به مناسبت فرا رسیدن 22 بهمن، سالروز پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ایران، استاد سید حسین دارابی از اساتید بزرگوار حوزه علمیه قم، با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به گفتگو پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: فرارسیدن روز جاوید 22 بهمن، که آراسته به زیور پیروزی انقلاب اسلامی ایران و نابودی رژیم منحط پهلوی است، را به همگان تبریک می گویم. خدا را سپاس گوئیم که بار دیگر توفیقمان داد تا در تداوم راه امام راحل (ره) و شهیدان همیشه سر فرازمان، در شب این روز بزرگ، مفتخر به سر دادن شعار رسای «الله اکبر» گردیم، و در گرامیداشت این روز فراموش نشدنی، نقشی متناسب با شرایط کرونائی ایفا نمائیم؛ و در این راستا، به ذکر چهار نکته پیش روی بسنده می نمایم.

نکته اول:

استاد شفیعی داربی خاطرنشان کرد: بی هیچ تردیدی، پیروزی ملت بزرگ و غیور ایران اسلامی در این روز به یا دماندنی، عنایتی الهی بوده است؛ این است که می بینیم معمار کبیر انقلاب اسلامی فرموده است: «اين پيروزي ،ارتباط به من نداشت، من يك طلبه هستم و نبايد اين را به من منتسب كنيد! پيروزي ارتباط به ملت هم نداشت، اين پيروزي مربوط به خدا بود». قطعا گرامیداشت این روز عزت آفرین همانند طلوعش، موجب رعب مستکبران عالم خواهد شد؛ همچنان که مقام معظم رهبری فرمود: «راهپیمایی بیست ‌و دوم بهمن مظهر اقتدار ملی است؛ نشان ‌دهنده‌ عزم عمومی ملت ایران است؛ مظهر همان چیزی است که هر دشمنی را در هر حد و اندازه‌یی از اقتدار نظامی و توانایی های تبلیغاتی و سیاسی، مرعوب می کند.»

نکته دوم:

وی افزود: همه تحلیلگران حوادث اجتماعی بر این نکته واقف هستند که تکریم و تجلیل مجدّد اقشار مختلف ایران اسلامی از 22 بهمن، پیام های بی شماری را در دل دارد؛ یکی از مهمترین آنها اینست: «اگر چه ملت شریف و بزرگ ایران اسلامی، که در طول سال های گذشته به ویژه در وضعیت فعلی کشور) مواجه با مشکلاتی کمر شکن و طاقت فرسا شده است؛ اما هیچگاه بدین بهانه از «انقلاب» و «نظام» اسلامی قهر نمی کند»؛ زیرا آنان به این درک و شعور انقلابی رسیده اند که بروز هیچ یک از این مشکلات و چالش های ریز و درشت، معلول «انقلاب» و «نظام» نبوده و نیست؛ بلکه تمامی آنها یا برآمده از توطئه های دشمنان عنود و ستیزه گر خارجی و داخلی است؛ و یا نتیجه بی تدبیری ها، آلودگی های جناحی، دلباختگی به زرق و برق دنیوی و... برخی از مسئولان اجرائی و غیر اجرائی در طول سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی بوده و می باشد؛ باور نانوشته فعالان و حاضران در عرصه گرامیداشت 22 بهمن اینست: «انقلاب اسلامی به ذات خود ندارد عیبی _ هر عیب که هست از باورها و رفتارهای بد ماست»؛ پس قهر از «انقلاب» و «نظام» اسلامی معنی ندارد.

نکته سوم:

این استاد برجسته حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اینجانب همانند همه رهروان مخلص راه امام و رهبری، از بروز مشکلات متنوع اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و...در طول سال های پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی رنج برده و می برم؛ و خود را موظف به تلاش در جهت زدودن آنها دانسته و می دانم؛ ولی با الهام از آموزه های وحیانی معتقدم: «خصلت والای انصاف اقتضا می کند که هیچکس نباید فقط بخش خالی لیوان انقلاب اسلامی را به بیند؛ باید با چشمی تیز بین، بخش پُر این لیوان را هم دید»؛ اگر با چنین نگاهی به لیوان انقلاب اسلامی بنگریم، به وضوح می یابیم که آورده های معنوی، نظامی، سیاسی؛ و حتی فرهنگی و اقتصادی آن بسیار تا بسیار است؛ اگر بگویم رقم آنها به قدری است که «قابل شمارش نیست»، سخنی به گزافه نگفته ام؛ چه زیبا می فرمود خدای علیم و حکیم : «وَإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لَا تُحْصُوهَا إِنَّ اللَّهَ لَغَفُورٌ رَحِيمٌ» (نحل/ آیه 18) : «و اگر نعمت های خدا را شماره کنید، هرگز نمی توانید آنها را به شمار آورید؛ یقیناً خدا بسیار آمرزنده و مهربان است»؛

نکته چهارم:

استاد سید حسین شفیعی دارابی خاطرنشان کرد: شیخ صدوق (ره) از ابوهاشم جعفری نقل می کند که گفت: «از نظر معاش، در تنگنای سختی قرار گرفتم، به حضور امام هادی علیه السلام رفتم، اجازه ورود دادند، وقتی که در محضرش نشستم، فرمودند: «ای ابوهاشم! در مورد کدامین نعمتی که خداوند به تو داده، می توانی شکرانه اش را به جا آوری؟» من خاموش ماندم و ندانستم که چه بگویم؟ آن حضرت آغاز سخن کردند و فرمودند:«خداوند، ایمان را به تو روزی داد و به خاطر آن، بدنت را از آتش دوزخ حرام کرد و عافیت و سلامتی روزی تو گردانید و تو را در راه اطاعتش یاری نمود و به تو قناعت بخشید و تو را از خوار شدن و رفتن آبرویت، نگه داشت. ای ابوهاشم! من در آغاز، این نعمت ها را به یاد تو آوردم، چرا که گمان کردم می ‌خواهی از آن کسی که نعمت ها را به تو بخشیده، به من شکایت کنی و من دستور دادم که صد دینار به تو بپردازند، آن را برای خود بگیر» (مجلسی، بحارالانوار، ج 50، ص 129)

/270/260/22/