به مناسبت سالروز میلاد باعظمت حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها، استاد مصطفی احدی نسب از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به بیان فضایل سیده نساء عالمین پرداخت.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: یکی از شبهاتی که از دیرباز مطرح می شد و می شود، این است که خلط میان اعراب و اسلام انجام می گیرد و متأسفانه با تعصب هایی که عده ای دارند، اینگونه روایت می کنند که عرب ها آمدند و به ایران حمله نمودند و عده ای از زنان ایرانی را اسیر کردند و مجبور کردند تا ایرانی ها مسلمان بشوند. این شبهه را معمولا مطرح می کنند.

وی افزود: ما باید تفاوت قائل بشویم بین شعار عرب و شعار اسلام؛ این دو، دو مقوله از هم جدا هستند و متأسفانه در این شبهه سعی می کنند اسلام را به عنوان عرب جلوه بدهند؛ ما هم معتقدیم که عرب در جاهلیت به سر می بُرد و اسلام آمد که آنها را زنده نمود.

استاد احدی نسب خاطرنشان کرد: فقره ای از آیات سوره آل عمران را همه به خوبی با آشنا هستیم؛ « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ...» اما جا دارد که این آیه، یعنی آیه 103 از سوره مبارکه آل عمران را به صورت کامل بخوانیم:
«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ۚ وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَ كُنْتُمْ عَلَىٰ شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ» و همگی به رشته (دین) خدا چنگ زده و به راه های متفرّق نروید، و به یاد آرید این نعمت بزرگ خدا را که شما با هم دشمن بودید، خدا در دل های شما الفت و مهربانی انداخت و به لطف و نعمت خدا همه برادر دینی یکدیگر شدید، و در پرتگاه آتش بودید، خدا شما را نجات داد. بدین گونه خدا آیاتش را برای (راهنمایی) شما بیان می ‌کند، باشد که هدایت شوید. (آل عمران: 103)

وی اضافه نمود: در این آیه شریفه خدای متعال می فرماید: ای عرب ها شما در لبه پرتگاه آتش بودید و شما بود که شما را از آن پرتگاه نجات داد؛ و اینگونه خداوند آیات خودش را برای شما تبیین می کند تا شما هدایت بشوید.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: یکی از ضرب المثل های ایام جاهلی این بود «انْصُرْ أَخَاكَ ظَالِمًا أَوْ مَظْلُومًا» برادر خودت را یاری کن، چه ظالم باشد و چه مظلوم باشد. حتی این کلام را به عنوان حدیث نبوی در صحیح بخاری بیان کردند؛

عَنْ أَنَسٍ (رض) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «انْصُرْ أَخَاكَ ظَالِمًا أَوْ مَظْلُومًا». قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ! هَذَا نَنْصُرُهُ مَظْلُومًا، فَكَيْفَ نَنْصُرُهُ ظَالِمًا؟ قَالَ: «تَأْخُذُ فَوْقَ يَدَيْهِ» (بخارى:2444) انس (رض) مي گويد: رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «به برادرت چه ظالم باشد و چه مظلوم، كمك كن». اصحاب گفتند: اي رسول خدا! كمك به مظلوم، روشن است ولي چگونه به ظالم كمك كنيم؟ رسول الله فرمود: «دست او را بگيريد». (از ظلم كردن، باز داريد).

وی افزود: در مقابل این حدیث جعلی، اسلام آمد و این دیدگاه را از بین برد. امیر مؤمنان علی علیه السلام به فرزندانشان حسنین علیهما السلام می فرماید: «کونا للظالم خصما و للمظلوم عونا» ملاک را در دفاع، دفاع از حقّ قرار داد. شما نسبت به ظالم خصم باشید و نسبت به مظلوم، مددکار باشید و یاری کنید. پس معلوم می شود که شعار عرب کجا و شعار اسلام کجا.

استاد مصطفی احدی نسب خاطرنشان کرد: شخص رسول مکرم خدا صلی الله علیه و آله و سلم در قبل از بعثت، و در نوجوانی در پیمان «حِلف الفضول» برای دفاع از مظلومان شرکت می کرد و به این هم افتخار می نمود.

وی افزود: در شعارهای عرب افتخار به پرستش بت ها برقرار بود؛ کشتن فرزندان، یا به خاطر قربانی کردن برای بت ها، یا به خاطر فقر، یا به خاطر ننگ، یا به خاطر خون ریزی وجود داشت؛ امیرالمؤمنین علیه السلام در خطبه 26 نهج البلاغه به اختصار، بیان می فرماید: خداوند متعال پیامبر گرامی اسلام را برای انذار عالمیان برانگیخت، در حالی که شما ای معشر عرب در بدترین دین و در بدترین خانه ها زندگی می کردید؛ در میان سنگ های خشن و مارهای کر زندگی می کردید. آب تیره می  نوشیدید و غذاهای شما خشن بود؛ خون های بی گناهان را می ریختید و قطع رحِم می کردید. بت ها بین شما رواج داشت و گناهان، مورد پذیرش شما بود.

« إِنَّ اللَّهَ [تَعَالَى] بَعَثَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه وآله) نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ وَ أَمِيناً عَلَى التَّنْزِيلِ وَ أَنْتُمْ مَعْشَرَ الْعَرَبِ عَلَى شَرِّ دِينٍ وَ فِي شَرِّ دَارٍ، مُنِيخُونَ بَيْنَ حِجَارَةٍ خُشْنٍ وَ حَيَّاتٍ صُمٍّ تَشْرَبُونَ الْكَدِرَ وَ تَأْكُلُونَ الْجَشِبَ وَ تَسْفِكُونَ دِمَاءَكُمْ وَ تَقْطَعُونَ أَرْحَامَكُمْ، الْأَصْنَامُ فِيكُمْ مَنْصُوبَةٌ وَ الْآثَامُ بِكُمْ مَعْصُوبَةٌ....» خداوند، محمد (صلى اللّه عليه و آله) را مبعوث داشت كه بيم دهنده جهانيان باشد و امين وحى او. و شما اى جماعت عرب ها، پيش از آن، بدترين آيين را داشتيد و در بدترين جاي ها به سر مى برديد و در زمين هاى سنگلاخ و ناهموار مى زيستيد و با مارهاى سخت و كرّ همخانه بوديد. آبى تيره و ناگوار مى نوشيديد و طعامى درشت و خشن مى خورديد و خون يكديگر مى ريختيد و از خويش و پيوند بريده بوديد. بتان در ميان شما برپا بودند و خود غرقه گناه بوديد. (خطبه : 26)

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: عرب جاهلی در اینچنین شرایطی زندگی می کرد و این اسلام بود که با آمدنش آنها را از این شرایط نجات داد. در جنگ ها، مرام عرب بر این بود که اگر یک نفر از قبیله آنها کشته می شد، می ریختند و عده زیادی از طرف مقابل می کشتند؛ یک جنگ فجار یک نمونه در آن زمان است که سالیان طولانی به خاطر کشتن یک نفر انجام گرفت.

وی افزود: اسلام آمد و بحث قصاص را مطرح کرد و می فرماید: 

 «وَ لَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الْأَلْبابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُون» ای عاقلان، حکم قصاص برای حفظ حیات شماست تا مگر (از قتل یکدیگر) بپرهیزید. (بقره: 179)

استاد احدی نسب خاطرنشان کرد: در جای دیگر از قرآن کریم می خوانیم:

«مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ بَعْدَ ذَلِكَ فِي الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ»به این سبب بر بنی اسرائیل لازم و مقرّر کردیم که هر کس انسانی را جز برای حق، [قصاص] یا بدون آنکه فسادی در زمین کرده باشد، بکشد، چنان است که همه انسان ها را کشته، و هر کس انسانی را از مرگ برهاند و زنده بدارد، گویی همه انسان ها را زنده داشته است. و یقیناً پیامبران دلایل روشنی برای بنی اسرائیل آوردند، سپس بسیاری از آنان بعد از آن در روی زمین به [تجاوز از حدود حقّ و فساد و] زیاده روی برخاستند. ﴿مائده: ۳۲﴾

وی اضافه نمود: در جایی دیگر از قرآن کریم می خوانیم:

«وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ ۖ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا» و هرگز نفس محترمی که خدا قتلش را حرام کرده مکشید، مگر آنکه به حکم حق مستحق قتل شود، و کسی که خونش به مظلومی و ناحق ریخته شود، ما به ولیّ او حکومت و تسلط (بر قاتل) دادیم پس (در مقام انتقام) آن ولی در قتل و خونریزی اسراف نکند که او از جانب ما مؤید و منصور خواهد بود. (اسراء : 33)

وی افزود:اسراف در قتل یعنی اگر یک نفر کشته شد، شما هم فقط می توانید یک نفر را قصاص کنید و نه بیشتر؛ شاهدیم که قرآن کریم به چه زیبایی ابعاد گوناگون قصاص را تبیین می کند.

استاد مصطفی احدی نسب خاطرنشان کرد: این نوع از جاهلیت، تنها مخصوص اعراب آن زمان نبوده است؛ در دو جنگ اول و دوم جهانی، حدود 70 میلیون یعنی 70 هزار هزار انسان جانشان را از دست دادند و به عبارتی، کشته شدند و به قتل رسیدند. ببینیم ریشه جنگ جهانی اول چه بود. در سال 1914 میلادی ولیعهد اتریش و همسرش برای تفریح به جایی رفتند؛ یک جوان صربستانی که عضو شبکه زیرزمینی برای روسیه تزاری آن زمان بود، ولیعهد اتریش را ترور می کنند. در ادامه روسیه با انگلیس متحد شد؛ آلمان و اتریش با هم متحد شدند؛ بعدها فرانسه با روسیه و عثمانی ها با آلمان پیوستند و اینچنین متحدین و متّفقین شکل گرفتند و به جنگ هم در آمدند. تنها در جنگ جهانی نخست 13 میلیون نفر به هلاکت رسیدند و جانشان را از دست دادند. در عرب جاهلی آنچنان بودند و انسان های جاهل این زمان نیز اینگونه هستند. منطق اسلام، منطق دفاع از خونِ بی گناهان است؛ یک نفر هم نباید بی گناه کشته بشود.

وی در ادامه بیان کرد: شعار عرب، تفاخر به جنس عرب بود، ولی  اسلام این شعار را آورد:

«يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثي‏ وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَليمٌ خَبيرٌ» ای مردم ، بی تردید ما همه ( افراد نوع ) شما را از یک مرد و زن ( آدم و حوّا ) آفریدیم ، و یا هر فرد شما را از یک پدر و مادر خلق کردیم ، و شما را قبیله های بزرگ و کوچک قرار دادیم تا همدیگر را بشناسید ( پس در میان شما برتری نژادی نیست بلکه ) مسلّما گرامی ترین شما در نزد خدا پرهیزکارترین شماست همانا خداوند بسیار دانا و آگاه است.

استاد مصطفی احدی نسب خاطرنشان کرد: اتهام می زنند عرب ها آمدند و به ایران حمله کردند و دین خودشان را با زور به ایرانی ها تحمیل کردند، این بیان افترا است.  عرب ها نیامدند؛ مسلمان ها آمدند و با منطق قوی شان آمدند و ایرانی ها هم این منطق را بود که پذیرفتند؛ چرا که در جنگ مغول وقتی مغول ها به ایران حمله کردند، شمشیر آنها تیزتر از شمشیر عرب بود، ویرانی شان هم از ویرانی عرب ها بیشتر بود، اما ایرانی ها دین مغول را نپذیرفتند؛ اگر قرار بود با زور هر کسی به ایران حمله کرد، ایرانی ها دین آنها را بپذیرند، چرا ایران دین مغول را نپذیرفتند و بودایی نشدند! معلوم می شود که صحبت از این بیان نبود؛ برعکس، ایرانی ها مغول ها را مسلمان و حتی شیعه کردند؛ معلوم می شود که این منطق است که برای ایرانی ها ارزش دارد.

وی افزود: کسانی که می  خواهند اسلام را بکوبند، می آیند و دین اسلام را به عرب ها منسوب می کنند و می خواهند از طریق قوم گرایی اسلام را بکوبند؛ در حالی که استاد شهید مرتضی مطهری در کتاب خدمات متقابل ایران و اسلام به نحو شایسته این مطلب را بیان کرده است.

/270/260/20/