حضرت آیت الله صافی گلپایگانی در دومین نوشتار خود به مناسبت دهه مباركه ولايت تصریح کردند: غدیر، معتبرترین نصوص صريحه بر ولايت و خلافت بلافصل حضرت اميرالمؤمنين عليه‌السّلام است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت آیت الله صافی گلپایگانی، متن این نوشتار به این شرح است:

قال‌الله تعالي: "يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ‌الله يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ"(1(

روز بعثت و غدير، تأسيس و بقاي اسلام

روز تاريخي و بزرگ عيد سعيد غدير مانند روز عظيم بعثت با اهميت و بي‌نظير است. اين دو روز با يكديگر، پيوند و بستگي كامل دارند. بعثت، اصل، اساس و پايه انقلاب الهي، جهاني و جاوداني اسلام، و روز غدير مكمّل و تداوم‌بخش آن است.

غدير در وجود، فرع بعثت است و روز بعثت در بقا، پيش‌آهنگ غدير است. بعثت، سرآغاز ابلاغ وحي و عرضه نظامات فراگير و همه جانبه اسلام، تا تشكيل حكومت اسلامي و حاكميت‌الله به رهبري شخص رسول اعظم صلّي‌الله عليه و آله است، و روز غدير كامل‌كننده دين و اعلام استمرار نظام عصر نبوّت به رهبري اميرالمؤمنين و فرزندان آن حضرت، ائمه معصوم عليهم السلام است.

اين دو همايون‌روز، با يكديگر هم‌سويي معنوي و بستگي ناگسستني دارند. حصار خلل‌ناپذير اسلام را كه توحيد همچون پي بناست، امامت چار ديوار و بعثت سقف است. پس هيچ‌يك از اين دو روز را از ديگري بي‌نيازي نيست كه هر دو خط اسلام را در تأسيس و بقا ترسيم نموده‌اند، نه اسلام منهاي حكومت و نظام غدير است و نه نظام غدير، غير از اسلام است.

غدير، استمرار نظام رسولان الهي

نظامي كه در غدير به آن‌صورت عام و جلوه رسمي به همگان اعلام شد نظامي است كه همواره استمرار داشته و هرگز منقطع نخواهد شد و زمين هيچ‌گاه از شخصي كه صاحب، مدير و رهبر آن نظام باشد خالي نخواهد ماند. چنان‌كه اميرالمؤمنين علي عليه‌السّلام در خبري كه خاص و عام آن را روايت نموده‌اند مي‌فرمايد: "اللَّهُمَ‏ بَلَي‏ لَا تَخْلُو الْأَرْضُ مِنْ قَائِمٍ للهِ بِحُجَّةٍ إِمَّا ظَاهِراً مَشْهُوراً وَ إِمَّا خَائِفاً مَغْمُوراً"(2(

تبعيّت از نظام امامت، وظيفه‌اي همگاني

مسلمانان راستين و متعهّد همواره تابعيت اين نظام را كه نظام امامت و ولايت است داشته‌اند و دارند و اگر به ظاهر تابعيت يكي از نظامات ديگر را داشته باشند و يا در كشورهاي بيگانه ناچار از مراعات نظامات آنها باشند در همان حال و همان‌جا نيز بايد تابع نظام امامت باشند و در حال مراعات از نظام‌هاي غيرمسلمان، بايد در محدوده تابعيت از نظام امامت عمل نمايند و از آن خارج نشوند.

لزوم تجليل از غدير

بديهي است روز ابلاغ و اعلان تشكيل اين نظام كه در آن واقعيت و هويت حاكميت‌الله ظهور مي‌يابد از ايام‌الله بزرگ است كه بايد سالروز آن را گرامي داشت و پيام و درسي را كه براي همه جهانيان به ويژه مسلمانان دارد همواره بازگو كرد. روزي كه دين در آن به كمال رسيده و نعمت خداوند متعال بر اين امت تمام يافته است، بسيار با عظمت است.

ياد آن روز كه نظام سياسي دين، اعلام و رهبري فكري، علمي، معنوي، سياسي و امام، حجّة‌الله، وليّ‌الله و خليفة‌الله معرّفي شده است، بايد هميشه در دل‌ها زنده بماند و تعهّد جامعه به بزرگداشت و پيروي از آن آشكار باشد.

بايد در هر فرصت مناسب و به خصوص در ماه ذي الحجة پيرامون ابعاد اين نظام، شرايط و شخصيت رهبران آن و ويژگي‌هاي حكومت در اسلام، سخنراني‌ها، كنفرانس‌ها، سمينارها و تأليف كتاب و تحقيق و بررسي ادامه يابد.

پيام غدير، پيام ولايت و پيام كمال دين و اعلام نظام جاوداني و جهاني اسلام و بيان بقا و استمرار نظام عصر رسالت است. محتواي اين پيام، وجود حكومت جهاني و واحد اسلامي است كه بدون انقطاع و كمترين فترت در همه ادوار و اعصار برقرار بوده است و بر هر مسلماني در هر كجا باشد اگرچه به ظاهر در تابعيت نظام‌هاي غير شرعي محسوب شود واجب است از اين نظام امامت تبعيت نمايد و خود را ملزم به تابعيت آن بداند.

مسلمانان راستين در طول متجاوز از چهارده قرن در عصر امثال سلاطين بني اميه و بني عباس و ديگران، تابعيت اين نظام را داشته و دارند و اگرچه اين تابعيت با قوّه قهريه بر آنها تحميل نشده خود به خود به تعهّدي كه در برابر اين نظام دارند و بيعتي كه از امام عصر عجل‌الله تعالي فرجه الشريف در هر زمان به گردن دارند وفا دارند و از آن تبعيت مي‌نمايند و در اين عصر كه‌ شمس آسمان ولايت حضرت بقية‌الله ارواح العالمين لتراب مقدمه الفداء در پرده غيبت قرار گرفته است از علماي عامل و فقهاي عادل كه نوّاب عام آن خليفه يزدان و رهبر دوران هستند و به ظاهر عهده‌دار شئون نظام امامت، نگهبان ثغور دين و دفع بدع مبدعان و شبهات ملحدان مي‌باشند پيروي و تبعيت مي‌نمايند.

پي نوشت ها:

1. سوره مائده، ‌آيه 67.

2. نهج البلاغة صبحي صالح، حكمت 147.

/20/12/20