یکی از مسائلی که در مورد جریان نفوذ باید به آن اشاره کنیم در مورد شخصی به نام عبیدالله بن عباس است این شخص از کسانی است که در محضر امیرالمومنین علیه السلام بوده است و برادر عبدالله بن عباس و پسر عباس عموی پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و پسر عموی امیرالمومنین علیه السلام است.

استاد سید طه موسوی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: وجود مقدس امام حسن علیه السلام وجودی سراسر خیر و برکت برای اسلام و مسلمین داشتند چه در زمان تولد که مورد عنایت و ملاطفت پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم بودند و چه بعد از شهادت امیرالمومنین علیه السلام که امامت و رهبری آن بزرگوار برجستگی هایی دارد که در تارک عالم می درخشد، علم و حلم و توانمندی ایشان در مدیریت جامعه اسلامی از مهم ترین مسائلی است که باید به آن توجه داشته باشیم.

وی افزود: نکته مهمی که در خصوص شهادت امام مجتبی علیه السلام باید به آن توجه داشته باشیم جریان نفوذ و سیطره فتنه به داخل دستگاه امامت حضرت امام مجتبی علیه السلام است از طرفی توجه به وجود فرماندهان و کسانی که در محضر امام حسن مجتبی علیه السلام ابراز وفاداری می کردند و به علت نفوذ دشمن و فتنه گران و ایادی معاویه امام را تنها گذاشتند و موجبات شهادت حضرت را فراهم آوردند، حائز اهمیت است از طرفی هم وجود آن زنی که موجب شهادت حضرت و زهر دادن به امام مجتبی علیه السلام شد اهمیت دارد.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: یکی از مسائلی که در مورد جریان نفوذ باید به آن اشاره کنیم در مورد شخصی به نام عبیدالله بن عباس است این شخص از کسانی است که در محضر امیرالمومنین علیه السلام بوده است و برادر عبدالله بن عباس و پسر عباس عموی پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و پسر عموی امیرالمومنین علیه السلام است که در مقاطعی در تاریخ نقل است که کمک های زیادی به امیرالمومنین علیه السلام و حضرت سیدالشهدا علیه السلام کرد حتی در مقطعی به خاطر تحریم هایی که معاویه بر علیه امام حسین علیه السلام انجام داده بود نیمی از همه اموالش را به امام حسین علیه السلام بخشید تا این که امام حسین علیه السلام را در آن مقطع زمانی تنها نگذاشته باشد.

وی اضافه کرد: عبیدالله بن عباس کسی بود که ضربات زیادی از معاویه خورده بود از جمله برای این که او را از امامت جدا کنند فرزندانش را که از یکی از همسران خود داشت و در یمن زندگی می کردند و یازده و دوازده ساله بودند جلو چشمان مادرشان کشتند و بعد از این که این دو فرزند را کشتند مادر آنها به خاطر این مساله دیوانه شد و به بیابان زد و بعد هم پیدا نشد چنین ضرباتی را عبیدالله خورده بود اما دست از اهل بیت علیهم السلام نکشیده بود ولی جریان نفوذ به گونه ای عمل کرد که در زمانی که سمت فرماندهی لشکر امام حسن مجتبی علیه السلام را داشت فرار کرد و به لشکر معاویه پیوست و مقدار زیادی از اموال را هم با خودش برد.

استاد موسوی بیان داشت: متاسفانه بعضی از افراد به علت کم آگاهی و تحلیل های غلط از اقدام امام حسن مجتبی علیه السلام ایشان را به مصالحه کردن با معاویه متهم می کنند اتفاقا باید گفت که امام حسن مجتبی علیه السلام در برابر طاغوت و بنی امیه ایستادگی کردند و بعد از این که قیام کردند و در مقابل آنها ایستادند و جانفشانی ها کردند و عده ای هم در این راه شهید شدند و خود حضرت هم مجروح شدند به خاطر جریان نفوذ و ناکارآمد شدن لشکرشان دست از مبارزه مسلحانه برداشتند و به خاطر جامعه اسلامی و حفظ دین تن به صلح نامه با معاویه دادند.

وی افزود: بعضی ها تصور می کنند اندیشه امام حسن مجتبی علیه السلام از ابتدا همین صلح و عدم مبارزه بوده است اما این گونه نیست بلکه استقامت در مقابل استکبار از جمله درس های مهمی است که از امام مجتبی علیه السلام باید گرفت که امام حسن علیه السلام هیچ گاه در برابر طاغوت سر خم نکردند، مصالحه هم نکردند و به طاغوت اجازه تجاوز به جامعه مسلمین را ندادند، از جمله بندهای بسیار مهمی که در آن صلح نامه بود این است که بعد از معاویه و آن ادعاهایی که دارد و عده ای را فریب داده است او حق ندارد کسی را به عنوان جانشین خودش معرفی کند در حالی که معاویه بیست سال تلاش کرد که فرزند ناخلف و نامشروع خودش را با نامردی به خلافت برساند و یزید که شخصی بود که بالاتر از فاسدالعمل بودنش فاسد العقیده هم بود معاویه او را به عنوان جانشین خودش معرفی کرد که این مساله مخالف صلح نامه امام حسن مجتبی علیه السلام و این ملعون بود.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: وجود مقدس امام حسن مجتبی علیه السلام در سراسر زندگیشان مخصوصا بعد از شهادت امام علی علیه السلام در حال مبارزه و مقاومت در برابر استکبار بودند و شاید ظلم باشد که نسبت به امام حسن مجتبی علیه السلام این مطلب را عنوان و پرچمی قرار دهیم که امام حسن علیه السلام اهل صلح بودند نه اهل جنگ، امام حسن علیه السلام اقدامات زیادی برای مقابله و جنگ و شهادت علوی انجام دادند ولی بالاخره شرایط زمانه به گونه ای رقم خورد که این اقدام میسور نشد و حضرت اقدام به قیام به آن معنا نکردند.

وی اضافه کرد: امام حسین علیه السلام هم که معروف است اهل قیام و مبارزه و شهادت طلبی هستند در آن وصیت نامه ای که برای محمد بن حنفیه هنگام خروج از مدینه می نویسند، می فرمایند: «إنی لم أخرج أشرا و لا بطرا و لا ظالما و لا مفسدا إنی خرجت لطلب الاصلاح فی امة جدی أن آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر و اسیر بسیرة جدی و ابی»  ایشان اشاره می کنند که من از این وادی می روم تا ظلم ظالمان موجب نشود که خون من ریخته شود و اگر در مکه امنیت وجود داشته باشد در آن جا اقامت می کنم؛ نمی شود این گونه تلقی کرد که امام حسین علیه السلام از مدینه حرکت کردند تا لشکری جمع کنند و قیام کنند چنین قصدی از امام حسین علیه السلام در ابتدای حرکت نقل نشده است ولی در جای خودش وقتی امام حسین علیه السلام به کربلا رسیدند گفتند الان که هنگامه مبارزه است من از همه وجودم برای اسلام استفاده می کنم و در این راه مبارزه می کنم.

استاد موسوی بیان داشت: امام حسین و امام حسن علیهما السلام اهل قیام بودند و تا پای جان و مرز شهادت رفتند و امام حسن علیه السلام مظلومانه در خانه خودشان به واسطه نفوذ دشمن به شهادت رسیدند و شاید کسی مظلوم تر از امام حسن علیه السلام در عالم نداشته باشیم این قدر این بزرگوار کریم هستند که وقتی در بستر افتاده بودند و امام حسین علیه السلام آمدند و پرسیدند: «یا اخا چه کسی تو را مسموم کرد» ایشان فرمودند: «تا زمانی که زنده هستم از زبان من نخواهی شنید» یعنی حتی امام حسن علیه السلام امید دارند آن کسانی که منحرف شدند و گول خوردند و به قتل ایشان کمر بستند، توبه کنند و برگردند و خداوند آنها را مورد بخشش قرار دهد.

وی اضافه کرد: از مهم ترین فاکتور های مظلومیت امام حسن علیه السلام این است که وقتی خواستند ایشان را نزدیک قبر جدشان تشییع کنند عده ای از فتنه گران لشکر تیراندازهایی آماده کردند و گفتند اگر جنازه امام حسن علیه السلام به نزدیک قبر پیامبر برسد قیام خواهیم کرد و او را تیرباران خواهیم کرد و مردم را خواهیم کشت و این اتفاق هم افتاد و جنازه ایشان را تیرباران کردند و جنازه مطهر ایشان هم مجروح شد و در حالی که از تابوت حضرت خون می چکید ایشان را به سمت قبرستان بقیع بردند و این اوج مظلومیت امام مجتبی علیه السلام است که حتی نگذاشتند ایشان را در کنار قبر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دفن کنند.

این استاد حوزه علمیه قم در انتهای سخنانش بیان داشت: عالمان دین باید این مطلب را بدانند که از فاکتورهای مظلومیت حضرت و پیام شهادت امام مجتبی علیه السلام مقاومت در مقابل استکبار و ظلم نکردن در مقابل ظالم و فتنه گر و مبارزه کردن با آنها تا پایان زندگی و شهادت در راه خدا است که این درس بزرگی است که از امام حسن مجتبی علیه السلام می گیریم و مظلومیت های دیگری در شهادت ایشان وجود دارد که امیدوارم علاقه مندان ایشان با مطالعه و تحقیق و تدقیق در این موضوع بتوانند بهره های بیشتری را به عنوان چراغ راه حقیقی برای احیای دین اسلام به دست آورند و امیدوارم با نابودی آل سعود و اضمحلال این خاندان منحوس و خبیثه و به تعبیر مقام معظم رهبری شجره ملعونه، قبر مطهر امام مجتبی علیه السلام نورانی و منور گردد و قبر مطهر مادرشان فاطمه زهرا سلام الله علیها را هم از این مظلومیت بیرون آوریم./260/21/20