به مناسبت ارتحال آیت الله العظمی صافی گلپایگانی، شیخ الفقهاء و المجتهدین و مرجع عالیقدر جهان تشیع، استاد علی نصیری از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «آیت الله صافی گلپایگانی الگوی تراز حوزه الهی و انقلابی» پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: گذاری به سرخط زندگی مرجع فقید مرحوم آیت الله صافی گلپایگانی به ویژه پس از به برگ و بار نشستن در مرحله علم و عمل، می تواند الگوی موفقی از یک عالم حوزی در عصر ما را بدست دهد که به اهم آنها اشاره می کنم.

یک؛ همراهی نزیهانه با انقلاب

وی افزود: می دانیم که ایشان در اوان پیروزی نهضت اسلامی در شورای نگهبان عضویت موثر داشتند و پس از آن همان گونه که در پیام ستودنی رهبری مکرم آمده است، همواره از همراهی و همصدایی با انقلاب و ابراز نظر و مشورت دریغ نداشت. شگفت آن که در همان دوران یا پس از آن که ایشان در کنار مرجع گرانقدر، مرحوم آیت الله گلپایگانی یا پس از آن در مرحله بسیار حساس مرجعیت خدمت گزاری ها داشت، از بیان و بنان کسی شنیده نشد که آن مرجع فقید به دوست و بیگانه از نهضت جسارتی کرده یا اهانتی روا داشته باشد، یا با تصریح و اشاره کسی را از حیات سیاسی بیرون انداخته است.  چنان که نامحرمان این نهضت هیچ گاه نگفتند که ایشان از موقعیت ممتاز سیاسی خود و رفاقت با بنیان گذار فقید انقلاب، استفاده شخصی کرده و از نمد انقلاب کلاهی برای خود یا فرزندان یا موسسه خود ساخته است!

استاد نصیری خاطرنشان کرد: ایشان را از این جهت باید در شمار کسانی دانست که در این چهل و اندی از انقلاب نزیهانه به محیط آن پای گذاشتند و نزیهانه رخت بربستند! همانان که خداوند در گفتار ماه و بی بدیل خود از آنان چنین منشی را خواسته است: «وَ قُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانًا نَصِيرًا» (اسراء، 80) هنر مردان خداوند آن است که پای به دریای دنیا می گذارند، اما دامن از آن تر نمی کنند!

 دو؛ نقد کریمانه از برخی از سیاست ها یا کوتاهی ها

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: از ویژگی روح های بزرگ و خود ساخته آن است که در عین وظیفه شناسی و همراهی ها، گرد مداهنه و مصانعه بر دامن آنان نمی نشیند و در آن جا که از نظر خود خبط و خطای آشکاری را می بییند، دیگر بسان شماری مهر سکوت بر لب نمی زنند و مصلحت اندیشی های ناصواب را پیشه نمی کنند.  باری، آن مرجع فقید چنین بود و هر جا لازم بود، در خفا یا علن از تذکر و تذکار مشفقانه دریغ نداشت و آخرین آن در باره چند و چون سیاست خارجه و ضرورت اهتمام تام به وضعیت تلخ طبقات ضعیف جامعه بود. گر چه ممکن است نظرات آن عالم الهی را در همه موارد بسان هر نظر دیگر معصومانه ندانیم، اما مهم هشیاری و هشداری عالم نسبت به آسیب های محیط اجتماعی است.

وی افزود: ضرورت تذکر و تذکار به حاکمان و مدیران خُرد و کلان جامعه، همان پیام بلند حضرت امیر (ع) است که با آن مقام بی بدیل علم و عصمت، این چنین مردم را مورد خطاب قرار می دهد: «فَلَا تَكُفُّوا عَنْ مَقَالَةٍ بِحَقٍّ أَوْ مَشُورَةٍ بِعَدْلٍ - فَإِنِّي لَسْتُ فِي نَفْسِي بِفَوْقِ أَنْ أُخْطِئَ - ولَا آمَنُ ذَلِكَ مِنْ فِعْلِي - إِلَّا أَنْ يَكْفِيَ اللَّه مِنْ نَفْسِي مَا هُوَ أَمْلَكُ بِه مِنِّي» (نهج البلاغه، خطبه 216)

 سه؛ مشی علمی و عملی مطابق با آموزه های قرآن و اهل بیت (ع)

استاد علی نصیری خاطرنشان کرد: همه کسانی که از دور و نزدیک با مرحوم آیت الله صافی گلپایگانی آشنایی داشتند، اذعان دارند که آن مرحوم ذوب در قرآن و ولایت اهل بیت (ع) بود و در سراسر عمر خود کوشید بر تراز مورد نظر کتاب و سنت تمشی کند. از علم و فقاهت گرفته، تا تواضع و خاکساری، تا سادگی و بی آلایشی، تا خوش رویی و طلاقت وجه، تا اهتمام مهربانانه به اهالی حوزه و تا اهتمام به مصایب اهل بیت و نشر معارف نورانی آنان و ... این دست از ویژگی ها می تواند از آن مرجع فقید الگویی کارآمد و ترازی سرآمد برای حوزویان ترسیم کند و در روزگاری که فروغ بسیاری از این ویژگی های ممتاز اخلاقی در حال خاموش شدن است، رهنمون موثری بدست دهد؛ عالمانی که در مسیر پیامبران و اوصیای آنان تمشی کنند، هر چند در مراتبی ضعیف تر مصداق این آیه شریفه اند: «أُولَئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهِ» (انعام، 90)

ره چنان رو که رهروان رفتند

راه رفتند و ناگهان رفتند

/270/260/22/