به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، کانال اطلاع رسانی دفتر حضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی، سخنان این مرجع تقلید در مورد یکی از آیات جزء بیست و هفتم قرآن کریم را منتشر کرد.

حضرت آیت الله وحید خراسانی درباره تفسیر آیات اول و دوم سوره الرحمن از جزء ۲۷ قرآن کریم بیان کردند:

﴿الرَّحْمَنُ عَلَّمَ الْقُرْآنَ…﴾ [الرحمن ۱-۲]

رحمان يعنى خدايى كه رحمت او بر تمام كائنات شامل است و احاطه دارد.

هیچ امری اوسع و اشمل از رحمت الهیه نیست؛ رحمت خدا به قدری شمول دارد که از هزار و یک اسم، این اسم در «بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» انتخاب شده است.

یکی از نکات و اسرار در انتخاب دو اسم «رحمن» و «رحیم» در «بسمله» این است که «بسمله» مفتاح جمیع امور¹ و کلید قرآن مجید است و بقیه‌ی اسماء، حساب جداگانه‌ای دارند و این اسم حساب جداگانه‌ای.²

حالا در قرآن سوره ای هم به نام «الرّحمن» است؛ این سوره، سوره‌ی آلاء خداست، جمیع مواهب الهیّه بلااستثناء همه در سوره‌ی الرّحمن است؛ از بالاترین عطیّه‌ی الهیّه که «عَلَّمَ الْقُرْآن» است و نعمتی اعلی و اجلّ و اعظم از آن نیست، تا برسد به ادنی نِعَم الهیه، همه در این سوره هست.

این سوره با تمامی عطایا و نعمت‌هایی که در آن بیان شده، با کلمه‌ی «الرَّحْمن» آغاز می‌شود و عظمت این سوره در آن است که به اسم «الرّحمن» مسمّی شده است و سُوَر دیگر این امتیاز را ندارد.

پی نوشت:

۱. رسول خدا فرمودند: بسم الله الرحمن الرحيم، كليد وضو و كليد هر چيزى است. (مستدرک الوسائل، ج۱، ص۳۲۳)

۲. از پیامبر اکرم و امام رضا علیهماالسلام روایت شدهِ: «بسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‏ به اسم اعظم خدا نزديكتر از سياهى چشم است به سفيدى آن.» (تفسير عياشی، ج۱، ص۲۱؛ عيون أخبار الرضا، ج۲، ص۹)

برگرفته از کتاب «فدک نحله‌ی خاتم»، آیت الله العظمی وحید خراسانی