باید تا آنجا که توان داریم و فرصت در اختیار ما است، به تبلیغ وجود حضرتش بپردازیم البته نه اینکه توقعی کاذب ایجاد کنیم، اما به طور عمومی می توان گفت: شیوع این بلای عمومی احتمالا یکی از علائم ظهور باشد که مردم به امام خویش متوجه بشوند.

به مناسبت ولادت مسعود آقا صاحب الامر عجل الله تعالی فرجه الشریف، استاد سید محمد کریم مروجی از اساتید حوزه علمیه قم، در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به بیان پاره ای وظایف منتظران پرداخت.

وی در ابتدای این گفتگوی صمیمانه ضمن اشاره به اهمیت موضوع غیبت خاطرنشان کرد: قضیه غیبت امام زمان علیه السلام که می توان گفت از اهم موضوعات در زمینه آقا امام زمان علیه السلام و از موضوعاتی است که علمای بزرگی مانند مرحوم مامقانی و مرحوم شیخ طوسی رحمت الله علیهم در این باره قلم فرسایی کرده اند، و اصولا کتاب غیبت نویسی رسم بوده است تا افکار مردم را نسبت به این قضیه روشن گردانند.

وی ضمن اشاره به دو غیبت برای حضرت صاحب الامر علیه السلام، افزود: در غیبت صغری که شصت و نه سال طول کشید، حضرتشان نائبان خاص داشته اند و آن نواب خاص بین امام زمان علیه السلام و شیعیان واسطه بودند. بعد از اینکه در سال 329 قمری غیبت کبری آغاز گردید، نواب عام امام زمان علیه السلام، یعنی فقهای واجد الشرایط بودند که امر وساطت را به عهده داشته اند.

این استاد حوزه علمیه با بیان نکته ای دقیق گفت: آنچه که می خواهم بگویم این است که اوایل ایام غیبت، مردم و حتی علما قبول نمی کردند که غیبت این مقدار طول بکشد، لذا می بینیم که مثلا برای نحوه «صرف خمس» اختلاف بسیاری وجود داشته است که حتی در آن زمان برخی از علما می گفتند: سهم امام را باید نگاه داریم تا به دست خود آقا امام زمان علیه السلام برسانیم لذا اگر این دسته از فقها می دانستند که غیبت به این مقدار طول می کشد، لازم نمی دیدند که آن حکم را بدهند.

وی در همین راستا خاطرنشان کرد: اگر سیر اقوال در مصرف خمس را ببینیم، ملاحظه می کنیم که سیر مهمی داشته است که در ابتدا گروهی از علما نظرشان بر آن بود که سهم امام از خمس را نگاه بدارند و حتی بعضی از آن را دفن می کردند. برخی به عنوان اینکه می گفتند با توجه به اینکه به امام زمان علیه السلام دسترسی نداریم، اموال سهم امام نیز مجهول المالک است، گر چه مالکش معلوم است اما مالک اصلی نمی تواند به آن دسترسی پیدا کند لذا به نیابت آقا امام زمان علیه السلام صدقه می دادند.

استاد مروجی تاکید کرد: امروز هم غیبت مهمترین مسأله روز است و هر چند سال ها و قرن ها از این امر گذشته است و امام زمان علیه السلام تشریف نیاوردند و با این حال ما داریم زندگی می کنیم.

وی تاکید کرد: زمانی حضرت صاحب الزمان تشریف می آورند که همه مردم و نه فقط شیعه تشنه تشریف فرمایی ایشان باشند. در آن زمان آن قدر مشکلات فراوان و زندگی سخت و ظلم فراگیر شود که مردم به دنبال دادرس باشند.

این استاد حوزه علمیه بیان داشت: در قبل از انقلاب کتابی از جواهر لعل نهرو خواندم، کتابی که در واقع مجموعه نامه هایی است که این شخصیت در زندان برای دخترش می نویسد و تحت عنوان _ احتمالا_ «نگاهی به تاریخ جهان» جمع آوری شده است. جواهر لعل نهرو در زمانی این نامه ها را نوشت که هندوستان تحت سیطره انگلستان بوده است و برای آزادی تلاش می کرد و از این رو تحت ستم علی حده قرار داشتند و افراد زیادی در زندان بودند. او در یکی از نامه های خود به دخترش می نویسد: «من به این نتیجه رسیده ام که جهان سرانجام تحت یک حکومت واحد قرار خواهد گرفت» اینطور نمی شود که یکی ظلم کند و دیگری ستم بکشد« .... ولی نمی دانم چطور و چگونه».

استاد مروجی افزود: در زمانی که این جمله را از جواهر لعل نهرو خواندم، به خود گفتم: تو نمی دانی، اما ما می دانیم که چگونه این اتفاق رخ خواهد داد. آن حکومت جهانی امام زمان علیه السلام است که اگر تشریف بیاورد حکومت جهانی را تشکیل خواهد داد که تمام کره زمین تحت سیطره آن حکومت قرار گیرد و تنها در این صورت است که عدالت فراگیر شود و ظلم عمومی از بین خواهد رفت.

وی در توضیح نبودِ ظلم و برپایی عدالت در ایام حکومت حضرت، به این نکته اشاره کرد: من نمی دانم منظور از نابودی ظلم چیست و آیا به راستی هیچ نوعی از ظلم در آن زمان نخواهد بود؟ در کل می توان این کلام را بیان داشت که در آن زمان جو، جوّ عدالت خواهد بود که اگر بخواهیم در این زمینه مقایسه ای بکنیم می توانیم آن شرایط را با اوایل به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی مقایسه کرد که جوّ همراهی و همکاری در بین مردم بوده است.

استاد مروجی در همین رستا به خاطره ای اشاره کرد: در زمستان های سرد آن ایام، عده ای در صف های سوخت می ایستادند تا برای پیرزنها و پیرمردهایی که توان ایستادن نداشتند، سوخت تهیه کنند. این مسأله نشان دهنده وجود همکاری و همیاری در آن ایام است.

وی خاطرنشان کرد: یکی دو ماه قبل از پیروزی انقلاب و چند ماه بعد از انقلاب اسلامی، آن قدر جوّ همراهی و همیاری بود که اگر کسی هم می خواست به دیگری تجاوز کند، جرأت نمی کرد، زیرا جوّ علیه او بود لذا اگر دختری در نیمه شب می خواست از خیابان عبور کند، ممکن بود زیرا جو این اقتضا را فراهم کرده بود و آن ایام تازه شمه ای از آن روزگار درخشان موعود بوده است.

این استاد حوزه علمیه ضمن اشاره به جهان گیر شدن این ویروس منحوس گفت: اگر نگوییم به طور یکسان اما می توان گفت همه مردم جهان به نوعی درگیر این ویروس هستند، به نحوی در وحشت آن هستند که این ویروس به کشور آنها نیز سرایت کند.

وی در ادامه خاطرنشان کرد: من حدس می زنم این ویروس تقریبا بتواند منجر به پیوند مردم عالم گردد. می بینیم که حتی در غرب و اروپا متوسل به ابیات سعدی می شوند که در رابطه با اتحاد مردم است. «بنی آدم اعضای یک پیکرند    که در آفرینش ز یک گوهرند»، «چو عضوی به درد آورد روزگار   دگر عضوها را نماند قرار»، «تو کز محنت دیگران بی غمی    نشاید که نامت نهند آدمی».

استاد محمد کریم مروجی در این راستا گفت: مردم دنیا کم کم از ظلم خسته می شوند و می بینند که حکومت های خودشان در این زمینه کار خاصی انجام نمی دهند.

وی تاکید کرد: من قصد بیان زمان ظهور را ندارم _ که واقع مطلب آن است که نمی دانیم _ اما حدس می زنم که این ماجرا مقدمه ای است تا زمینه آماده بشود تا همه مردم به دنبال یک ناجی عالم عادل بگردند. اگر این اتفاق عمومی شود زمینه آماده می شود که حکومت ها طرد گردند.

وی خاطرنشان کرد: مردم در ذیل یک حکومتی هستند، از آن حکومت توقع دارند، اگر توقع برآورده شد از آن پشتیبانی می کنند و الا دست به شورش می زنند. مردم دنیا به حکومت هایشان پایبند هستند، به این علت که آنها را ناجی خود می شناسند اما وقتی می بینند که حکومت در حل مشکلات مردم ناتوان است، ناراضی می شوند. چه اینکه برخی از حکومت ها در برابر این ویروس ابراز عجز می کنند. این نارضایتی ناشی از عجز حکومت ها در حل مشکلات، می تواند زمینه ساز ظهور باشد.

این استاد حوزه علمیه به این نکته نیز اشاره کرد: مردم فراموشکار هستند و با اینکه زمانی به شدت دنبال ناجی هستند، اگر این مشکل حل بشود، دوباره هر کسی سراغ زندگی خودش می رود. به هر حال حدس می زنم این اتفاق مقدمه ظهور باشد. اگر چه حدس و گمانی است اما اگر واقعیت داشته باشد، کار سخت تر می گردد و تنگناها شدیدتر می شوند.

استاد محمد کریم مروجی در بخش دیگر از این گفتگو به بیان وظایف منتظران حضرت موعود اشاره کرد و گفت: باید تا آنجا که توان داریم و فرصت در اختیار ما است، به تبلیغ وجود حضرتش بپردازیم البته نه اینکه توقعی کاذب ایجاد کنیم، اما به طور عمومی می توان گفت: شیوع این بلای عمومی احتمالا یکی از علائم ظهور باشد که مردم به امام خویش متوجه بشوند.

وی تاکید کرد: باید این مطلب را جا بیندازیم که وقتی حضرت تشریف می آورند، امنیت در سراسر جهان به وجود می آید و کسی با دیگری دعوا ندارد و کشورهای مختلفی در میان نیست تا بخواهند بر سر زمین با یکدیگر جنگ کنند.

وی افزود: باید تبلیغ کنیم تا آگاهی مردم جهان افزایش یابد و به تبع عطش آنها افزایش یابد و از طرفی دعاها برای این امر باید افزایش پیدا کند.

استاد مروجی خاطر نشان کرد: شکی نیست که آقا امام روح الله خمینی رضوان الله تعالی علیه نائب امام زمان علیه السلام بوده است و بهترین فردی که برای تشکیل حکومت مناسب است، ایشان بوده است.

وی در همین راستا به ذکر خاطره ای پرداخت: زمانی از طریق تلویزیون، کلامی از حجت الاسلام امینی شنیدم که گفت: مرحوم آیت الله العظمی مرعشی نجفی رحمة الله علیه می فرمودند: این راهی که آقای خمینی می رود درست است و نظر ما همین است، منتها فرقش این است که ایشان دل و جگرش را دارد و ما نداریم.

وی در بخش پایانی گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، تاکید کرد به هر حال مناسب ترین فرد در ایام ما امام بود تا حکومت اسلامی را تشکیل بدهد و این نظام را به عنوان حکومتی که مقدمه ظهور حکومت جهانی می باشد، ایجاد کرده است. امام در بسیاری از صحبتهایش به مناسبت های مختلف اسم مبارک امام زمان علیه السلام را می آوردند و «روحی لتراب مقدمه الفداء» می گفتند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت:  یادم می آید، در ایامی از سالهای 62 تا 64 امام خمینی رضوان الله تعالی علیه اطلاعیه مفصلی را انتشار دادند که در صحیفه نور هم وجود دارد. مرحوم حاج احمد آقا این بیانیه را قرائت کرد؛ بخشی از این بیانیه مهم، دارای مضمون بالایی بود که می گفت: «اکنون که با ادعیه خالصانه امام زمان علیه الصلاة و السلام به اینجا رسیده ایم....» این ادعا، ادعای بسیار بزرگی است؛ کأنه می داند که امام زمان علیه السلام این حکومت را دعا می کند؛ از این طریق می توان حدس زد که امام خمینی رحمة الله علیه گونه ای از ارتباط با حضرت صاحب الأمر داشته اند./270/260/20/