به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی گفتند: اگر خدا به عالِمی توفیقی داد، او سعی کند که منزوی نباشد، این نعمتی که عطا شده را، عرضه کند، یعنی کسی مطلب علمی به ذهنش رسید این را در حوزه پخش کند تا چند برابر ثمره آن را ببیند.

 مرجع تقلید شیعیان در جلسه درس خارج فقه خود، به روال سابق بخشی از درس را به مباحث اخلاقی پرداختند و بیان داشتند: در انجام هر کار خیری، مسئله اجر و آخرت و بهشت سرجایش محفوظ است اما انسان می تواند با همین کار، قصد کند و از خدا بخواهد که نلغزد! این آبرویی که دارد نرود، این موقعیتی که دارد به هم نخورد!

ایشان ادامه دادند: آیه کریمه این است که ﴿وَ مَثَلُ الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللّهِ وَ تَثْبِیتَاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ﴾[۱] این آقا که الآن دارد این کار خیر را می کند بگوید خدایا! من این کار را می کنم محض رضای تو و ـ و یعنی و! ـ موقعیت من در دنیا نلغزد. پس آدم می تواند کار خیری که انجام می دهد حالا درس می گوید یا بحث می کند یا کار علمی انجام می دهد یا خدماتی انجام می دهد، به فقرا کمک می کند، به مسکین کمک می کند، مشکل مردم را حل می کند، بگوید خدایا این قدم را من برمی دارم که تو نگذاری من بلغزم. خیلی حرف است! خیلی حرف است! نه اینکه بعد به من چه می خواهی بدهی؟ آن چه بدهی را در جمله های دیگر خودش فرمود، این ﴿تَثْبِیتَاً﴾ در نیت این شخص است ﴿ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللّهِ﴾ یک ﴿وَ تَثْبِیتَاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ﴾ دوم، خدایا مبادا این کاری که من کردم، خدای ناکرده وسیله ای بشود که من خودم را ببینم.

آیت الله جوادی آملی اظهار داشت: در روایات است که اگر کسی کار خیری کرد چه داعی دارد که حالا برای این و آن بگوید؟! مثل این است که  گُلی را تازه شما از باغ چیده اید این گلی است که از باغ چیده اید بسیار خوب، چرا به آن دست می زنید؟ بگذارید این معطر باشد تمیز باشد لطیف باشد. مدام به آن دست بزنید پلاسیده می شود، پژمرده می شود! این در روایات ماست که عمل خیری که انجام دادی، حالا چه کار داری که مدام بگویی! هر بار که گفتی مثل این است که این گل را یک بار دست زدی، دست که زدی پژمرده می شود!

ایشان در بخش دیگری از سخنان خود ابراز داشتند: اگر خدا به عالِمی توفیقی داد، او سعی کند که منزوی نباشد، این نعمتی که عطا شده را، عرضه کند، این ﴿مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها﴾[۲] همه جا هست؛ یعنی کسی مطلب علمی به ذهنش رسید این را در حوزه پخش کند تا چند برابر ثمره آن را ببیند.

مرجع تقلید شیعیان در ادامه به روایتی از مستطرفات کتاب سرائر ابن ادریس حلی اشاره کردند و بیان داشتند: بنابراین ابن ادریس حلی(رضوان الله تعالی علیه) این کتاب شریف سرائر را که نوشتند در آخرش مستطرفات نوشتند، مستطرف یعنی چیزی که مورد ظرافت و لطافت است، ایشان می گوید که ما از تقریباً ۲۱ بزرگوار که کتابی دارند، مستطرفات اینها را انتخاب کردم یعنی آن مطالب خوب و تازه ای که در آن کتاب بود را به عنوان طرفه نقل می کند این می شود مستطرفات سرائر. اولین روایتی که ایشان از سیاری نقل می کند این است که «قَالَ السَّیَّارِیُّ وَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ لَیْسَ الْعِبَادَةُ کَثْرَةَ الصِّیَامِ وَ الصَّلَاةِ» عبادت زیاد سرجایش خوب است، نماز خوب است، روزه خوب است اما آن عبادت اصلی «إِنَّمَا الْعِبَادَةُ التَّفَکُّرُ فِی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی» که انسان در این حریم هیچ کس را راه ندهد.