و نبیی والا مقام بود، باز در همین سوره مریم آیه 54 «و اذکر فی الکتاب اسماعیل انه کان صادق الوعد» و از این قبیل آیات که بسیار متعدد هستند که به ما دستور می دهند یاد و نام انبیای الهی را زنده نگه داریم.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: سوال این است که چرا ائمه اطهار علیهم السلام این قدر در طول زندگی خود بر زنده نگه داشتن نام ابا عبدالله علیه السلام و بر احیای حادثه کربلا تاکید می کردند به این علت که احیای نام و یاد امام حسین علیه السلام احیای همه فضایل 124 هزار پیامبر خدا است چون امام حسین علیه السلام وارث انبیا است، «السلام علیک یا وارث آدم صفوة الله السلام علیک یا وارث نوح نبی الله السلام علیک یا وارث ابراهیم خلیل الله السلام علیک یا وارث موسی کلیم الله السلام علیک یا وارث عیسی روح الله السلام علیک یا وارث محمد نبی الله صلی الله علیه و آله و سلم» اگر قرآن امر می کند که نام حضرت ابراهیم و نام حضرت موسی را زنده نگه داریم، حسین علیه السلام هم وارث انبیای الهی است، احیای یاد و نام حضرت احیای یاد و نام همه انبیا است، احیای تمام حماسه ها و فداکاری ها و جمیع خوبی ها است لذا ائمه اطهار علیهم السلام در طول زندگانی خود بر این واقعه و بر زنده نگه داشتن نام سیدالشهدا تاکید می کردند.

وی افزود: بنده یکی دو روش را در مورد برخورد اهل بیت علیهم السلام در احیای یاد و نام امام حسین علیه السلام بیان می کنم، یک روش این بود که در ایام عزای سید الشهدا علیه السلام اقامه مجلس عزا می کردند و در روایت علقمه حضرمی است که می گوید امام باقر علیه السلام در ایام سوگ ابا عبدالله الحسین علیه السلام اقامه مجلس عزا می کردند و بر امام حسین علیه السلام گریه می کردند و اشک می ریختند «و یامر من فی داره بالبکاء علیه» امام باقر علیه السلام هر کسی که در خانه ایشان بودند را امر می کردند که بر امام حسین علیه السلام گریه کنند «والیعز بعضهم بعضا» بعضی را به بعض دیگر به تسلیت گفتن امر می کردند که مردم به همدیگر در مصائب امام حسین علیه السلام تسلیت گویند و شیعیان وقتی به هم می رسند «اعظم الله اجورنا و اجورکم» گویند و در مصائب امام حسین علیه السلام همدیگر را تسلا دهند.

استاد موسوی فخر گفت: وقتی فضیل نزد امام صادق علیه السلام آمد، ایشان فرمودند: «تجلسون و تحدثون» آیا دور هم می نشینید و از مصائب ما می گویید فضیل عرض کرد: «قلت جعلت فداک نعم یابن رسول الله» یابن رسول الله فدایت شوم ما دور هم می نشینیم و از مصائب شما می گوییم. حضرت صادق علیه السلام فرمودند: «ان تلک المجالس أحبها» ما این مجالس را دوست داریم «فاحیوا امرنا یا فضیل» این جا حضرت به احیای امرشان و به احیای یاد و نام و مصائب اهل بیت علیهم السلام و مصائب سیدالشهدا علیه السلام دستور می دهند و در ادامه حضرت می فرمایند «رحم الله من احیا امرنا».

وی در ادامه بیان حدیث گفت: امام صادق علیه السلام می فرمایند: ای فضیل «من ذکرنا او ذکرنا عنده» هر کسی مصائب ما را یاد کند و یا این که مصائب ما در نزدش یاد شود «فخرج من عینه مثل جناح الذباب غفر الله ذنوبه ولو کان اکثر من زبد البحر» خداوند گناهان او را می بخشد ولو بیش از کف دریاها باشد، این عظمت دستگاه امام حسین علیه السلام است مگر بال مگس در مقابل بخشش همه ذنوب چقدر است، این مطلب بیان می کند که هر کسی که منسوب به امام حسین علیه السلام شود، قیمت پیدا می کند، خوردن ذره ای از خاک حرام است ولو تربت قبر رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم اما همین خاک وقتی تربت امام حسین علیه السلام می شود، شفای همه دردها است پس اولین برخورد ائمه علیهم السلام این بود که مجلس امام حسین علیه السلام را اقامه کنند و دستور می دادند که برای امام حسین علیه السلام مجلس اقامه کنید و گریه کنید و به هم تسلیت گویید.

این استاد حوزه علمیه قم گفت: روش دیگر ائمه علیهم السلام این بود که از هر فرصتی نه تنها در ایام عزای ایشان بلکه از هر فرصتی در شبانه روز استفاده می کردند و مصائب امام حسین علیه السلام را یادآوری می کردند، امام سجاد علیه السلام 35 سال وقتی چشمشان به آب می افتاد، گریه می کردند اگر سفره غذایی پهن می شد، گریه می کردند، اگر قصاب در بازار گوسفندی را خوابانده بود که ذبح کند حضرت بلافاصله می آمدند و می گفتند: «آیا به این حیوان آب داده ای که می خواهی ذبحش کنی؟» قصاب می گفت: «یابن رسول الله ما مسلمانیم و به حیوان وقتی می خواهیم ذبحش کنیم آب می دهیم» امام سجاد علیه السلام همان جا می فرمود: «آن سی هزار نفر مگر مسلمان نبودند که سر از بدن پدرم با لبان تشنه جدا کردند» و همان جا مصائب ابی عبدالله علیه السلام را بیان می کردند.

وی افزود: وقتی به امام سجاد علیه السلام می گفتند، آیا بس نیست، سی سال است که شما در مصائب پدرتان گریه می کنید_میان عاشق و معشوق رمزی است چه داند آن که اشتر می چراند_ ایشان می فرمودند: «یوسف از جلو چشمان حضرت یعقوب گم شد او که بدنش زیر سم اسبان قرار نگرفت سر از بدنش جدا نشد فقط از جلو چشمان حضرت یعقوب گم شد آن حضرت آن قدر گریه کردند که چشمانشان کور شد، ولی من در کمتر از یک روز هجده یوسف مقابل چشمم سر از بدنشان جدا شد.»

استاد موسوی فخر بیان داشت: امام سجاد علیه السلام از هر فرصتی استفاده می کردند و مصائب امام حسین علیه السلام را گوشزد می کردند و این سیره امام سجاد علیه السلام بود که در طول زندگانی در هر آن و لحظه ای در احیای یاد و نام و مصائب امام حسین علیه السلام می کوشیدند. امام صادق فرمود: «إنی ما شربت ماء عذب و ذکرت الحسین» من هیچ وقت آبی گوارایی نخوردم مگر این که حسین علیه السلام را یاد کردم برای چه امام صادق علیه السلام هر وقت آب می خوردند، امام حسین علیه السلام را یاد می کردند.

وی اضافه کرد: وقتی منصور دوانقی خانه امام صادق علیه السلام را آتش زد و آتش از در خانه شعله ور شد و به طرف دهلیز و راهرو خانه آمد، شیعیان آمدند و آتش را خاموش کردند، فردای آن روز دیدند امام صادق علیه السلام هنوز اندوهگین هستند و گریه می کنند و اشک می ریزند و به امام صادق عرض کردند، آقا ما آتش را خاموش کردیم و به شما و همسر و بچه های شما آسیبی نرسید، چرا این قدر گریه می کنید ایشان فرمودند، شما خیال می کنید من برای خودم گریه می کنم «لا والله ولکن لما اخذت النار فی الدهلیز نظرت الی نسائی و بناتی فی صحن الدار» دیدم از حجره به حجره ای دیگر می دوند و انا معهن فی الدار و من بالای سر آنها در خانه نشستم «ولکن فتذکر» ولی به یاد فرار اهل و عیال جدم حسین علیه السلام افتادم که آنها چگونه فرار می کردند در حالی که جدم حسین در گودی قتلگاه بود.

وی خاطرنشان کرد: حضرت رضا علیه السلام در ابتدای محرم می فرمایند: «یابن الشبیب ان کنت باکیا علی شی فابک علی الحسین فان البکاء علیه یحط الذنوب العظام» هر گاه می خواهی بر چیزی گریه کنی بر حسین گریه کن زمانی که اشک از چشمت جاری است به مصائب جدمان حسین علیه السلام سمت و سویش ده چون گریه بر حسین گناهان کبیره را از بین می برد.

این استاد حوزه علمیه قم در انتهای سخنانش بیان داشت: حضرت حجت علیه السلام در زیارت ناحیه مقدسه می فرمایند: ای جد بزرگوارم اگر من در کربلا نبودم تا در رکاب شما شمشیر زنم صبح و شب بر شما گریه می کنم و اگر اشک چشمم تمام شود، خون گریه می کنم. اینها تاکیدات ائمه اطهار علیهم السلام بر احیای یاد و نام ابی عبدالله الحسین و مصائب ابی عبدالله الحسین علیه السلام و اقامه مجلس عزا است که از هر فرصتی استفاده می کردند و این مصائب را گوشزد می کردند./260/20/20