استاد فرهاد فتحی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «نحوه برخورد با توهین کنندگان به حضرات معصومین صلوات الله علیهم اجمعین» پرداخت.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: برخی از افراد می پرسند: با آنکه مجازات فردی که به پیامبر (ص) و امامان توهین کند، اعدام است، چرا آنان در برابر برخی توهین‌ ها واکنشی نشان نداده است، بلکه در برخی از موارد با توهین ‌کنندگان به نرمی برخورد می‌‌ کردند. این سؤالی است که در قالب های متعدد از آخوند و عامی شنیده ایم و با این رویکرد، یک طرفه به قاضی می روند و منبرها می روند و حرف هایی که نمی دانم از روی مرض جهل است و یا غرض دیگری را بر زبان جاری می کنند!

وی افزود: اگر کسی می خواهد مطلب دینی ارائه دهد، باید دو طرف سکّه را بگوید؛ نه اینکه برای خواسته های خود روایت مؤیدی پیدا کند و بگوید دین هم همین را می گوید. برای اینکه بدانیم در مقابل روایاتی که بر بخشش معصومین دلالت دارد، روایات دیگری نیز وجود دارد به دو مورد اکتفا می کنیم.

استاد فتحی خاطرنشان کرد: در روایتی از امام صادق (ع) در مورد مردی که به امام علی (ع) ناسزا گفته و از او برائت جسته سؤال شده است، امام (ع) فرمود: «خونش حلال است؛ اما شما متعرض او نشوید ...» (طوسى، محمد بن الحسن، تهذیب الأحکام، محقق، مصحح، خرسان، حسن الموسوى، ج 10، ص 215، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، 1407ق.) «مگر اینکه از خطر ایمن باشید».

«قلت لأبی عبد اللَّه ع أی شی‏ء تقول فی رجل سمعته یشتم‏ علیا ع‏ و یبرأ منه قال فقال لی هو و اللَّه حلال الدم و ما ألف منهم برجل منکم دعه- الکافی‏، لا تعرض له إلا أن تأمن على نفسک‏.» (فیض کاشانی، محمد محسن، الوافی، ج 15، ص 499، کتابخانه امام أمیر المؤمنین علی(ع)، اصفهان، چاپ اول، 1406ق.)

وی در ادامه بیان کرد: در روایت دیگری آن‌ حضرت فرموده‌ اند: «هرگاه به ناصبى ‏ها و همنشینى آنها گرفتار شدى، مانند کسى باش که روى سنگ سرخ شده در آتش باشد تا برخیزى؛ زیرا خدا آنها را دشمن دارد و لعنت مى ‏کند؛ و چون دیدى درباره یکى از امامان بد گویند، بى ‏درنگ برخیز که خشم خدا در این جا بر آنها فرود آید».

«إِذَا ابْتُلِیتَ بِأَهْلِ النَّصْبِ وَ مُجَالَسَتِهِمْ فَکُنْ کَأَنَّکَ عَلَى الرَّضْفِ حَتَّى تَقُومَ‏ فَإِنَّ اللَّهَ یَمْقُتُهُمْ وَ یَلْعَنُهُمْ فَإِذَا رَأَیْتَهُمْ یَخُوضُونَ فِی ذِکْرِ إِمَامٍ مِنَ الْأَئِمَّةِ فَقُمْ فَإِنَّ سَخَطَ اللَّهِ یَنْزِلُ هُنَاکَ عَلَیْهِمْ.» (کلینى، محمد، کافی، محقق، مصحح، غفارى، على اکبر، آخوندى، محمد، ج 2، ص 379، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.)

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: بنابراین کسانی که به ائمه (ع) توهین می‌ کردند؛

اوّلاً: مشمول حکم سابّ النبی نمی ‌شدند.

ثانیاً: اهانت از روی خشم و غضب و یا جهالت دارای تعزیر است؛ نه اعدام؛ و فلسفه تعزیر نیز تنبیه و آگاهی مجرم جهت هدایت و پیشگیری از انجام جرم در آینده است؛ که رفتار امامان (ع) نیز بهترین تعزیر برای اینگونه افراد بود؛ زیرا سبب شناخت و آگاهی آنان نسبت به اهل بیت و حقانیت آنان می‌ شد.

ثالثاً: حتی با فرض صدق عنوان سابّ النبی، اجرای حکم آن مشروط به ایمن بودن و نبود خطر جانی، مالی و آبرویی برای اجرا کننده و یا وابستگان آنان است که چنین شرایطی برای امامان (ع) در آن برهه زمانی مهیّا نبوده است.

/270/260/22/