عده اصحاب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در جنگ بدر اندک بود و اصحاب امام حسین علیه السلام هم در روز عاشورا اندک بودند ولی وقتی نگاه کنیم و مقایسه ای کنیم، می بینیم که اصحاب امام حسین علیه السلام از اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم هم برتر بودند، اصحاب امام حسین علیه السلام امداد غیبی و نزول فرشته نداشتند.

استاد مجتبی مسعودی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: همه یاران سید الشهداء علیه السلام یاران ویژه ای بودند خود سیدالشهداء علیه السلام شب عاشورا فرمودند «إنی لا اعلم اصحابا اولی و لا خیرا من اصحابی» یارانی بهتر از یاران خودم و صحابه ای بهتر از صحابه خودم سراغ ندارم، صحابه ای که شامل حبیب بن مظاهر، عابس و عباس و فرزندان عقیل و پسر عموهای ایشان می شدند که همه آنها انسان های نمونه ای بودند، شخصیت هایی که همه جوره خود را برای فدا شدن در مسیر و مکتبی که سیدالشهداء علیه السلام دنبال می کردند آماده کرده بودند.

وی افزود: یاران امام حسین علیه السلام می دانستند مسیری که می روند منتهی به شهادت می شود ولی خودشان را آماده کرده بودند و به استقبال شهادت می رفتند «عابس بن ابی شبیب» شخصیتی است که چنان روحیه بالایی دارد که روز عاشورا زره از تن خود می کند و به زمین می اندازد تا سپاهیان مقابل ببینند که چگونه آماده رشادت و فدا شدن در راه سیدالشهدا علیه السلام است. انسان های عادی وقتی با چنین صحنه هایی روبرو شوند شاید تسلیم شوند و شاید از همه چیزهایی که در ذهنشان باشد، بگذرند ولی امثال عابس حتی زره از تن خود می کنند که بدانند و به دیگران بفهمانند که همه جوره آماده جان فشانی در راه سیدالشهدا علیه السلام هستند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: هر تیری که به سمت سیدالشهدا علیه السلام پرتاب می کردند یاران ایشان با سینه به استقبال این تیرها می رفتند، شخصیت هایی که نمونه هستند اگر مقایسه ای کنیم بین اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در جنگ بدر و اصحاب امام حسین علیه السلام مشاهده می کنیم عده اصحاب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در جنگ بدر اندک بود و اصحاب امام حسین علیه السلام هم در روز عاشورا اندک بودند ولی وقتی نگاه کنیم و مقایسه ای کنیم، می بینیم که اصحاب امام حسین علیه السلام از اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم هم برتر بودند، اصحاب امام حسین علیه السلام امداد غیبی و نزول فرشته نداشتند آیه 124 از سوره آل عمران «ألن یکفیکم أن یمدکم ربکم بثلاثة آلاف من ملائکة منزلین» اشاره به امدادهای غیب در جنگ بدر دارد.

وی اضافه کرد: اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم اذن بر ترک قتال نداشتند و پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم به آنها اجازه نداده بودند که میدان را ترک کنند اما سیدالشهدا علیه السلام اذن رفتن و ترک جنگ را به یاران خودشان دادند «أذنت لکم» از تاریکی شب استفاده کنید و هر کسی که می خواهد برود و کسانی که ماندند نام و یادشان برای همیشه تاریخ جاودانه شد. اصحاب سیدالشهدا علیه السلام با مسلمان ها می جنگیدند، طرف حساب آنها به ظاهر مسلمان بودند، اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می دانستند طرف مقابل مشرک هستند و برای آنها دشمن کاملا آشکار بود، اصحاب امام حسین علیه السلام حتی از همه خیرها مثل آب هم محروم بودند اما اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم یک سری امکانات داشتند.

استاد مسعودی بیان داشت: اگر انسان مقایسه ای کند می بیند ویژگی های منحصر به فردی در یاران امام حسین علیه السلام بوده است و بی جهت نبوده است که سیدالشهدا علیه السلام فرمودند: «اصحابی با وفاتر از اصحاب خودم ندیدم» اصحابی که وقتی شب عاشورا سیدالشهدا علیه السلام به آنها اجازه رفتن دادند هر کدامشان صحبتی کردند، زهیر بن قین گفت: «اگر بارها و بارها کشته شوم و دوباره زنده شوم این مسیر را ترک نخواهم کرد و هزاران هزار بار اگر خداوند به من جان دهد این جان را فدای حسین بن علی می کنم.» یارانی که سیزده ساله شان که قاسم بن الحسن بود درس بزرگی به بزرگان این جامعه اسلامی داده است وقتی قاسم بن الحسن سوال کرد که عمو جان: «آیا من هم در روز عاشورا کشته خواهم شد؟» سید الشهدا علیه السلام در پاسخ او فرمودند: «شهادت در منظر تو چگونه است» عرض کرد: «احلی من العسل.»

وی خاطرنشان کرد: اصحاب سیدالشهدا علیه السلام معرفت خیلی بالایی داشتند همه این افراد مثل حبیب بن مظاهر و دیگر یاران آن حضرت شخصیت های بی نظیری بودند که خود را آماده کرده بودند، کسانی که شب عاشورا می دانستند روز عاشورا روز شهادتشان است ولی با هم شوخی می کردند وقتی از هم سوال می کردند: «امشب شب قرآن خواندن و نماز است، چرا این قدر شوخی می کنید؟» می گفتند: «شما می دانید ما اهل شوخی و هزل و حرف های دنیایی زدن نیستیم اما می دانیم که قرار است چه سعادت و فوزی نصیب ما شود.» بی جهت نیست که امام رضا علیه السلام به ریان بن شبیب فرمود: «هر زمان که دلت گرفت بر سیدالشهدا علیه السلام گریه کن» و همیشه آرزویت این باشد و بگو «یا لیتنی کنت معکم فافوز فوزا عظیما.» /260/22/20