استاد سجاد شریفی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو  با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به موضوع « لزوم حاکم بودن قوانین دینی، برای رسیدن به آزادی» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: آزادی واقعی که همه آن را یک حق مسلم و ارزش برای انسان ها می دانند و اینکه خدا انسان را آزاد خلق کرده، این ارزش در جامعه محقق نمی شود؛ مگر در سایه دین و چهارچوب دین و احکام الهی. اینکه کسی فکر کند که این آزادی در تمام شؤونات منهای دین باید تصور بشود، سخت در اشتباه است؛ چرا که این خود، خلاف آزادی است. بنابراین  برای تحقق آزاد بودن انسان ها باید محدودیت هایی که دین می گوید، نه قوانین بشری، لحاظ شود؛ و الّا آزادی مد نظر انسان ها عین تجاوز به حقوق دیگران می شود.

وی افزود: به عنوان نمونه اگردر جامعه ای عده ‌ای و لو اکثر افراد جامعه گفتند: انسان ها در رعایت حجاب مختارند، قطعا عده ای و لو اندک هستند که دنبال اخلاق اجتماعی و امنیت اخلاقی و عمل به دستورات دینی از جمله امر به معروف و نهی از منکر  و عدم نگاه به بدن نامحرم اند. اگر محدوده آزادی را آن اکثر معین کنند، لازمه اش این است که آزادی این انسان های متدیّن اندک از آنان سلب شود!

استاد سجاد شریفی در ادامه بیان کرد: بنابراین این یک مغالطه بسیار آشکاری است که عده ‌ای از این واژه مقدس به کار گرفته اند. البته انسان در انتخاب دین و دستورات دینی و بهشت و جهنم رفتن مختار و آزاد است؛ ولی نمی تواند در سایه این انتخابش با اعمال مد نظرش در سطح جامعه ظاهر شود و تجاوز به حقوق متدینین کند.

وی اضافه نمود: در خلوت و به دور از تعرض به حقوق دیگران، یعنی حقوق متدیّنین یا غیر متدینین که دنبال امنیت اخلاقی و آرامش فکری است،  آزاد است و می ‌تواند به خواسته هایش برسد. این عین عدالت است و معقول. لکن اینکه عده ‌ای دانشگاهی یا سیاستمدار یا تحصیل کرده به اصطلاح خود روشنفکر بخواهند با سوء استفاده از این حربه لفظ آزادی به دنبال نفسانیات و نقشه های شیطانی خود باشند، قطعا اولین قانون شکن و قانون گریز و قانون ستیزند.

وی افزود: بنابراین آزادی واقعی که هر کس آزاد و مختار است در زندگی و شؤونات زندگی، که خداوند همه انسان ها را بر همین اساس خلق کرده و همه  انسان ها، همه یعنی همه باید از این نعمت برخوردار شوند، فقط و فقط در سایه همین قوانینی که خدا وضع کرده، قابل تصور و اجراست. یعنی بهترین برنامه و قانونی که بشود تصور کرد که همه، دیندار و بی دین، معتقد و غیر معتقد، فاسد و غیر فاسد آزاد باشند وآزاد زندگی کنند، همان قانونی است که خداوند متعال بیان کرده است. اینجاست که نیاز انسان ها و لو جوامع غیر دینی و منکر خداوند و جهان دیگر به دین و قوانین دینی برای زندگی دنیویشان ضروری و لاینفک است. بنابراین باید قوانین دینی در جوامع حاکم شود تا همه به حقّ و حقوق مسلّم خود یعنی آزادی برسند.