استاد سید محمد علی فقیهی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به بیان شمّه ای از فضایل امیرالمؤمنین علیه السلام پرداخت.

/270/260/22/

امیر نیکوکاران

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در حدیثی از رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و  آله و سلم آمده است: «عن حذيفة: قال رسول الله صلى الله عليه وآله: عَلِيٌّ أميرُ الْبَرَرَةِ، وَ قاتِلُ الفَجَرَة، ِ مَنْصُورُ مَنْ نَصَرَهُ، مَخْذُولُ مَنْ خَذَلَهُ، ألا وَ إنَّ الحَقَّ مَعَهُ وَيَتْبَعُهُ، ألا فَميلُوا مَعَهُ» از حذيفه نقل است كه رسول اكرم صلى الله عليه وآله فرمود: على، فرمانرواى نيكان، و كُشندۀ بدان و پست فطرتان است؛ كسى كه ياريش كند، پيروز و كسى كه به او پشت كند و خوارش نمايد مخذول و خوار خواهد شد به هوش باشيد كه حق با اوست و او را دنبال مى كند. آگاه باشيد كه گرايش و حركتتان با محوريت او باشد. (پرتویی از فضایل امیرمومنان حضرت علی علیه السلام در حدیث؛ اثر حضرت آيت الله صافى گلپایگانی ره؛ به نقل از منابع اهل سنت المناقب خوارزمى، ۲۱۵/۱۷۷؛ الجامع الصغير سيوطى، ح ۵۵۹۱.

وی افزود: حاكم در المستدرك، ۳: ۱۲۹ از جابر بن عبدالله نقل كرده است كه گفت: شنيدم رسول خدا صلى الله عليه وآله در حالى كه بازوى على بن ابى طالب را گرفته بود، با صداى بلند فرمود: «اين على امير ابرار، كُشنده فاجران است؛ كسى كه به يارى اش برخيزد، پيروز و كسى كه او را خوار كند، خوار خواهد شد. »

وی اضافه نمود: در الجامع الصغير، ۲: ۶۶ آمده است: «على امام ابرار، قاتل تبهكاران است؛ كسى كه به او كمك كند، يارى مى شود و هر كس او را سرافكنده كند، سرافكنده خواهد شد.» به نقل از حاكم (به عنوان حديث حسن)

استاد سید محمد علی فقیهی خاطرنشان کرد: ابن عباس می گويد كه پيامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: «آن كس كه مسرور مى شود و خواهان است همچون من زندگى كند و چون من بميرد و در بهشت جاويدان پروردگارم سكونت گزيند، على را پس از من «ولىّ» خود بداند، دوست على را دوست بدارد، و پس از من به اهل بيتم اقتدا كند كه آنها عترت منند، از طينت وجود من آفريده شده اند، و از علم و فهم من بهره برده اند. واى بر آن افراد از امّتم كه فضل و برترى آنها را تكذيب كنند و اتّصال بين من و آنها را قطع نمايند! خداوند شفاعت مرا نصيب آنها قرار ندهد. (المراجعات علامه سیدعبدالحسین شرف الدین به نقل از منابع اهل سنت: رجوع كنيد به كنز العمال (متقى هندى) ج ۶ ص ۲۱۷ ح ۳۸۱۹، منتخب كنز العمال در حاشيۀ مسند (احمد بن حنبل) ج ۵ ص ۹۴، حلية الاولياء (ابو نعيم) ج ۱ ص ۸۶ ط السعادة، شرح نهج البلاغۀ (ابن ابى الحديد معتزلى) ج ۹ ص ۱۷۰ ط مصر با تحقيق محمد ابو الفضل، كفاية الطالب (گنجى شافعى) ص ۲۱۴ ط الحيدريه، مجمع الزوائد (هيثمى) ج ۹ ص ۱۰۸، ترجمة الامام على بن ابى طالب از تاريخ دمشق (ابن عساكر شافعى) ج ۲ ص ۹۵ ح ۵۹۶، ينابيع المودۀ (قندوزى حنفى) ص ۱۲۶ و ۳۱۳ ط اسلامبول و فرائد السمطين (حموينى) ج ۱ ص ۵۳.

این استاد درس خارج حوزه در ادامه بیان کرد: ابن عباس گفت: من و پدرم (عباس بن عبد المطلب) در حضور رسول خدا صلى الله عليه وآله شرفياب بوديم در اين هنگام على بن ابى طالب علیه السلام وارد شد و سلام داد. پيامبر صلى الله عليه وآله بعد از جواب سلام با چهره اى گشاده در حالى كه خوشحال به نظر مى رسيد، برخاست؛ او را در بغل گرفت و پيشانى اش را بوسه داد و او را در طرف راست خود نشانيد.

عباس (كه ناظر جريان بود) گفت: اى رسول خدا! آيا او را دوست مى دارى؟

رسول خدا صلى الله عليه وآله فرمود: عمو جان! به خدا سوگند خدا او را از من بيشتر دوست دارد؛ خداوند نسل هر پيامبرى را از پشت همان پيامبر قرار داد و نسل مرا در صلب اين شخص نهاده است.

(پرتویی از فضایل امیرمومنان حضرت علی علیه السلام در حدیث اثر حضرت آيت الله صافى گلپایگانی (ره) به نقل از منابع اهل سنت: تاريخ بغداد، ۳۱۷ ۱: ۳۱۶ ح ۲۰۶.

وی افزود: خطيب بغدادى اين حديث را از منصور از پدرش محمد بن على از پدرش على بن عبدالله از پدرش عبدالله بن عباس و از جابر اين گونه روايت كرده است: «خداوند ذريه هر پيامبرى را در پشت همان پيامبر قرار داد و ذريه مرا درصلب على بن ابى طالب نهاده است.» (الفردوس، ۶۴۳/۱: ۱۷۲؛ كنز العمال، ۳۲۸۹۲؛ امالى شجرى، ۱: ۱۵۲)