استاد سید سول جعفری آملی از اساتید حوزه علمیه قم و از شاگردان علامه حسن حسن زاده آملی رضوان الله تعالی علیه در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به بیان برخی از ویژگی های این عارف بزرگ پرداخت.

این استاد حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: علامه حسن زاده آملی اعلی الله مقامه الشریف انس عجیبی با قرآن داشت و به تفسیر مجمع البیان اهتمام ویژه ای می ورزید. علامه می فرمود: «بنده 5 بار این تفسیر را تدریس (یا مباحثه) کردم.» که البته تردید از من است.

وی افزود: «عاش سعیدا و مات سعیدا و لم یمت فی الحقیقة بل هو باق الی یوم القیامة فی قلوب المؤمنین و اولوا الالباب»

هیهات أن یأتی الزمان بمثله               إنّ الزمان بمثله لعقیم

استاد جعفری آملی خاطرنشان کرد: شاید شانزده ساله بودم و در آمل زندگی می کردیم. در آن زمان  ذهنیت روشنی از طلبگی نداشتیم. با تصمیم و راهنمایی پدر و مادر به حوزه و حوزه آمل آمدیم. وقتی علامه حسن زاده آملی و آیت الله العظمی جوادی آملی حفظه الله را دیدیم، برنامه ما به کلی عوض شد و عشق و علاقه ما به این دو بزرگوار، بسیار شد. این دو بزرگوار نور چشم شهر ما بودند. تصور دیگری از روحانیت پیدا کردیم. ما اهل بیت علیهم السلام را ندیده ایم؛ اما با دیدن این بزرگواران، به یاد معصومین علیهم السلام می افتادیم.

وی اضافه نمود: علما جای خودشان را دارند، اما کسی را همانند علامه حسن زاده آملی ندیده ام. ایشان به بنده عنایت داشته اند. ایام سختی از لحاظ اقتصادی را سپری می کردیم. محضر ایشان رسیدم. ایشان بیان کردند در قدیم، اساتید، روزه استیجاری می گرفتند و پولش را خودشان مصرف نمی کردند، بلکه آن را به شاگردان و طلبه ها می دادند تا از لحاظ معیشت، کمتر در مضیقه باشند.

علامه حسن زاده آملی برای دلداری به ما می گفتند: مگر روزه استیجاری چیست؟ صبحانه را که می خوریم که همان سحری است. شام را هم می خوریم که همان افطار است. دو وعده غذا خوردن هم وعده غذای بهشتیان است؛ «بکرة و عشیّا»؛ شما که روزه می گیری، بهشتی می شوی.

 این شاگرد علامه حسن زاده آملی خاطرنشان کرد: دیوان اشعار ایشان پر از مضامین قرآنی است؛ معتقد بودند که اشعار عرفا مانند اشعار حافظ، تفسیر عرفانی قرآن کریم است.  علامه در یک مجلسی حاضر بودند؛ مصراعی از شعر حافظ را خواندند، از یکی از روحانی های در مجلس خواستند تا مصراع دیگر آن را بخوانند؛ گفت: من بلد نیستم. علامه گفتند: «شما چگونه طلبه ای هستی که اشعار حافظ را حفظ نیستی؟!؛ دیوان حافظ، تفسیر عرفانی قرآن کریم است.»

/270/260/23/