به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، حضرت آیت الله جوادی آملی بیان کردند: این ماه پیچیده و محفوف به رحمت است، هیچ جای این ماه خالی از رحمت نیست: «شَهْرُ … حَفَفْتَهُ بِالرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَان‌‏».

مرجع تقلید شیعیان با اشاره به فرازهایی از صلوات شعبانیه که در آن بندگان از درگاه خداوند همراهی و تبعیت از وجود مبارک پیامبر رحمت(صلوات الله علیه) را می خواهند، اظهار داشت: در همین دعای نورانی، وجود مبارک امام سجاد(سلام الله علیه) به ما آموخت که بگوییم خدایا اولاً ما را همراه و در کنار پیامبر قرار بده ، ثانیاً نبوّت، رسالت و وحی او را برای من یک طریق باز قرار بده که من اگر بخواهم آن را بپیمایم هیچ کسی مزاحم من نباشد.

در صلوات شعبانیه، انسان خود را در سایه رحمت بی‌انتهایی که خدا نصیب پیامبر می‌کند مشمول ادعیه سِعه رحمت ذات اقدس الهی می‌نماید. در این دعا به خداوند عرض می کنیم که پیامبر (ص)را شفیع ما قرار بده؛«وَاجْعَلْهُ لی‏ شَفیعاً مُشَفَّعاً وَطَریقاً اِلَیْکَ مَهیَعاً»، در این جمله حضرت سجاد (علیه السلام) به خدا عرض می‌کند: خدایا این ماه ماه پیامبر و صدر و ذیل این ماه، رحمت است و رحمت بودنِ صدر و ذیل این ماه برای این است که نبیّ رحمت شب‌ها را به نماز و روزها را به روزه می‌گذراند. یعنی این زمان را این متزمّن پربرکت کرد، همان‌طوری که مکان را این متمکّن پربرکت می‌کند.

او با بیان اینکه خدمت به وحی و نبوت بهترین راه رسیدن به مقصد الهی است، اذعان داشت: اگر کسی واقعاً در خدمت وحی ونبوت بود این شخص یک طریق مهیعه و راحت دارد، که نه بیراهه می‌رود نه راه کسی را می‌بندد و اگر ـ خدای ناکرده ـ مشکلی داشت این راه بسته می شود و این راهِ بسته به مقصد نمی‌رسد همان که فرمود: ﴿فَهُمْ فِی رَیْبِهِمْ یَتَرَدَّدُونَ﴾؛ شک و تردید باعث عجز است، ولی اگر انسان وارد یک طریق مهیعه شد مرتب بدون مزاحمت به مقصد می‌رسد.

آیت الله جوادی آملی با بیان اینکه انسان در این ماه شایستگی آنرا دارد که هم مهمان خدا شده و هم مهماندار او گردد، ابراز داشت: این دعاهای ماه رجب و شعبان برای آن است که انسان را هم شایسته کند که مهمان خدا بشود هم شایسته کند که مهماندار خدا بشود؛ در این معامله سود کلا مال انسان است چون گاهی خدای سبحان مبایعه می‌کند خرید و فروش می‌کند و با انسان گفتگو دارد چه اینکه در مناجات شعبانیه همین است. اما خدا مهمان ما باشد یعنی چه؟ ما چه داریم که او را مهمان کنیم یک و چه وقت او مهمان ما می‌شود دو؟! این در حدیث قدسی آمده است که «انا عند المنکسره قلوبهم» یعنی خدای سبحان مهمان دلهای شکسته است و آن انکسار را آن فقر را آن خضوع را آن خشوع را آن بندگی خالص را خدا می‌پذیرد این «انا عند المنکسره قلوبهم» جزء مصادیق مهمان شدن خدا نسبت به دلها است.

او خاطرنشان کرد: این ماهی است که شبش, روزش, سحرش, بین‌‌الطّلوعینش, صبحش, عصرش, ظهرش محفوف به رحمت است «شَعْبانُ الَّذی‏ حَفَفْتَهُ مِنْکَ بِالرَّحْمَهِ وَالرِّضْوانِ» اگر چیزی را آدم بپیچد این از هر طرف پوشیده و پیچیده رحمت است. در همین صلوات عندالزوال می‌خوانیم و وجود مبارک امام سجاد(سلام الله علیه) به ما آموخت این ماه محفوف به رحمت است پیچیده است به رحمت؛ از هر طرف یک رحمت است صبحش رحمت, عصرش رحمت, ظهرش رحمت, سحرش رحمت ماه شعبان تقریباً نشانه بسط است گرچه ماه رجب ماه پربرکت است آن با قبض همراه است این با بسط همراه است؛ آثار رحمت در این شهر هست.

آیت الله جوادی آملی همچنین در گفتاری بیان می کنند: ماه پُر برکت شعبان صدر و ساقه اش رحمت و برکت است؛ تنها ماهی که در آن هیچ عزا و غمی نیست، همین ماه است، بسیاری از عیدها و جشن ‌ها در همین ماه است. در این صلوات نورانی که «عند الزوال» می ‌خوانند، دارد که این ماه پیچیده و محفوف به رحمت است، هیچ جای این ماه خالی از رحمت نیست: «شَهْرُ … حَفَفْتَهُ بِالرَّحْمَةِ وَ الرِّضْوَان‌‏» این ماه که امیدواریم برای همه خیر و رحمت و برکت باشد! زمینه ‌ای است برای ورود در ماه مبارک رمضان. اصرار این آقایان این است که در ماه شعبان خودشان را درست کنند؛ چون هر کسی سالی دارد، آنهایی که کشاورز هستند، اول سالشان پاییز است، چون درآمدشان از پاییز است؛ آنهایی که جوان‌ اند، جوانی فکر می ‌کنند و حیات گیاهی دارند، اول فروردین را آغاز سال می‌ گیرند، برای اینکه جامه نو در بر کنند، با اینکه در اول فروردین خبری نیست؛ اما آنها که اهل راه هستند، اول ماه مبارک رمضان را اول سال قرار می‌دهند، قهراً ماه شعبان می ‌شود آخر سال. تمام ضجّه ‌ها و ناله ‌های اینها این است که در این آخر سال، حساب‌ ها را تصفیه کنند که وارد سال بعد که می‌ شوند، بدهکاری نداشته باشند. این است که در همین صلوات دارد که تمام شب ‌ها و روزها حضرت به فکر دعا و نماز و روزه و اینها بود، برای اینکه در آخر سال به هر حال آدم باید حساب خود را برسد و بدهکاری‌ های خود را بدهد.

جناب حافظ که می ‌گوید:

ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشید ٭٭٭ از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

اینها اشکال می ‌کردند به حافظ که اگر منظور از این مِی، می حقیقی معنوی است، ماه مبارک رمضان که فصلش است، چرا ایشان می ‌گوید ماه شعبان مصرف بکن؟

ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشید ٭٭٭ از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

سرش این است که ماه شعبان آخر سال است و در آخر سال جایزه‌ ها را می ‌دهند. در ماه مبارک رمضان خبری از جایزه نیست، ماه کار است؛ هم شب عید شوال یعنی عید فطر به عنوان «لَیلَةَ الْجَوَائِز» است و هم روزش به عنوان «یوْمُ الْجَوَائِز» است که

روز عید است و من امروز در آن تدبیرم ٭٭٭ كه دهم حاصل سی روزه و ساغر گیرم

ماه رمضان ماه کار است ماه جایزه نیست، جائزه را در «لَیلَةَ الْجَوَائِز» می‌دهند. این است که جناب حافظ گفت که الآن دریاب، چون بعد دیگری خبری نیست تا برسیم به عید فطر. این ماه شعبان است که امیدواریم برای همه خیر و رحمت و برکت باشد!