می دانیم که طبق این نصّ صریح پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم تنها راه نجات این است که ما به این کشتی تمسک بجوییم و از رهنمودها و فرمایشات ائمه هدی علیهم الصلاة و السلام هیچ گونه فاصله نگیریم و الا نابود شدن ما قطعی است. در زمان غیبت کبری سکان دار این کشتی نجات آخرین ذخیره پروردگار است که هر کس به آن تمسک جوید، نجات می یابد و هر کس از آن روی بگرداند، سقوط می کند.

استاد سید محمد علی مروج در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به بیان برخی از وظایف شیعیان در زمان غیبت حجت بن الحسن المهدی (عج) پرداخت.

این استاد حوزه علمیه قم گفتگو را با نقل «حدیث سفینه» آغاز کرد؛ حدیثی که مورد قبول فریقین است؛ در این حدیث شریف رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «مثل اهل بیتی کمثل سفینة نوح علیه السلام من رکبها نجا و تخلف عنها غرق» یعنی مثل اهل بیت من، همانند مثل کشتی حضرت نوح علیه السلام است که هر کس در آن قرار بگیرد، نجات بیابد و هر کس که از آن تخلف کند، نابود و غرق می شود؛

وی خاطرنشان کرد: البته این روایت در رابطه با خصوص حضرت بقیة الله ارواحنا فداه نیست؛ بلکه نسبت به همه اهل بیت علیهم السلام است که سر سلسله آنان سید المظلومین صلوات الله و سلامه علیه و آخرین حلقه این سلسله یعنی امام زمان صلوات الله علیه است.

این استاد حوزه علمیه در این رابطه افزود: می دانیم که طبق این نصّ صریح پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم تنها راه نجات این است که ما به این کشتی تمسک بجوییم و از رهنمودها و فرمایشات ائمه هدی علیهم الصلاة و السلام هیچ گونه فاصله نگیریم و الا نابود شدن ما قطعی است. در زمان غیبت کبری سکان دار این کشتی نجات آخرین ذخیره پروردگار است که هر کس به آن تمسک جوید، نجات می یابد و هر کس از آن روی بگرداند، سقوط می کند.

وی افزود: در این زمان به خصوص در این روزها، روزهایی که موج سهمگین شبهه های فکری و عقیدتی وجود دارد و سهم ها و تیرهای سنگینشان شیعیان را هدف قرار داده اند، وظیفه ای که ما نسبت به امام زمان (عج) داریم، این است که هر چه می توانیم رابطه خود را با امام زمان و ولی عصر خود بیشتر از پیش مستحکم کنیم.

استاد سید محمد علی مروج خاطرنشان کرد: البته همه باورهای مذهبی محترم هستند و ما معتقد هستیم که امام زمان عج متوجه ما است و حتما با دیده رحمت و لطف به شیعیان خودش نگاه می کند.

وی خاطرنشان کرد: در نامه ای که آقا حجت ابن الحسن المهدی ارواحنا فداه به شیخ مفید مرقوم فرموده اند، به این نکته اشاره شده است. مرحوم طبرسی در کتاب الاحتجاج خود، جلد دوم، صفحه 497 به این نامه اشاره کرده است که حضرت در آن نامه می فرماید: «إِنَّا غَيْرُ مُهْمِلِينَ لِمُرَاعَاتِكُمْ وَ لَا نَاسِينَ لِذِكْرِكُمْ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللَّأْوَاءُ وَ اصْطَلَمَكُمُ الْأَعْدَاء...» و قطعا هم همین طور است. اگر لحظه ای آن حضرت چشم عنایت را از شیعیان خود بردارد، خدا می داند چه بلاهایی بر سر شیعیان نازل می گردد؛

وی در همین رابطه افزود: شواهد تاریخی هم گواه این مطلب است که هر وقت توجه ما به حضرت (عج) بیشتر بود، عنایات حضرت هم بیشتر بوده است؛ و هر گاه توجه ما کمتر بوده است باز ایشان ما را فراموش نکرده اند اما باید گفت: «گر گدا کاهل بود، تقصیر صاحبخانه چیست» وقتی قصور و تقصیر از جانب ما باشد و تقاضای کسب فیض و طلب امداد از حضرت نداشته باشیم، نمی توان بر حضرت خرده گرفت.

این استاد بزرگوار حوزه علمیه، در ادامه بیان وظایف مردم نسبت به حضرت حجت (عج) در زمان غیبت، به تلاش های علمای بزرگ شیعه، در شناساندن ایشان، توجه داد و گفت: وظایف ما همان است که بزرگان ما در زمان غیبت به آن توجه کامل داشتند و نمونه هایی که در طول تاریخ در کتاب ها ذکر شده و از طریق اشخاص موثق به دست ما رسیده است، بیانگر این مطلب است که باید در زمان غیبت توجه شیعیان و به خصوص ما که خودمان را طلبه و سرباز آن حضرت می دانیم، نسبت به آن حضرت بیشتر باشد.

وی تاکید کرد: مخصوصا در این عصر و زمانی که ما قرار گرفته ایم که شاید کمتر دورانی بوده است که چنین شیعیان در فشار و تنگنا باشند؛

استاد سید محمد علی مروج در این راستا به حکایت معروفی از مرحوم محقق اردبیلی اعلی الله مقامه الشریف اشاره کرد که توسط بزرگان معاصر آن جناب، و بعد از ارتحال ایشان، نقل شده است: در بحار الأنوار، ج 52، ص 174 آمده است که علامه مجلسی رحمت الله علیه بیان داشت: «جماعتی از علما، از سید فاضل امیر علّام برای من (علامه مجلسی) حکایت کردند که گفت: در یکی از شب ها در صحن مطهر حضرت امیر المؤمنین علیه السلام بودم. آن موقع قسمت عمده شب گذشته بود. در اثنایی که در صحن گردش می کردم، دیدم شخصی از مقابل من به طرف حرم منور امیرالمؤمنین علیه السلام می رود. وقتی نزدیک رفتم، دیدم استاد بزرگوارم ملا احمد اردبیلی است. خود را از وی پنهان کردم تا این که به طرف درِ حرم آمد. در بسته بود، ولی به محض رسیدن او، باز شد و او وارد حرم گردید. شنیدم که سخن می گوید؛ مثل این که با کسی درگوشی حرف می زند. آن گاه از حرم بیرون آمد و در بسته شد. من هم پشت سر ایشان رفتم، تا از شهر نجف خارج شد و به سمت مسجد کوفه رفت. من دنبال او بودم، ولی او مرا نمی دید.»

وی در ادامه بیان این حکایت افزود: «همین که ایشان وارد مسجد کوفه شد، به سمت محرابی که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در آن جا شهید شد، رفت و مدتی در آن جا ایستاد و سپس برگشت و از مسجد بیرون آمد و قصد نجف کرد. من هم چنان پشت سر او بودم تا این که به نزدیک مسجد حنانه رسیدیم. در آن جا سرفه ام گرفت، به طوری که نتوانستم خودداری کنم. وقتی صدای سرفه مرا شنید، برگشت و نگاهی به من کرد و مرا شناخت. پرسید: تو میرعلّام هستی؟ گفتم: آری. گفت: این جا چه می کنی؟ گفتم: از موقعی که شما وارد صحن مطهر شدید تاکنون همه جا با شما بوده ام. شما را به صاحب این قبر مطهر قسم می دهم آن چه امشب بر شما گذشت از اول تا آخر به من اطلاع دهید! گفت: می گویم، ولی به این شرط که تا من زنده ام، به کسی نگویی! وقتی به وی اطمینان دادم، فرمود: در پاره ای از مسائل علمی فکر می کردم و حلّ آن برایم مشکل می نمود. به دلم افتاد خدمت امیرالمؤمنین علیه السلام بروم و حلّ آن مشکل را از آن حضرت بخواهم. هنگامی که به درِ حرم رسیدم، چنان که دیدی درِ بسته به رویم گشوده شد و داخل حرم شدم و از خداوند خواستم که شاه ولایت جواب سؤالم را بدهد. ناگهان صدایی از قبر منور شنیدم که فرمود: به مسجد کوفه برو و از قائم ما سؤال کن؛ زیرا او امام زمان توست. من هم به کنار محراب آمدم و آن حضرت را آن جا دیدم. مسئله خود را پرسیدم و حضرت جواب آن را مرحمت فرمود و اینک به منزل برمی گردم.»

این استاد حوزه علمیه، در همین راستا به حکایت دیگری اشاره کرد که کمتر از 100 سال پیش رخ داده است و خود استاد تأکید دارد که به دو واسطه از طریق موثقین این مطلب را نقل می کند؛

وی ادامه داد: رخدادی است که هم برای مرحوم میرزای نائینی و هم برای مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی رحمت الله علیهما پیش آمده است و این دو بزرگوار دچار مشکل شده بودند و متوجه حضرت (عج) گردیدند و حضرت خودشان را از آنها دریغ نفرمود.

استاد خاطرنشان کرد: شیعیان در آن زمان از شمال از طریق روس و از جنوب از طریق انگلستان در فشار بودند و موقعیت پس از پایان جنگ جهانی اول بوده است به همین دلیل شکایت ها و نامه های زیادی به مرحوم میرزا عرضه داشته بودند و لذا میرزای نائینی رحمت الله علیه متوسل به آن حضرت شدند؛ حضرت در عالم مکاشفه یا عالَم دیگری به این عالِم بزرگوار می فرماید: «ما متوجه شیعیان هستیم!»

استاد مروج در ادامه به این نکته دقیق هم اشاره کرد: البته این مطلب اقتضا می کند شیعیان هم در درجه اول خودشان را به زیور تقوا آراسته کنند؛ زیرا که حضرت قرآن ناطق است و می دانیم که «لا یمسّه الّا المطهّرون»؛

و در درجه دوم بعد از این جهت، آن حالت اضطرار است که باید انسان احساس کند که تمام وسایل ظاهری از او بریده شده و تنها نقطه توجه به یک جا است و آن، حضرت حجت بن الحسن است که واسطه و سبب اتصال ارض و سماء، و واسطه بین ملک و ملکوت است.

استاد مروج خاطرنشان کرد: وظیفه ما است که در این ایام که ایام مبارک و مقدسی است، توجه خاصی به آن حضرت داشته باشیم؛

وی افزود: هر کس به هر نحو که می تواند، لازم است تا از عهده این وظیفه برآید؛ افرادی که می توانند، صدقات مالی برای سلامتی حضرت، به شیعیان مستمند بپردازند؛ افرادی که می توانند، دعای توسل داشته باشند؛  هر کس به هر نحوی که می تواند، توجه به آن حضرت داشته باشد؛ ولی نکته ای که نباید هیچ کس از آن غافل گردد، توسلاتی است که به دست ما رسیده است.  

استاد مروج در مقام بیان برخی از این دعاها به این موارد اشاره کرد: وی در نخستین مورد، به دعای شریف «آل یاسین» اشاره کرد؛ دومین دعا، دعای فرج و «الهی عظم البلاء و برح الخفاء ... » می باشد؛ استاد مروج در توصیه سوم به دعای شریف « سلام الله الکامل...» اشاره کرد و افزود همه این دعاها را مرحوم محقق قمّی اعلی الله مقامه در «مفاتیح الجنان» نقل کرده است؛

وی خاطرنشان کرد: چه خوب است و بلکه لازم است که حداقلّ این دعاها را مکرّرا بر زبان جاری کنیم و از صمیم دل هم بدانیم که واقعا دست ما از همه جا کوتاه است و دشمنان از هر سو به ما حمله ور شده اند؛ چه از طریق فکری و اعتقادی و چه از طریق مادی و اقتصادی.

این استاد بزرگوار در پایان گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، گفت: اگر بناست که توجهی به حضرت داشته باشیم و بخواهیم توسلاتی داشته باشیم، همگی باید دست گدایی و تضرع را به طرف حضرت دراز کنیم و از ایشان تقاضا کنیم که ان شاء الله اولا خودشان از خداوند اذن ظهور را بطلبند و ثانیا از خداوند تقاضا بفرمایند. این بلاها و نگرانی ها از جامعه شیعه ان شاء الله هر چه زودتر برطرف و ریشه کن شود./270/260/20/