همان گونه که پدر بزرگوار حضرت عباس علیه السلام، امام علی علیه السلام در همه لحظات زندگی خودشان لحظه ای از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم جدا نشدند و همواره پیشگام ترین افراد برای فدا شدن در راه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بودند، عباس بن علی علیه السلام نیز در روز عاشورا و قبل از آن در طول زندگی خودشان بیشترین فداکاری ها را برای برادر بزرگوارشان امام حسین علیه السلام انجام دادند و در روز عاشورا برای اطفال و اهل خیام تدارکات و آب تهیه می کرد و آن گونه که علی علیه السلام در حضور پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم شمشیر می زدند در حضور برادر بزرگوارشان شمشیر زدند تا به لقا الهی رسیدند.

استاد سید محمد واعظ موسوی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام همراه با اباعبدالله الحسین علیه السلام جهاد کردند و به شهادت رسیدند، اوصاف و ویژگی های بسیار زیادی برای حضرت ابالفضل العباس علیه السلام در بیانات ائمه علیهم السلام از جمله امام سجاد، امام صادق و حضرت ولی عصر علیهم السلام می بینیم که هر کدام می تواند به عنوان الگویی برای مسلمانان طول تاریخ و مخصوصا جوانانی که به دنبال الگویی ماندگار هستند باشد.

وی افزود: همان گونه که پدر بزرگوار حضرت عباس علیه السلام، امام علی علیه السلام در همه لحظات زندگی خودشان لحظه ای از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم جدا نشدند و همواره پیشگام ترین افراد برای فدا شدن در راه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بودند، عباس بن علی علیه السلام نیز در روز عاشورا و قبل از آن در طول زندگی خودشان بیشترین فداکاری ها را برای برادر بزرگوارشان امام حسین علیه السلام انجام دادند و در روز عاشورا برای اطفال و اهل خیام تدارکات و آب تهیه می کرد و آن گونه که علی علیه السلام در حضور پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم شمشیر می زدند در حضور برادر بزرگوارشان شمشیر زدند تا به لقا الهی رسیدند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: حضرت عباس علیه السلام همان طور که پدر بزرگوارشان در مقابل دشمنان خون آشام اسلام که تا بن دندان مسلح و برای از بین بردن اسلام عزم خود را جزم کرده بودند مقابله می کردند ایشان هم در عرصه های مختلفی شهامت و شجاعت بی نظیری را از خود نشان دادند البته چون زندگی این رادمرد ماندگار تاریخ از جهات مختلف می تواند مورد بررسی قرار گیرد شایسته است که برای شناخت اجمالی این بزرگمرد به بعضی از القابی که برای آن حضرت وجود دارد اشاره کنم تا معلوم شود که با چه شخصیتی روبرو هستیم زیرا که علاوه بر اسم که مشخص کننده هر فرد از دیگران بوده است و انسان را از دیگران جدا می کند، صفات و ویژگی های اخلاقی و اعتقادی انسان نیز انسان را از دیگران جدا می کند به همین خاطر است که به ویژگی ها و خصوصیاتی که بر فرد صدق می کنند لقب گفته می شود و با آن لقب ها فرد را صدا می زنند و از او یاد می کنند.

وی افزود: وقتی به القاب زیبا و نقض و پرمعنایی که برای حضرت عباس علیه السلام وجود دارد می نگریم آنها را همچون آیینه ای صاف و صیقلی می یابیم که هر کدام از آنها جلوه ای از فضایل و مناقب حضرت ابالفضل العباس علیه السلام را به خوبی نشان می دهند البته برخی از این لقب ها در زمان حیات آن حضرت هم از شهرت برخوردار بودند و برخی بعدها بر ایشان نهاده شدند و هر کدام از این لقب های پرمعنا مدال افتخار و به عنوان فضیلتی جاودانه برای این شخصیت ممتاز و مظهر وفا و حمیت است.

استاد واعظ موسوی اظهار داشت: چقدر زیبا است که اسم یک فرد با لقب و با وجود خارجی او هماهنگ باشد و هر کس شایسته و در خور نام و لقب خاصی است با همان نام و لقب خوانده شود امیرالمومنین علیه السلام در بدو تولد این فرزند رشید پس از گفتن اذان در گوش راست و اقامه در گوش چپ عباس نامیدند و چه اسم با مسمایی چرا که آن حضرت همچون شیری دلیر و غران در میدان های نبرد بدون این که کمترین ترس و واهمه ای در دل داشته باشند به دشمن حمله می کردند و در مقابل پیشنهادهای گول زننده دشمن، چهره ای در هم کشیده و عبوس داشتند تا دشمنان فکر نفوذ در ایشان را نداشته باشند اما معروفترین کنیه ای که برای این بزرگمرد صحنه عاشورا وجود دارد «ابالفضل» است که به دو جهت این کنیه را بر ایشان اطلاق می کنند اولا به اعتبار این که اسم یکی از دو فرزند بزرگوارشان که بعدها از علما و راویان حدیث و مفسرین شدند فضل بوده است و به خاطر نام این پسر پدر را «ابوالفضل» نامیدند.

وی خاطرنشان کرد: جهت دیگر لقب «ابالفضل» برای حضرت عباس علیه السلام این است که این پدر بزرگوار همراه با فضیلت و پدر فضیلت بودند و فضل و نیکی در لحظات زندگی ایشان و در سرشت پاک ایشان متبلور می شد، لقب دیگری که به این بزرگوار دادند این است که ایشان را «ابوالقربة» به معنای پدر مشک می دانند به جهت این که نه فقط در روز عاشورا میان بنی هاشم سقایی می کردند و لب تشنگان را سیراب می نمودند بلکه به جهت این که از کودکی مشک آب به دوش می گرفتند، چنین لقبی شایسته این شخصیت است.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: لقب دیگر حضرت عباس علیه السلام «سقا» است چرا که آب آور طفلان و تشنگان به خصوص در مسیر سفر مدینه تا مکه و مکه تا کربلا بودند همچنین ایشان ساقی کاروان و آب آور لب تشنگان خیام ابا عبدالله الحسین علیه السلام بودند و از مسئولیت های خطیری که در کربلا بر دوش این پهلوان نامی گذاشته شده است تامین آب برای خیمه های امام حسین علیه السلام بود وقتی در روز هفتم محرم سپاه ابن زیاد آب را بر یاران امام حسین علیه السلام بست این ابالفضل العباس علیه السلام بود که به همراهی تنی چند از یاران صف دشمن را می شکافتند و از فرات آب را به خیمه ها می آوردند و به لب های تشنه خاندان عصمت و طهارت علیهم السلام می رساندند، عاقبت هم روز عاشورا در راه آب آوری برای کودکان لب تشنه به شهادت رسیدند که همه نویسندگان احوالات حضرت عباس علیه السلام بر این نکته اتفاق نظر دارند چرا که او از تبار هاشم و عبدالمطلب هستند که همه از ساقیان حجاج بودند.

وی تاکید کرد: ایشان فرزند امیرالمومنین علیه السلام است که این همه چاه و قنات حفر کردند و قبل از این که خاک از لباس خود بتکانند آنها را وقف فقرا و مستمندان می کردند حتی در روز صفین هم سپاه علی علیه السلام پس از این که بر آب استیلا پیدا کردند به سپاه معاویه اجازه دادند که از آن آب بنوشند تا این کار شاهدی بر فتوت مولی الموحدین علی علیه السلام و کسانی که در مسیر او گام بر می دارند باشد و حضرت عباس علیه السلام تداوم بخش این خط و مرام و ادامه دهنده چنین فرهیختگی و پروانگی و فرهنگ جوانمردی است و به همین جهت در کربلا هم منصب سقایی را دارد تا پاسدار واقعی عظمت انسانی و شرافت اسلامی باشد.

استاد واعظ موسوی اظهار داشت: لقب دیگری که برای این شخصیت در طول تاریخ داده شده است و به آن شناخته می شوند «قمر بنی هاشم» است در میان قبیله بنی هاشم افرادی با چهره های زیبا و جذاب که هر کدام چون ماه تمام می درخشیدند کم نبودند اما معلوم می شود این شخصیت بی نظیر در بین همه هاشمیون از جذابیت و زیبایی بیشتری برخوردار بوده اند فلذا ایشان را قمر بنی هاشم نامیدند.

وی افزود: لقب و عنوان دیگری که حضرت عباس علیه السلام را با آن می شناسیم «باب الحوائج» است چرا که آستان رفیع معصوم گونه اش قبله گاه حاجات است و توسل به آن حضرت چه در زمان حیاتشان و چه در بعد از شهادت ایشان برآورنده نیاز محتاجان و درمان بخش بیماران و دردمندان است ایشان به عنوان باب رحمت الهی و در حاجت و چشمه کرم به نحوی عمل می کردند که حتی اگر مردم با امام حسین علیه السلام کاری داشتند راه ارتباط و رسیدن به اباعبدالله علیه السلام استفاده از وجود حضرت عباس علیه السلام بوده است.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: عنایات خاص خداوند به پاس ایمان و ایثار و شهادت این بزرگمرد باعث شده است که حاجت حاجتمندان با توسل به ایشان و با روی آوردن به درگاه کرم و فتوت ایشان برآورده شود و مشکلات فراوانی از جامعه مومنین از این طریق برطرف شده است و نیازهای زیادی از بین رفته است و بیماری های زیادی شفا پیدا کرده است که قطعا حکایات شگفت انگیز و خواندنی از کرامت های حضرت عباس علیه السلام در کتاب های مختلف مذکور و در زبان ها جاری و در سینه ها مخزون است.

 وی اضافه کرد: لقب دیگری که این شخصیت فرزانه شایسته داشتن چنین منصبی بوده است «رئیس عسکر الحسین» یعنی فرمانده سپاه امام حسین علیه السلام که ما هم ایشان را به علمدار و سپهسالار و سپهدار می شناسیم که این لقب در ارتباط با نقش پرچم داری حضرت عباس در کربلا است ایشان فرمانده نظامی نیروهای حق و شهادت طلبی است که در رکاب امام حسین علیه السلام در صحنه کربلا حاضر بودند و خود امام حسین علیه السلام ایشان را به عنوان صاحب لوا خطاب کردند که نشان دهنده نقش تعیین کننده آن حضرت در علمداری سپاه امام حسین علیه السلام می باشد.

استاد واعظ موسوی اظهار داشت: از جمله لقب های بسیار زیبنده ای که در زیارت نامه ای که از امام صادق علیه السلام وارد شده است به چشم می خورد «عبد صالح» است آن جا که در زیارت آن حضرت در مفاتیح الجنان نیز می خوانیم «السلام علیک یا عبدالصالح» و این که یک حجت معصوم الهی مثل امام صادق علیه السلام حضرت عباس علیه السلام را عبد صالح و مطیع خدا و رسولش معرفی کنند در اذهان ما نمی گنجد.

وی خاطرنشان کرد: لقب دیگری که برای آن بزرگوار به تبع عموی بزرگوارشان جعفر بن ابیطالب داده شده است طیار است چرا که به جای دو دستی که در آن عرصه جنگ نابرابر از پیکرشان جدا شد خداوند دو بال به ایشان عنایت کرد تا در بهشت برین بال بر بال فرشتگان به پرواز در آیند و این بشارت را مولی الکونین علی علیه السلام در زمان کودکی ایشان داده بودند، آن هنگامی که دست های کوچک عباس علیه السلام را از آستین بیرون می آوردند و آنها را می بوسیدند و گریه می کردند و در پاسخ کسانی که از ایشان سوال می کردند که سبب گریه چیست؟ مگر نقصی در اعضا و جوارح و به خصوص در دست های عباسش وجود دارد؟ جواب می دادند که این دست ها در روز عاشورا در دفاع از حریم اهل بیت و برادرش اباعبدالله الحسین علیه السلام از بدن جدا خواهد شد.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: برای عباس بن علی علیه السلام لقب های متعدد دیگری هم وجود دارد که هر کدام جلوه ای از روح بلند و شخصیت و عظمت ایشان را نشان می دهد چرا که پیوسته جانشان را سپر حفاظت از امام زمانشان قرار داده بودند و در شناخت وضعیت زمانه و ولایت پذیری و تبعیت از ولایت و همراهی امام حسین علیه السلام لحظه ای تردید به خود راه نمی دادند و سایه به سایه امام حسین علیه السلام حرکت می کردند و خود را سایه ای از وجود سید الشهدا علیه السلام می دانستند.

وی اضافه کرد: حضرت عباس علیه السلام با آن که خودشان از نظر علم و تقوا و شجاعت و فضیلت و شخصیت اجتماعی در درجه بالایی بودند و الگویی مثال زدنی در همه کرامت های انسانی محسوب می شدند اما همواره به عنوان یک شخصیت فانی در وجود برادر و ذوب شده در سرور و سالار شهیدان و مطیع محض مولای خودشان بودند و آن گونه عمل می کردند تا به دیگران درس زمان شناسی و بصیرت و ولایت پذیری و موالات و مواسات را بیاموزد و از همین جا است که ایشان را «مواسی» نامیدند و در زیارت ناحیه مقدسه از زبان امام زمان علیه السلام وارد شده است که «المواسی اخاه بنفسه».

استاد واعظ موسوی اظهار داشت: شاید این نکته لطیف که میلاد امام حسین علیه السلام در سوم شعبان و میلاد حضرت عباس در چهارم شعبان المعظم است البته با فاصله ای حدودا بیست ساله رمز دیگری از وجود سایه ای آن حضرت و تبعیت محض نسبت به شمس ولایت و خورشید امامت یعنی اباعبدالله الحسین علیه السلام است که در تمام شئون زندگی و همه عمر خودشان حتی در روز تولد هم یک روز پس از امام حسین علیه السلام به دنیا آمدند.

وی در انتهای سخنانش بیان داشت: امیدواریم ان شاءالله جامعه امروز ما با شخصیت های بزرگی از جمله حضرت عباس علیه السلام فرزند امیرالمومنین علیه السلام آن شخصیتی که جانشان را فدای برادر بزرگوارشان کردند و شخصیتی که به زیبایی روح مواسات و ایثارشان را در اوج تشنگی در شط فرات به رخ جهانیان کشیدند الگوی مناسبی باشند تا با تبعیت و با گذاشتن پا جای پای ایشان و پیروی از فضیلت ها و عبادت های بی نظیری که از این شخصیت بزرگ سر می زد نصرت و یاری دین خدا را در همه زندگی شعار خود قرار دهیم و بتوانیم با تبعیت از فرهنگ ناب و پویای اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام هم خود و خانواده و فرزندان و نسل خود را سرافراز و عاقبت به خیر کنیم و هم فضای جامعه را به فضایی مملو از طهارت و ایمان و وفا و اخلاص کنیم که قطعا دین اسلام برای رسیدن به چنین مدینه فاضله ای نازل شده است./260/