وی گفت: در عرصه سیاسی زمانه امروز صحبت از صلح با استناد تاریخی به حیات سیاسی امام حسن(ع) و ارتباط برقرار کردن میان دو شرایط کاری عبث است، چراکه طبق نص صریح قرآن تعصب بى‌منطق یهود و نصارا در دفاع از آیین خویش و مقاومت در برابر اسلام مانع همراهی آن‌ها با اسلام می‌شود؛ «وَ لَنْ تَرْضى عَنْکَ الْیَهُودُ وَ لَا النَّصارى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ». حال مذاکره و یا صلح کردن با کسانی که چند صد سال کشور‌ها و ملت‌ها و قبایل را استثمار کرده‌اند و در تمامی جنبه‌های حیات این کشور‌ها دخالت مستقیم داشته‌اند، معنا دارد؟

قهرمانی‌نژاد همچنین درباره این مسئله که در میان ائمه(ع) اطلاعات کمتری درباره امام حسن مجتبی(ع) وجود دارد، اظهار کرد: بله این یک واقعیت است، حتی درباره اینکه چه تعداد احادیث از ایشان وجود دارد، اطلاعات دقیقی وجود ندارد. البته این یک مسئله مشترک در اطلاع ما از سیره چهارده معصوم(ع) است که یک دلیل آن نیز به مظلومیت‌های ائمه(ع) در شرایط سیاسی و اجتماعی زمان خودشان و ظلم و جور سلاطین برمی‌گردد و ارتباطات محدودی که داشته‌اند و بعدتر تاریخ‌نگارانی بوده‌اند که همیشه در مظان اتهام بوده‌اند مبنی بر اینکه نباید درباره ائمه(ع) مطلبی ثبت و ضبط کنند و حتی در این راه شهید هم می‌شدند، از جمله شهید اول، شهید ثانی، قاضی نورالله شوشتری(شهید ثالث) و ... دلیل دیگر برمی‌گردد به این عبارت: «لقد کتمت آثار آل محمّد محبّوهم خوفاً وأعداؤهم بغضاً»؛ فضایل اهل بیت(ع) را دشمنان از روی بغض و کینه و دوستان از روی ترس کتمان کردند. هر چند در بسیاری از منابع اهل سنت از جمله در کتاب شرح زندگی امام حسن(ع) نوشته محمد بن سعد و یا در الفصول المهمه اثر ابن صباغ مالکی مطالبی آورده شده، اما به طور کلی اطلاع ما از دوران حیات ایشان اندک و محدود است.

وی ادامه داد: همین اطلاعات اندک سبب گسترش و دامن زدن به برخی شبهات می‌شد. امام مجتبی در طول حیات خود و در کنار پدر گرامی‌شان در جنگ‌های مهمی از جمله صفین، جمل و نهروان شرکت داشتند و در این جنگ‌ها بسیار شجاعانه حاضر شدند، این در حالی است که برخی اتهامات ناروا بیان می‌شود که ایشان اهل مبارزه و رزم نبودند که با اندکی بررسی در میان منابع تاریخی متوجه خواهیم شد نشر این اکاذیب از سوی برخی مغرضان و کسانی که دوستدار اهل‌بیت(ع) نبودند انجام پذیرفته است. کسانی که مطلع نیستند و نیز نظر سویی ندارند، باید بدانند امام حسن مجتبی(ع) شجاعت فوق‌العاده‌ای داشتند و در این جنگ‌ها نقش مؤثری ایفا کردند. حتی ایشان پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع) به ساماندهی لشکر می‌پردازند، اما بعدتر می‌گویند: اگر یارانی قوی داشتم با معاویه شب و روز می‌جنگیدم. اما آن چیزی رخ داد که به ناچار آن را پذیرفتند.

وی با تأکید بر روحیه امام حسن مجتبی(ع) در رسیدگی به محرومان، گفت: حضرت در مواجهه با افراد دارای مشکلات اجتماعی، برخورد کریمانه‌ای داشتند و این‌ها از مسلمات تاریخی است. با این حال ایشان در اوج مظلومیت قرار داشتند؛ شرایط به گونه‌ای بود که مردم شنیده و دیده بودند که پیامبر(ص) فرموده است: «الحَسَنُ و الحُسَیْنُ سَیِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ»؛ حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشت هستند، اما به دلیل عدم بصیرت، همین مردم وقتی یک مرد شامی به امام جسارت می‌کند، کاری نمی‌کنند. این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که پس از جسارت این مرد، امام به او می‌گوید: اگر نیازی داری بگو تا آن را برطرف کنم.

وی افزود: امام حسن مجتبی(ع) در خصوص مسائل اجتماعی، فکری و فرهنگی مردم، مشارکت داشته و به بسیاری از شبهات پاسخ‌های دقیق و عمیقی ارائه می‌دادند. امام حسن(ع) بسیار موقعیت‌شناس بودند چراکه در زمان حیاتشان علی‌رغم تمام مشکلات فکری و فرهنگی جامعه آن روز، در کمال رأفت و کرامت و با فروتنی سخن می‌گفتند و ظلم‌ستیزی ایشان کاملاً عقلانی بوده است. امام حسن مجتبی(ع) در مسائل اجتماعی به روشنگری و عمق دید معتقد بودند و این مسئله در منابع تاریخی به ویژه در منابع اهل سنت بیان شده است./260/12/