به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، حضرت آیت الله العظمی سبحانی در کتاب فروغ ابدیت می نویسند: «فرشته‌اى از طرف خدا مأمور شد آیاتى چند به عنوان طلیعه و آغاز کتاب هدایت و سعادت، براى «امین قریش» بخواند تا او را به کسوت نبوّت مفتخر سازد. آن فرشته، همان «جبرئیل» و آن روز همان روز «مبعث» بود که در آینده، در این خصوص گفت‌وگو خواهیم کرد.

بى‌شک، روبه‌رو شدن با فرشته، آمادگى خاصى لازم دارد؛ تا روح شخص بزرگ و نیرومند نباشد، تاب تحمل بار نبوّت و ملاقات فرشته را نخواهد داشت. «امین قریش» این آمادگى را با عبادت‌هاى طولانى، تفکرهاى ممتد و عنایات الهى به دست آورده بود. به نقل بسیارى از سیره‌نویسان، پیش از روز بعثت خواب‌ها و رؤیاهایى مى‌دید که مانند روز روشن داراى واقعیت بود. پس از مدتى لذتبخش‌ترین زمان‌ها براى او، ساعت خلوت و عبادت در حال تنهایى بود. او به همین حال به سر مى‌برد، تا اینکه در روز مخصوصى فرشته‌اى با لوحى فرود آمد و آن را در برابر او گرفت و به او گفت: «اقرأ» یعنى بخوان. او از آنجا که أمّى و درس نخوانده بود، پاسخ داد که من توانایى خواندن ندارم. فرشتۀ وحى او را سخت فشرد، سپس درخواست خواندن کرد و همان جواب را شنید، فرشته بار دیگر، او را به شدت فشار داد، این عمل سه بار تکرار شد و پس از فشار سوم ناگهان در خود احساس کرد مى‌تواند لوحى که در دست فرشته است، بخواند. در این موقع آیات را که در حقیقت دیباچۀ کتاب سعادت بشر به شمار مى‌رود، خواند.

بخوان به نام پروردگارت که جهان را آفرید، کسى که انسان را از خون بسته خلق کرد، بخوان و پروردگار تو گرامى است، آن‌که قلم را تعلیم داد و به آدمى آنچه را که نمى‌دانست، آموخت.

جبرئیل مأموریت خود را انجام داد و پیامبر نیز پس از نزول وحى، از کوه «حراء» پایین آمد و به سوى خانۀ «خدیجه» رهسپار شد.

آیات یاد شده، برنامۀ اجمالى رسول گرامى را روشن مى‌کند، و به طور آشکار مى‌رساند که اساس آیین او را قرائت و خواندن، علم و دانش و به کار بردن قلم تشکیل مى‌دهد.»

منبع: کتاب فروغ ابدیت، صفحه ۲۱۴

/260/12/