به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، استاد رضا استادی گفتگویی با عنوان پیامبر رحمت اسوه حسنه انجام داده است که مشروح سخنان این استاد حوزه علمیه را در ادامه می خوانید:

چگونه می توان به این مهم پی برد که زندگی ما بعنوان یک مسلمان، تا چه میزان در مسیر آموزه های نبوی است؟

در این ایام که در آستانه میلاد مبارک پیامبر اعظم حضرت محمد صلی الله علیه و آله هستیم، بسیار مناسب است که زندگی خود را با سیره و روش زندگی آن بزرگوار بسنجیم و ببینیم چه اندازه با هم شبیه هستیم و به عبارتی دیگر، پیروی ما از سیره و سنت های او چه مقدار است؛ آیا این که گاهی گفته می شود سیره حضرت محمد صلی الله علیه و آله در میان ما مسلمانان و شیعیان و دوستان اهل بیت علیه السلام فراموش شده سخنی درستی است یا نه؟

پاسخ این پرسش با نگاهی به قرآن مجید کتاب ها و رساله ها و صدها روایت که در باره روش زندگی آن حضرت در اختیار داریم و نیز نگاهی به جامعه خودمان و افعال و کردارمان بسیار آسان است.

مهمترین درس هایی که ما می توانیم از زندگی فردی پیامبر اسلام(ص) ببریم چیست و عمل به این آموزه ها، چه تأثیری در زندگی ما خواهد داشت؟

پیامبر(ص) همواره یاد خدا بود و از ما مسلمانان می خواست در سرتاسر زندگی یاد خدا باشیم؛ یاد خدا بودن ما به این معنی است که هرگاه زمینه گناهی پیش می آید، یاد خدا ما را از آن گناه دور می کند؛ در نتیجه بازار گناه در جامعه گرم نخواهد بود؛ نه این که مدعی مسلمانی باشیم اما از سوی دیگر، گناه و مخالفت با دستورات الهی فراوان باشد.

ایشان به نماز اهمیت فوق العاده می داد و می فرمود، نماز انسان را از گناه و منکرات باز می دارد و روشن است که نماز باید این اثر را در جامعه داشته باشد. اما اگر می بینیم که نماز ما، تا حد زیادی وجود دارد اما گناه هم فراوان است، پس باید متوجه شویم که نمازمان از حیث کیفیت نمره خوبی ندارد.

جدای از جنبه های فردی زندگی پیامبر اسلام(ص)، مهمترین شاخصه های ایشان بعنوان رأس جامعه اسلامی را چه می دانید؟ و این شاخصه ها چه پیامی برای مسئولان جامعه اسلامی در نحوه مواجهه با مردم، می تواند داشته باشد؟ توضیح بیشتر این که شباهت ما و جامعه مسلمین با پیامبر(ص) بعنوان اسوه حسنه و آموزشگار و مربی الهی در چه درجه است؟

خصیصه او به تصدیق دوست و دشمن، صداقت در گفتار و کردار و زندگی با مردم بود؛ واضح است که در هر جامعه، صداقت باشد، اولین اثر آن ایجاد اعتماد در آن جامعه است؛ اگر مردم با یکدیگر و از سوی دیگر، دولت و حکومت با ملت، با هم صداقت داشته باشند، بسیاری از مشکلات یا پیش نمی آید یا به راحتی حل می گردد؛ اما متأسفانه این روزها به و ضوح می بینیم که بی اعتمادی در جامعه حاکم است؛ چون احساس صداقت در جامعه ما وجود ندارد.

پیامبر(ص) بعنوان رأس جامعه اسلامی چه می کردند که باعث اتحاد امت مسلمان شده و اختلافات به حداقل می رسید؟

رسول الله(ص) اگرچه در رأس جامعه آن روز بودند، اما خودشان مهربان و اهل مدارا بودند؛ او می خواست امت او با هم برادر و مهربان باشند و با هم مدارا کنند و در این راه اقدامات عملی داشت؛ نتیجه این گونه رفتار و اقدام ایشان، ایجاد اتحاد و رفع اختلاف و دو دستگی و چند دستگی بود؛ اما سؤالی که امروز برای ما بعنوان مسلمان دین خاتم الانبیاء(ص) مطرح است این است که آیا اگر پیرو این سیره مقدس و نورانی بودیم، وضع مان به این جا می رسید که به جای مهر و محبت در جامعه، همه با هم کدورت و یا دشمنی داشته باشیم؟ و این اختلاف برای کشور مشکلات فراوانی بیاورد؟

وظیفه حکام کشورهای اسلامی و مسلمانان در دنیای امروز، برای بازگشت به سیره پیامبر(ص) چیست و چگونه میسر خواهد بود؟

باید بدانیم که پیامبر اسلام(ص) در طول زمان، همگان را به پیروی و تمسک به امیر مؤمنان امام علی(ع) و فرزندانش دعوت می کرد و بیمه اسلام را در تبعیت از اهل بیت علیهم السلام می دانست.

البته که این سؤال برای خود ما هم مطرح است که ما شیعیان که این دعوت را پذیرفتیم، و به افتخار تشیع مشرف شدیم، تمسک به اهل بیت علیهم السلام را چطور معنی کردیم؟ آیا این تمسک فقط به معنی اظهار محبت و جشن و سرور و عزاداری و زیارت محقق می شود و کافی است؟ یا علاوه بر اظهار محبت، عمل به آموزه های ائمه اطهار(ع) منظور و هدف است؟

خوب است کمی فکر کنیم که ما خودمان بعنوان مسلمان، در عمل به آموزه های دینی و توصیه های پیامبر(ص) و اهل بیت(ع)، در چه مرحله ای هستیم؟ آیا همان طور که آن ها خواسته اند عمل ما زینت سربلندی مکتب تشیع است و یا خدای نکرده باعث سرافکندگی است؟

آیا با عمل کنونی مسلمانان و شیعیان، انتظار داریم اسوه و سرمشق سایر ملل باشیم؟

آری درست گفته اند که “الإسلام محجوب بالمسلمین” (اسلام توسط مسلمانی ما محدود و مسدود شده است و ما حجاب آن شده ایم).

/260/12/