به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، استاد عبدالجواد ابراهیمی فر استاد سطوح عالی و نویسنده حوزوی طی گفتگویی به تکریم و بازخوانی سیره و اندیشه های بنیانگذار انقلاب اسلامی پرداخته و این شخصیت عظیم را به دور از تحریف های صورت گرفته معرفی می کند.

لطفاً مخاطبین را با سیره اخلاقی امام خمینی (ره) بیشتر آشنا کنید.

سیره اخلاقی امام ریشه در اندیشه های توحیدی و اعتقادی دارد و از آنجا سرچشمه می گیرد، امام(رضوان الله تعالی علیه) در بُعد اعتقاد به خداوند متعال که یک مبحث کلامی است در اوج این اندیشه توحیدی بودند، این اندیشه توحیدی در رفتارشان به صورت یک مفهوم اخلاقی به نام اخلاص تجلی می کرد، رفتار ایشان به طور کلی از جهت اخلاقی ممتاز بود و این اخلاق ابتدا در میان خانواده، خودش را نشان داد.

مرحوم امام (رضوان الله تعالی علیه) از جهت خانوادگی، فردی و اجتماعی اسوه اخلاق بودند، در خانواده مطالبی که از امام نقل شده و ما شنیدیم و بعضاً در نوشته ها خوانده ایم و واقعاً بر این باور هستیم که امام یک انسان وارسته و متعالی بوده و چنین رفتار اخلاقی و خداپسندی از ایشان همیشه انتظار می رفته که این اخلاق برای همه انسان ها و پیروان ایشان اسوه، نمونه و الگو قرار بگیرد.

متولیان فرهنگی و رسانه توانسته اند ویژگی های اخلاقی و خانوادگی امام را به جامعه معرفی کنند؟

آنچکه باید نسبت به امام و انتشار ویژگی های اخلاقی ایشان انجام بشود متاسفانه در جامعه ما آن مقدار که حق و شایسته امام خمینی (ره) است، انجام نمی شود، به جای اینکه در مسائل اخلاقی و آموزنده در صدا و سیما فیلم هایی که بعضاً مورد مناقشه علما و حوزه های علمیه قرار می گیرد، استفاده شود، چه خوب است که زندگی امام و سایر علما که جای الگوبرداری است فیلم و سریال هایی ساخته شود تا مردم بتوانند استفاده کنند، به هر حال نگاه توحیدی امام به هستی، جامعه، تاریخ و خانواده از رفتار امام یک الگوی واقعاً قابل تقلید و پیروی ساخته است.

سیره خانوادگی امام را برای نسل جوان تبیین کنید.

امام از جهت خانوادگی با اعضاء خانواده بسیار مهربان بودند و این مهربانی زبانزد است و مهرورزی ایشان نسبت به اعضاء خانواده و همسرمکرمه و فرزندانشان مورد بحث و گفت و گو در همه محافل اخلاقی هست، به سرگذشت زندگی ایشان اگر مراجعه کنید، مشاهده خواهید کرد که در هر زمینه ای دارای ویژگی و کرامت های اخلاقی هستند به طور مثال مهرورزی امام موجب می شد در هیچ زمینه ای کارهای خود را برعهده دیگران نگذارند، حتی نقل شده است در جاهایی که فرزندان ایشان حضور داشتند و می توانستند در برخی از مسائل شخصی به امام کمک کنند اما امام خمینی کارهایشان را به دیگران واگذار نمی کردند و نسبت به همرشان احترام فوق العاده ای قائل بودند تا جایی که مورد شگفتی فرزندان و اعضا خانواده قرار می گرفت به طور مثال وقتی بر سر سفره قرار می گرفتند تا همسرشان حضور نداشتند دست به غذا نمی بردند وبه انتظار می نشستند و  صبر می کردند تا همسرشان هم تشریف بیاورند و با وجود ایشان غذا را تناول بفرمایند؛ مهرورزی اساس روحیه اخلاقی امام بود و این روحیه قابل اقتباس و تقلید کردنی است.

ساعات و لحظات امام خمینی (ره) در منزل تقسیم شده بود، یک وقتی را مخصوصاً برای همراهی و همدلی با خانواده در نظر می گرفتند که در آن ساعت اعضاء خانواده در کنار ایشان حرف های خود را مطرح می کردند و در آن ساعت مثل اینکه امام هیچ کاری بجز نشستن در خانواده ندارند و به خوبی به سخنان اعضاء خانواده گوش می کردند، امام شخصیت جهانی بودند و مشاکل و مشاغل زیادی برایشان مطرح بود ولی با این حال فرصتی را برای رسیدگی به اوضاع و احوال خانواده در نظر می گرفتند و این موجب نشاط و شادکامی اعضاء خانواده می شد.

در کنار همه ویژگی ها نسل ما امام را به ساده زیستی می شناسد.

ساده زیستی امام به همان روحیه عرفانی و اعتقادی ایشان برمی گردد، جذبات روحی و معنوی که امام راحل (رضوان الله تعالی علیه) نسبت به خدای متعال داشتند ایشان را از مظاهر دلفریب دنیا دور می کرد و به طور قهری و طبیعی به ساده زیستی روی می آوردند، ساده زیستی برای ایشان یک تکلف نبود بلکه آن اندیشه توحیدی و عرفانی امام را از مظاهر دنیا برحذر می داشت، عارف کسی است که واقعاً از دنیا رهیده است و جذبه توحید او را به ماورای دنیا فرا می خواند و به همین جهت امام به مظاهر دلفریب دنیا دلی نمی بستند و در نهایت سادگی زندگی کردند.