به مناسبت فرا رسیدن ایام شهادت سید و سالار شهیدان اباعبدالله الحسین علیه السلام استاد آیت الله مهدی احدی از اساتید برجسته حوزه علمیه قم با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به گفتگو پرداخت.

/270/260/21/

این شاگرد برجسته علامه حسن زاده آملی رضوان الله تعالی علیه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: هفتصد مقتل در سینه دارم؛ مجلس امام حسین علیه السلام ارج و منزلت بالایی دارد؛ مرحوم آیت الله گلپایگانی رضوان الله علیه را می دیدند که در مجلس امام حسین علیه السلام دو زانو می نشست؛ می گفتند: «رفت و آمد فرشتگان را دارم می بینم.»

استاد احدی افزود: وقتی در کودکی، حسین علیه السلام به منزل می آمد، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم حضرت را به دوش می گرفتند؛ گاهی بر پشت خود می نهادند؛ آرام بر زمین می گذاشتند و با حسین علیه السلام مزاح می کردند و به خنده می آوردند.

وی اضافه نمود: صاحب کتاب کامل الزیارات می نویسد: پدرم رحمة اللَّه عليه و محمّد بن الحسن بن وليد، از سعد بن عبد اللَّه، از محمّد بن عيسى بن عبيد، از صفوان بن يحيى و جعفر بن عيسى بن عبيد اللَّه گفتند: براى ما حديث گفت ابو عبد اللَّه الحسين بن ابى غندر از كسى كه برايش از حضرت ابى عبد اللَّه عليه السّلام نقل نمود وى گفت: روزى حسين بن على عليهما السّلام در دامن نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نشسته بود و با آن حضرت بازى مى ‏كرد و هر دو مى ‏خنديدند.

عايشه گفت: يا رسول اللَّه، چه قدر علاقه و محبّت شما به اين طفل زياد است!؟

حضرت فرمودند: واى بر تو! چه گونه او را دوست نداشته و به او محبت نداشته باشم در حالى كه ميوه دل من و نور چشمم مى‏ باشد، اين امر قطعى است كه عنقريب امّت من او را خواهند كشت و كسى كه بعد از شهادتش او را زيارت كند خداوند براى او ثواب يك حج از حجّ ‏هاى من را مى ‏نويسد.

عايشه عرض كرد: يا رسول اللَّه حجى از حجّ‏ هاى شما!؟

حضرت فرمودند: بلى، دو حج از حج‏ هاى من.

عايشه عرضه داشت: يا رسول اللَّه دو حج از حج‏ هاى شما!؟

حضرت فرمودند: بلى، چهار حج از حج ‏هاى من.

راوى مى ‏گويد: پيوسته حضرت به تعداد حج‏ ها اضافه كردند و آن را بالا بردند تا به نود حج با عمره از حج‏ ها و عمره ‏هاى خودشان صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم رساندند.

«حَدَّثَنِي أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ الْوَلِيدِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى وَ جَعْفَرِ بْنِ عِيسَى بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ قَالا حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنُ بْنُ أَبِي غُنْدَرٍ عَمَّنْ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: كَانَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ علیهما السلام ذَاتَ يَوْمٍ فِي حَجْرِ النَّبِيِّ صلی الله علیه و آله و سلم يُلَاعِبُهُ وَ يُضَاحِكُهُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَشَدَّ إِعْجَابَكَ‏ بِهَذَا الصَّبِيِّ

فَقَالَ لَهَا وَيْلَكِ وَ كَيْفَ لَا أُحِبُّهُ وَ لَا أُعْجَبُ بِهِ وَ هُوَ ثَمَرَةُ فُؤَادِي وَ قُرَّةُ عَيْنِي أَمَا إِنَّ أُمَّتِي سَتَقْتُلُهُ فَمَنْ زَارَهُ بَعْدَ وَفَاتِهِ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ حِجَّةً مِنْ حِجَجِي قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ حِجَّةً مِنْ حِجَجِكَ قَالَ نَعَمْ حِجَّتَيْنِ مِنْ حِجَجِي قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ حِجَّتَيْنِ مِنْ حِجَجِكَ قَالَ نَعَمْ وَ أَرْبَعَةً

قَالَ فَلَمْ تَزَلْ تزاده [تُرَادُّهُ‏] وَ يَزِيدُ وَ يُضْعِفُ حَتَّى بَلَغَ تِسْعِينَ حِجَّةً مِنْ حِجَجِ رَسُولِ اللَّهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم بِأَعْمَارِهَا» (كامل الزيارات؛ النص؛ ص 68)

این استاد برجسته حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: از امام صادق علیه السلام روایت شده است که ائمه علیه السلام که برای بازی کردن خلق نشده اند؛ اگر رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم را به دوش می گرفتند و با ایشان بازی می کردند، به خاطر آن است که نشان بدهند معصوم است که باید معصوم را به دوش بگیرد؛ و رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم خواستند با این کارشان به مردم نشان بدهند که امام حسین علیه السلام معصوم است.

آن روزی که امیرالمؤمنین علیه السلام روی مهر نبوت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم رفت، برای نشان دادن همین منظور بوده است که علی علیه السلام معصوم است.

سدهی اصفهانی در نفایس الاخبار آورده است.

علامه امینی در مسجد سید اصفهان نشسته بود؛ و سدهی در منبر بود و گفت: اگر تو نشسته نبودی، نمی گفتم؛ اما چون تو اینجایی، این حدیث را می گویم: «فإنّ السجود علی تربة الحسین یخرج حجب السبع فإنّها دواء لکلّ داء» پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: سجده بر مهر و تربت سیدالشهداء هفت طبقه آسمان را پاره می کند؛ چون این تربت، داروی برای هر دردی است.

علامه بر پیشانی خودش رفت؛ همه دیدند که حدقه چشمشان معیوب شد. عمامه را از سر گرفت و غوغا کرد.

سدهی گفت من این حدیث را دیده بودم؛ اما چون یک نفر از راویان آن مجهول است، می خواهم این روایت را از شما داشته باشم.

علامه امینی در پای منبر گفت: به مردم می خواهم بگویم معنای این روایت آن است که اگر کسی بخواهد به ساحت قدس ربوبی برسد، راهش گریه بر حسین است؛ اگر کسی بخواهد به فرماندهی هفت طبقه عرش برسد، راهش اشک بر حسین است؛ اگر کسی بخواهد فانی در خدا شود، راهش اشک بر حسین است.

استاد ما آیت الله العظمی وحید خراسانی فرمود: علامه امینی درست گفته است؛ چون در روایت نیامده است که «من أحبّ الله فقد احبّ الحسین»؛ بلکه برعکس آن آمده است؛ «من احبّ الحسین، فقد احبّ الله»؛ هر کسی که حسین را دوست دارد، خدا را دوست دارد»