استاد اسماعیل احمدی منش از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به موضوع «وظیفه علمای بزرگوار در جهت حفظ و تبلیغ میراث جعفری علیه السلام» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: امام صادق سلام الله علیه با تأسیس مدرسه علمی و تربیت شاگردان فراوان، در احیای اسلام ناب محمدی نقش کلیدی و اساسی ایفا کرده اند. حضرت صادق علیه السلام مفاهیم غلط و احادیث یهودی را اصلاح نمودند و تا احیای مرجعیت علمی اهل بیت علیهم السلام و تبیین امامت به عنوان فریضه دینی و الهی پیش رفتند.

وی افزود: طبق حدیث ثقلین پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: کتاب الله و اهل بیت پیامبر علیهم السلام دو یادگار ایشان هستند. به گفته آیت الله العظمی بروجردی رحمت الله علیه حدیث ثقلین لااقل بر مرجعیت علمی اهل بیت علیهم السلام دلالت داشته است؛ این امر مسلم است؛ اما همین مقدار هم تا زمان پدر بزرگوارشان، امام باقر علیه السلام مغفول مانده بود، و یا می خواستند مغفول باقی بماند. اما با جهاد علمی پدر بزرگوارشان و شخص امام صادق سلام الله علیه، دوباره مرجعیت علمی ایشان به جهان اسلام بازگشت.

استاد احمدی منش در ادامه بیان کرد: نمونه‌اي از اين امر را در نقلي از هشام بن سالم كه خود فقيه و متلكم توانايي بود، مي ‌بينيم. در کتاب الارشاد به نقل از هشام بن سالم می خوانیم روزي در محضر امام صادق سلام الله علیه نشسته بوديم كه مردي از شام وارد شد. امام سلام الله علیه از او سؤال كرد: به چه منظوري آمده ‌اي؟ گفت: شنيده ‌ام در اينجا شما به تمام پرسش ها و مشكلات مردم پاسخ مي ‌دهيد و من براي بحث و مناظره آمده ‌ام. امام سلام الله علیه فرمود: درباره چه موضوعي مي‌ خواهي سخن بگويي؟ گفت: درباره كيفيت قرائت قرآن. امام سلام الله علیه رو به حمران فرمودند: حمران جواب وي با توست. مرد شامي گفت: من آمده ‌ام با شما مباحثه كنم، نه با حمران. امام سلام الله علیه فرمود: اگر حمران را محكوم كردي، مرا محكوم نموده ‌اي. مرد با حمران وارد بحث مستوفي شد و در حالي كه از ادامه بحث احساس عجز مي ‌كرد، از ادامه سخن دست كشيد. امام سلام الله علیه به او فرمود: حمران را چگونه يافتي؟ گفت: خيلي زبر دست؛ هر چه پرسيدم، شايسته جواب داد. مرد شامي درباره لغت و ادبيات سؤال كرد؛ امام سلام الله علیه رو به أبان بن تعلب نمود و فرمود: با او مناظره كن… تا مرد درباره فقه سؤال كرد، امام سلام الله علیه به زواره بن اعين فرمود: جواب اين قسمت با توست؛ سپس وارد بحث كلام شد. حضرت به مومن الطاق، محمد بن علي بن عمان او را واگذار نمود. و سپس در توحيد و كلام او را با حمزه طيار، هشام بن سالم، و هشام بن حكم مصاحب نمود. و هر كدام به بهترين صورت رسالت خود را انجام دادند.

استاد اسماعیل احمدی منش از اساتید حوزه علمیه قم در ادامه گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: این امام عزیز در فراز و نشیب های مختلفی که داشتند، از جهاد علمی و عملی کوتاه نیامدند، و با وجود آنکه مشکلات و موانع وجود داشت، کار را ادامه دادند. ما حوزویان هم اگر چه عرصه از بعد اقتصادی برای ما تنگ باشد، اما نباید مانع ما بشود که در جهت تبیین مکتب اهل بیت علیهم السلام کوچکترین نقصانی داشته باشیم. هر کدام از بزرگوارن حوزوی چه در مقام استادی، یا در مقام تبلیغ، یا در مقام پژوهش و تحقیق باید سنگ تمام بگذاریم و از میراث گرانبهای امام، چه در فقه، و چه در کلام و چه در غیر این عرصه ها محافظت و استفاده کنیم و به کام تشنگان بریزیم؛ چه اینکه از معصوم علیه السلام روایت است اگر مردم محاسن کلام اهل بیت علیهم السلام را بدانند، از آنها تبعیت خواهند کرد. در وسائل الشیعه از امام رضا علیه السلام بیان شده است: «وَ فِي عُيُونِ اَلْأَخْبَارِ عَنْ عَبْدِ اَلْوَاحِدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عُبْدُوسٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ قُتَيْبَةَ عَنْ حَمْدَانَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ عَبْدِ اَلسَّلاَمِ اَلْهَرَوِيِّ عَنِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: رَحِمَ اَللَّهُ عَبْداً أَحْيَا أَمْرَنَا قُلْتُ كَيْفَ يُحْيِي أَمْرَكُمْ قَالَ يَتَعَلَّمُ عُلُومَنَا وَ يُعَلِّمُهَا اَلنَّاسَ فَإِنَّ اَلنَّاسَ لَوْ عَلِمُوا مَحَاسِنَ كَلاَمِنَا لاَتَّبَعُونَا اَلْحَدِيثَ» کلام اهل بیت دارای حسن و زیبایی است و چون انسان مایل به حسن و  کمال و زیبایی است، اگر به مردم به درستی انتقال داده بشود، موجب جذب مردم خواهد شد. در هر زمانی بر اساس همان زمان با مردم صحبت بشود.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: قم نباید از علمای برجسته خالی بماند؛ چرا که قم مرکز جهان تشیع است؛ اما همان گونه که زمانی حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی فرمودند: «در اینجا واردات است؛ اما صادرات نیست.» دقیقا جمله درستی است. البته شرط لازمش آن است که ان شاء الله مسئولان حوزوی تدبیری بیندیشند که اگر قرار باشد عالمی از قم به شهرستانی مهاجرت کند، شأن علما حفظ بشود و از جهت حرمت شخصی هم شأن آنها حفظ بشود؛ نه آنکه مهاجرت کنند و آواره بشوند؛ محل سکونت مناسب مهیا باشد و شرایط زندگی به نسبت فراهم باشد. که اگر شرایط خدمتگزاری را فراهم کنند، دلیلی برای استنکاف علمای بزرگوار نباید بوده باشد.