اى جابر! سلام مرا به شيعيانم برسان و به آنها بگو كه ميان ما و خداوند عزّ و جلّ هيچ خويشاوندى نيست، و كسى مقرّب خدا نشود جز با فرمانبردارى از او. اى جابر! هر كس خدا را فرمان بَرَد و ما را دوست بدارد، همو دوست ماست، و هر كس خدا را نافرمانى كند محبّت ما سودش نرساند.

به مناسبت شهادت آقا امام باقر علیه السلام، استاد زین العابدین باکویی از اساتید حوزه علمیه قم با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به گفتگو پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: آقا ابوجعفر امام باقر علیه السلام به باقر العلوم معروف هستند؛

وی افزود: لقب باقر و تفسیر آن به «شکافنده علوم»، ریشه در کلام پیامبر به جابر بن عبد الله انصاری دارد. جابر می گوید: «قال لی رسول الله یوشَکَ أن تبقی حتَّی تلقی ولداً لی من الحسین، یُقال له محمد، یَبْقَرُ العلمَ  بَقَراً فاذا لَقَیتَهُ فَقْرَأْ مِنِّی السَّلام.» (شیخ مصطفی رُشدی دمشقی، الروضة الندیة، ص 16.)

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه اضافه نمود: به خاطر سعی و همّت آقا امام باقر علیه السلام و امام صادق علیه السلام شیعه در آن دوران در اوج قرار گرفت و آن دو بزرگوار با تأسیس حوزه تدریس آنچنان خدمتی در رشته های مختلف علمی داشته اند که تمام کتاب های علمی حوزویان مملو از روایات این دو امام همام است.

وی در ادامه بیان کرد: روایات فراوانی از امام باقر علیه الصلاة و السلام نقل شده است و شاگردان زیادی هم در علوم مختلف در حوزه ایشان تربیت یافته اند.

استاد باکویی خاطرنشان کرد: از میان شاگردان فراوان آن حضرت می توان به ابان بن تغلب اشاره نمود؛ شخصیتی که در فقه آن چنان بوده است که به دستور امام باقر علیه السلام در مسجد مدینه منبر می رفت و احکام فقهی را بیان می نمود.

وی در همین راستا افزود: می بینیم که فتوا دادن حتی در زمان خود ائمه بزرگوار علیهم السلام بوده است و مردم احکام را از شاگردان حضرت علیه السلام دریافت می نمودند.

استاد زین العابدین باکویی در بخش دیگری از این گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید که به مناسبت شهادت امام باقر علیه السلام انجام گرفت، به بیان دو روایت از آن حضرت علیه السلام پرداخت.

روایت اول:

«الإمامُ الباقرُ عليه السلام لجابرٍ الجُعْفيِّ: يا جابرُ ، بَلِّغْ شِيعَتي عَنّي السَّلامَ، و أعْلِمهُم أنَّهُ لا قَرابَةَ بَيْنَنا و بَينَ اللّه عزّ و جلّ، و لا يُتَقرَّبُ إلَيهِ إلاّ بالطَّاعةِ لَهُ. يا جابرُ، مَن أطاعَ اللّه و أحَبَّنا فهُو وليُّنا، و مَن عَصى اللّهَ لَم يَنْفَعْهُ حُبُّنا.»

(امام باقر عليه السلام ـ به جابر جعفى ـ فرمود : اى جابر! سلام مرا به شيعيانم برسان و به آنها بگو كه ميان ما و خداوند عزّ و جلّ هيچ خويشاوندى نيست، و كسى مقرّب خدا نشود جز با فرمانبردارى از او. اى جابر! هر كس خدا را فرمان بَرَد و ما را دوست بدارد، همو دوست ماست، و هر كس خدا را نافرمانى كند محبّت ما سودش نرساند.)

روایت دوم:

«حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ مَاجِيلَوَيْهِ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنِي عَمِّي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي اَلْقَاسِمِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ هَارُونَ بْنِ اَلْجَهْمِ عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِيفٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ: اَلظُّلْمُ ثَلاَثَةٌ ظُلْمٌ يَغْفِرُهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ظُلْمٌ لاَ يَغْفِرُهُ وَ ظُلْمٌ لاَ يَدَعُهُ فَأَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي لاَ يَغْفِرُهُ فَالشِّرْكُ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي يَغْفِرُهُ اَللَّهُ فَظُلْمُ اَلرَّجُلِ نَفْسَهُ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي لاَ يَدَعُهُ فَالْمُدَايَنَةُ بَيْنَ اَلْعِبَادِ.»

(امام پنجم فرمود: ستم سه گونه است، ستمى كه خداى عز و جل مى آمرزد و ستمى كه نمى‌ آمرزد و ستمى كه از نظر نمي اندازد؛ اما ستمى كه نمى‌ آمرزد شرك به خداست و آن ستمى كه مى‌ آمرزد ستم كسيست در باره خودش ميان خودش و خدا و اما ستمى كه از نظر نمي اندازد، حقوقى است كه بندگان به يكديگر پيدا مي كنند.) (الخصال ج ۱ ص ۱۱۸)/270/260/22/