امام صادق علیه السلام درباره شخصیت حضرت علی اکبر می فرمایند: «بابی أنت و امی من مذبوح و مقتول من غیر جرم و بابی أنت و أمی دمک المرتقی به إلی حبیب الله».

استاد مهدی مسجد جامعی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: یکی از شخصیت های برجسته و بزرگ در واقعه عاشورا پسر بزرگ امام حسین علیه السلام حضرت علی اکبر هستند. خداوند متعال در قرآن کریم سوره مبارکه عصر می فرماید: «والعصر إن الانسان لفی خسر الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصو بالصبر» امام صادق علیه السلام در حدیثی که در کامل الزیارات صفحه 416 بیان شده است، فرمودند: «بابی انت و امی من مذبوح و مقتول من غیر جرم».

وی افزود: خدای منان در قرآن کریم بندگانش را به دو گروه تقسیم می نماید گروه اول گروه خاسرین یعنی دسته زیانکاران و گروه دوم گروه رابحین یعنی افرادی که از عمرشان بهره می برند. در این جا سوالی مطرح است و آن این که ما چگونه خاسرین و رابحین را بشناسیم؟ قاعده و قانون کلی این است که هر انسانی که در مسیر هدف خلقت باشد رابح و بهره مند است و هر فردی که در مسیر غیرالهی باشد یعنی هدفش دنیا و شهوت و ریاست باشد خاسر و زیانکار است.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: حضرت علی علیه السلام در روایتی فرمودند: «ضاع من کان له مقصد غیر الله» هر کس مقصد غیرالهی دارد و هدفش رسیدن به دنیا است ضایع و تباه شده است که در کتاب غرر الحکم حدیث شماره 5907 این معیار کلی برای بهره مندان و زیانکاران بیان شده است. خداوند متعال در قرآن کریم در چندین آیه این دو گروه را معرفی می نماید؛ در سوره مبارکه حج آیه ده خداوند متعال می فرماید: «و من الناس من یعبد الله علی حرف فإن أصابه خیر اطمئن به و إن أصابه فتنة إنقلب علی وجهه خسر الدنیا و الاخرة ذلک هو الخسران المبین» گروهی از مردم خدا را بندگی می کنند اما خداوند و عبادت خدا در متن زندگیشان نیست.

وی خاطرنشان کرد: برای برخی بندگان خدا عبادت و بندگی خدا مهم است، اگر نمازشان قضا شود یا دل کسی را برنجانند، ناراحت و غصه دار می شوند اما برای برخی دیگر خوردن و خوابیدن مهم است و آن را در متن زندگیشان قرار داده اند. اگر به دینشان ضربه وارد شود اعتنایی نمی کنند ولی اگر در امور مالی به آنها ضرری وارد شود صدایشان در می آید. اگر وضع مادیشان خوب شود، می گویند عجب خدای خوبی داریم ولی اگر جیبشان خالی شد چهره بر می گردانند و این رفتارها نشانه های خسران است و این گونه افراد در دنیا و آخرت زیانکار هستند.

استاد مسجد جامعی گفت: در سوره مبارکه عصر خداوند متعال می فرماید: «والعصر إن الانسان لفی خسر الا الذین آمنوا و عملو الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر» قسم به عصاره خلقت که همه انسان ها در زیان هستند و معلوم است که اگر انسان در نعمت و تندرستی باشد و همه خواسته هایش برآورده شود می گوید عجب خدای خوبی دارم و شاید خدا را بندگی کند اما در فشار و سختی است که فریادش بلند می شود و با گله مندی خاسر و زیانکار می گردد تا آزمایشی روی نداده بود سی هزار نفر از مردم کوفه با حضرت مسلم بن عقیل بیعت کردند اما مدت زیادی نگذشته بود که بیعت شکنی کردند و دنیا را برگزیدند.

وی افزود: امیرالمومنین علی علیه السلام در نهج البلاغه در حکمت دویست و هفده می فرمایند «فی تقلب الاحوال عُلِمَ جواهر الرجال» در حالات گوناگون جامعه است که جوهرها و باطن های افراد معلوم و آشکار می شود. در سوره مبارکه عصر چهار ویژگی برای انسان رابح و سودمند ذکر شده است، خصوصیت اول آنان این است که خدا را باور کردند و به او ایمان آوردند دوم اینکه به دنبال ایمان، اعمال صالح و شایسته انجام دادند و سوم این که همدیگر را توصیه به حق می کنند و چهارم این که همدیگر را توصیه به صبر می کنند یعنی علاوه بر این که انسان باید حق بگوید و به دنبال حق رود باید صبور و شکیبا هم باشد، باید جامعه را دعوت به حق کند و از حق دفاع کرده و مردم را با حق گویی و حق جویی و حق پویی آشنا نماید. اگر فردی این چهار قانون را در زندگی اش پیاده کند رابح است و دیگر در خسران و زیان به سر نمی برد.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: درس حق گویی و دفاع از حریم حق را باید از حضرت علی اکبر علیه السلام بیاموزیم. وقتی امام حسین علیه السلام در مسیر کربلا اندکی به خواب رفتند و سپس بیدار شدند و فرمودند: «در عالم رویا دیدم منادی ندا می دهد این غافله و کاروان به جانب شهادت در حال حرکت هستند.» در این هنگام حضرت علی اکبر علیه السلام عرضه داشتند: «یا أب ألسنا علی الحق» آیا ما بر حق نیستیم؟ یعنی برای ما حق مهم است. امام حسین علیه السلام فرمودند: «آری ما بر حق هستیم» و حضرت علی اکبر فرمودند: «إذا لا نبالی بالموت» اکنون که چنین است باکی از موت نداریم.

وی افزود: حضرت علی اکبر با این سخنان می گویند ای شاگردان کربلا، ای کسانی که تابع فرهنگ عاشورا هستید در زندگی حق را پیدا کنید و زمانی که حق را پیدا کردید دیگر هیچ ترسی نداشته باشید که سرانجامتان چه می شود به همین دلیل است که امام صادق علیه السلام درباره شخصیت حضرت علی اکبر می فرمایند: «بابی أنت و امی من مذبوح و مقتول من غیر جرم و بابی أنت و أمی دمک المرتقی به إلی حبیب الله» پدر و مادر من امام صادق علیه السلام فدای تو باد ای ذبح شده و ای به شهادت رسیده بی گناه و ای شهیدی که خونت به عالم بالا و عرش رفته است. حضرت ابی عبدالله علیه السلام نیز همین مطلب را در لهوف صفحه 144 فرموده اند: «ألا ترون أن الحق لا یومن به و أن الباطل لا یتناهی عنه» آیا نمی بینی به حق عمل نمی شود و از باطل اجتناب و دوری نمی شود یعنی من برای پیاده کردن و دفاع از حق آمده ام.

استاد مسجد جامعی بیان داشت: جایگاه حضرت علی اکبر در سخن های امام حسین علیه السلام جایگاه رفیع و بلندی است. امام حسین علیه السلام هنگامی که ایشان روانه میدان می شوند آیه 32 سوره آل عمران را می خوانند: «إن الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم و آل عمران علی العالمین» خدای منان حضرت آدم و حضرت نوح و خاندان ابراهیم و عمران را برگزید و آنان را به مقام رسالت و امامت رسانید که این مطلب در کتاب بحارالانوار جلد 45 صفحه 45 بیان شده است چرا امام حسین علیه السلام این آیه را می خوانند؟ یعنی ای مردم علی اکبر من در مقام اصطفی و برگزیدگی است، به همین دلیل در روایات وارد شده است که اگر قرار بود حضرت علی اکبر بمانند و به شهادت نرسند قطعا یکی از امامان معصوم علیهم السلام می شدند.

وی اضافه کرد: درست است تقدیر این گونه بود و خداوند می دانست حضرت علی اکبر شهید می شوند اما ایشان قابلیت و لیاقت امامت جامعه را داشتند. امام حسین علیه السلام به حضرت علی اکبر فرمود: «برای وداع با عمه ات و اهل حرم به خیمه ها برو» که نظیر چنین سخنی را برای سایر بنی هاشم سراغ نداریم، شاید نکته اش در این است که حضرت علی اکبر علیه السلام در نزد اهل حرم جایگاه عظیم و برجسته ای دارند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: حضرت علی اکبر برای وداع به خیمه ها آمدند امام حسین علیه السلام دیدند مقداری طول کشید، ترسیدند نکند عمه ها و اهل حرم دیگر نگذارند حضرت علی اکبر به میدان روند به همین خاطر حضرت به خیمه ها تشریف می آورند و می فرمایند: علی اکبر مرا را رها کنید «فانه ممسوس فی الله» یعنی حضرت علی اکبر همه وجودش را توحید و جلال و جلوه کامل خداوند پر کرده است و هر کس می خواهد خدا را ببیند و صفات خدا را تماشا کند باید به حضرت علی اکبر نگاه کند.

وی خاطرنشان کرد: قضیه ای در زمان امام حسین علیه السلام اتفاق می افتد که مردی نصرانی وارد مسجد النبی می شود. چون مردم او را می شناختند که نصرانی است جمع شدند و گفتند که چرا وارد مسجد شدی، مگر نمی دانی که حق ورود به مسجد را نداری؟ او در جواب آنها گفت: «من دیشب عیسی بن مریم و رسول اکرم صلی الله علیه و آله را در خواب زیارت کردم.» عیسی بن مریم به من فرمود: «أسلم علی ید محمد» به دست حضرت محمد صلی الله علیه و آله ایمان آور و مسلمان شو، من هم آمده ام تا اهل بیت ایشان را ببینم و ایمان آورم، وارد مسجد شد و به محضر امام حسین علیه السلام رسید و عرضه داشت یا اباعبدالله من دیشب جدتان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم را در عالم رویا زیارت کردم و مسلمان شدم و حالا در بیداری آمده ام تا شهادتین را بر زبان جاری کنم می فرمایید چه کنم؟

استاد مسجد جامعی بیان داشت: امام حسین علیه السلام به یارانشان فرمودند بروید و حضرت علی اکبر را بیاورید رفتند و ایشان را آوردند. وقتی حضرت علی اکبر نقاب چهره شان را کنار زدند تا مرد نصرانی نگاهش به چهره حضرت علی اکبر افتاد از هوش رفت و بعد از مدتی او را به هوش آوردند و گفتند که چرا غش کردی؟ گفت: «والله پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را که در خواب دیدم چهره و شمایلش همین گونه بود.» سپس امام حسین علیه السلام فرمودند: «اگر چنین فرزندی داشته باشی و تیغ و خاری به پایش فرو رود چه می کنی؟» مرد نصرانی گفت: «می میرم.» حضرت فرمود: «فقطعوه باسیافهم» این فرزندم را در کربلا قطعه قطعه می کنند و من به بالینش می روم در حالی که همه این اتفاقات را می بینم.

وی افزود: در شفاء الصدور فی شرح زیارت عاشور در جلد 1 صفحه 304 نقل شده است فردی به نام عباس چاوشی به همراه عده ای به زیارت امام حسین علیه السلام به کربلا می روند. وقتی به کربلا می رسند، می گویند چه کنیم آیا وارد حرم شویم یا نه؟ چون کربلا وضعیت زیارتیش با مشاهد مشرفه دیگر فرق می کند، در کربلا باید با گرد و غبار و بدون عطر و شانه کردن برای زیارت وارد شد نه مثل مشاهد دیگر که باید برای ورود به حرم غسل کرد و تمیز و عطرزده به سمت آن مشاهد رفت زیرا امام حسین علیه السلام بدنشان روی خاک گرم کربلا افتاده بود و گرد و غبار کربلا بر روی چهره ایشان نشسته بود برای همین مطلب می گویند شما هم مثل حضرت و یاران ایشان باشید بالاخره آنها وارد حرم شدند در حالی که شب جمعه بود، عباس چاوشی هیئت را آماده می کند و نوحه ای از حضرت علی اکبر می خواند که شور خاصی به پا می شود.

این استاد حوزه علمیه قم گفت: آنها بعد از تمام شدن روضه به محل استراحتشان می روند، عباس چاوشی در عالم رویا می بیند یک نفر در مسافرخانه را می زند وقتی می رود و در را باز کند، می بیند یک آقایی پشت در است آن آقا می گوید: «من خادم امام حسین علیه السلام هستم، حضرت می خواهند به دیدن شما آیند، آمده ام خبرتان کنم.» عباس چاوشی هم می رود و جمعیت را خبر می کند و همه برای ورود امام حسین علیه السلام آماده می شوند یک مرتبه می بینند که حضرت وارد شدند و به احترام حضرت بلند می شوند. امام حسین علیه السلام می فرمایند: «بنشینید، شما خسته هستید.»

وی در انتهای سخنانش بیان داشت: امام حسین علیه السلام فرمودند: «من برای سه کار این جا آمده ام. اول این که آمده ام بازدید پس دهم چون هر کسی که به دیدن من آید من هم به دیدنش می روم. دوم این که وقتی به ایران برمی گردید پیرمردی است که در مجالس امام حسین علیه السلام کفش ها را جفت می کند و چایی می دهد سلام مرا به او برسانید. سوم این که مادرم شب های جمعه به کربلا می آیند این شب جمعه که به حرم آمدید و روضه حضرت علی اکبر خواندید مادرم شنیدند و غش کردند اگر هفته دیگر شب جمعه به حرم آمدید این روضه را نخوانید، زیرا دوباره مادرم غش می کند.» این داستان نشانه این است که حضرت علی اکبر علیه السلام در نزد اهل بیت علیهم السلام جایگاه ویژه ای دارد. «اللهم اجعل محیانا محیا محمدٍ و آل محمد و مماتنا ممات محمد و آل محمد بحق محمد و آل محمد.»/20/43/260