امام خمینی رحمت الله علیه هر چه تشخیص می داد که وظیفه اش است، انجام می داد و از هیچ کس هم نمی ترسید و جز انجام فرمان الهی چیزی مدّ نظرش نبود.

به مناسبت 29 تیر ماه، سالروز انتشار پیام امام راحل رضوان الله تعالی علیه مبنی بر پذیرش قطعنامه 598، استاد علی رحمانی سبزواری از اساتید حوزه علمیه قم، با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به گفتگو پرداخت.

وی در ابتدای این گفتگو خاطرنشان کرد: امام خمینی رضوان الله علیه شاخصه های بسیاری دارد که این شاخصه ها در سطح جهانی تأثیرات عجیب و غریبی در قرن ما به جا گذاشت و آثارش پیدا است و ان شاء الله آثار بهتری نیز از ایشان به نمایش در خواهد آمد.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: مبنای امام رضوان الله علیه در رهبری نظام اسلامی، حفظ اسلام و حفظ نظام اسلامی بود.

وی تأکید کرد: چه جنگ و چه صلح و چه مقاومت و دفاع، پایان دادن به جنگ، امر به استمرار جنگ، همه و همه بر مبنای حفظ نظام اسلامی و حفظ عزت مسلمین بوده است. یعنی اصولا رهبری و مدیریت نظام و جامعه اسلامی ایشان را باید در این راستا جستجو کرد.

استاد رحمانی سبزواری اضافه نمود: قطعنامه 598 که به معنای پذیرش پایان جنگ بود نیز بر همین اساس صورت گرفته است.

وی خاطرنشان کرد: شما می دانید که دشمنان انقلاب در آن زمان فراوان بودند، به گونه ای که حدود 40 کشور در جنگ با ما شرکت داشتند و البته همه ابرقدرت ها هم حضور داشتند.

این استاد در حقیقت جنگ جهانی علیه این نظام نوپا درگرفته بود و در واقع باید گفت: صدام مترسک بود و الا معلوم بود که پشت سر صدام چه کسانی هستند که می جنگند.

وی افزود: تصمیم گرفته بودند تا از سلاح های ممنوعه در شهرهای مختلف استفاده کنند؛ در آن روز کشور ما از لحاظ ابزار دفاعی بسیار ضعیف بود.

استاد رحمانی سبزواری تأکید کرد: ما از یک سو با تمام جهان درگیر شده بودیم که می خواستند ما را نابود کنند و دوم اینکه از سلاح های ممنوعه علیه شهرهای ما استفاده کنند که یکی از دلایل پذیرش قطعنامه همین مطلب بوده است.

وی خاطرنشان کرد: پذیرش قطعنامه می تواند از نشانه های قدرت جمهوری اسلامی ایران بوده باشد. این امام بود که می توانست جنگ را پایان بدهد و یا تداوم ببخشد. اگر چه شاهد بودیم که دشمنان نیز تصمیمات خطرناکی را اتخاذ کرده بودند.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: پایان دادن به جنگ در آن زمان و پذیرش قطعنامه برای توانمند شدن بود.

وی اضافه نمود: یعنی این گونه نبود که ما دیگر با جنگ کاری نداریم و بنای آشتی با دشمن را داشته باشیم؛ دشمن همان دشمن بود؛ پذیرش آتش بس برای توانمند شدن و پایان دادن به جنگ برای توانمند شدن، امری عقلایی است.

استاد رحمانی سبزواری خاطرنشان کرد: پذیرش قطعنامه در آن زمان یک نوع از قدرت نمایی به حساب می آمد که به هدف حفظ نظام و عزت اسلام و قرآن و امت بود.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: هدف دشمن از اصرار بر پذیرش قطعنامه چند امر بود:

اول: نجات دولت بعثی بود که در عراق مستقر باقی بماند و به دست مسلمان ها نیفتد.

دوم: فکر می کردند چون هشت سال جنگ هر دو کشور عراق و ایران را درگیر و تضعیف کرده است، هر دو کشور تسلیم غرب خواهند شد و هدف آنها از به راه انداختن جنگ محقق می شود.

سوم: حال که هر دو قدرت ضعیف شده اند، وقت آن است که هر دو کشور را مهار کنیم و قدرت سیاسی هر دو کشور را در دست بگیریم.

وی در همین زمینه افزود: ولی به یاری خداوند متعال به هیچ یک از اهدافشان دست نیافتند و آنها نتوانستند دولت بعث را نجات بدهند و سرنگون شد.

وی اضافه نمود: بعد از جنگ هم قدرت دفاعی و هم قدرت سیاسی و هم قدرت اقتصادی ما تقویت شد و آنها به هیچ یک از اهدافشان دست نیافتند و این قدرت به آنجایی رسیده که آنها نمی توانند ما را تهدید کنند و ما هستیم که آنها را می توانیم تهدید کنیم.

استاد علی رحمانی سبزواری در بخش پایانی این گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: کارهای امام بر اساس انجام وظیفه بود.

وی افزود: امام خمینی رحمت الله علیه هر چه تشخیص می داد که وظیفه اش است، انجام می داد و از هیچ کس هم نمی ترسید و جز انجام فرمان الهی چیزی مدّ نظرش نبود.

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: امام سیاسی کاری و دغلکاری نمی کرد، بلکه اعمال او بر اساس فقه امام صادق علیه السلام بود و به طور صادقانه تصمیم می گرفت و عمل می کرد و همه تصمیماتش بر همین اساس بود:

• عمل به اسلام
• حفظ به اسلام
• حفظ نظام اسلامی
• مردم دوستی
• مهر و محبت به جامعه اسلامی

/270/260/22/