در روایات داریم یکی از کسانی که در قیامت خیلی بدبخت است، کسی است که شبانه‌روز برای زن و بچّه‌اش زحمت کشیده، امّا در آن روز، همین زن و بچّه دشمن او هستند و او را نفرین می‌کنند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت آیت الله مظاهری، در روایات داریم یکی از کسانی که در قیامت خیلی بدبخت است، کسی است که شبانه‌روز برای زن و بچّه‌اش زحمت کشیده، امّا در آن روز، همین زن و بچّه دشمن او هستند و او را نفرین می‌کنند. می‌گویند: خدایا از او بازخواست کن؛ زیرا مال حرام در زندگی وارد کرد، با پول خمس نداده ما را اداره کرد و باعث شد که ما قسیّ‌القلب شویم. بدبختی و وِزر و وبال عمل خودش یک طرف و نفرین زن و بچّه‌اش هم یک طرف. ممکن هم هست که این شخص، اهل نماز و روزه و حج و زیارت و... بوده باشد، امّا مال حرام همۀ این اعمال را نابود می‌کند. در قیامت تمام اعمال چنین کسی را می‌گیرند و به طلبکارانش می‌دهند. وقتی خودش دست خالی ماند، مورد تمسخر قرار مي‌گيرد. می‌گویند: این کسی است که اعمالش را زن و بچّه‌اش خوردند. یعنی از راه حرام به دست آورد، زن و بچّه‌اش در رفاه و آسایش خوردند و حالا باید بازخواست شود؛ و بازخواست او این است که اعمالش را باید بدهد و بدون عمل به جهنّم برود. از امام سجاد«سلام‌الله‌علیه» سؤال شد: اگر کسی حقّ یک مسلمان را ضایع کند، آن مسلمان چگونه می‌تواند حقّ خویش را بستاند؟ آن حضرت فرمودند: در قیامت به اندازۀ حقّ مظلوم از اعمال نیک ظالم بر می‌دارند و به اعمال مظلوم می‌افزایند. سپس از آن امام بزرگوار سؤال شد: اگر ظالم حسنه‌ای نداشته باشد چه می‌شود؟ فرمودند: گناهان مظلوم را به پروندۀ اعمال ظالم منتقل می‌کنند.

«إِنْ لَمْ يكُنْ لِلظَّالِمِ حَسَنَاتٌ فَإِنَّ لِلْمَظْلُومِ سَيئَات يؤْخَذُ مِنْ سَيئَاتِ الْمَظْلُومِ

فَتُزَادُ عَلَى سَيئَاتِ الظَّالِم»[1]

آلوده شدن به مال حرام و حقّ‌النّاس رنج‌آور است. مواظب باشید و بدانید اگر در خانۀ شما از دري حرام آمد، از در دیگر رحمت خدا خارج مي‌شود، برکت می‌رود، الفت می‌رود؛ و بالأخره همان بچّه‌ای که برای او دل می‌سوزاندید، در روز قیامت به شما نفرین می‌کند و شما را جهنّمی می‌نمايد. در روز قیامت همین زن و بچّه در مقابل این شخص به دادخواهي برمي‌خيزند و می‌گویند: بی‌انصاف! برای چه به ما آتش دادی؟ چرا خمس اموال خود را ندادی؟ چرا مال حرام براي ما تهيّه کردي؟

[1]. کافي، ج‏ 8، ص 106

برگرفته از کتاب مشق اخلاق جلد اوَل/20/12/20