به مناسبت سالروز میلاد امیرالمؤمنین سلام الله و صلواته علیه، استاد محسن اکبری شاهرودی، از اساتید  حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع « تولّد عدل» پرداخت.

/270/260/21/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: علی علیه ‌السلام عدل است؛ یعنی فرسنگ‌ ها از عادل ‌بودن پیشتر. اصلاً عدل، بی‌ علی معنایی ندارد. علی - جان عالمیان به ‌فدایش باد- عین عدل است؛ اوست مسمّای عدل و هموست تجلّی عدل خدا در زمین.علی «ممسوس فی ذات الله»(بحار الانوار، ج ۱۳، ص ۳۳۹) است؛ یعنی ذوب در الوهیت خداست؛ یعنی اخلاقش همان اخلاق خدایی‌ است؛ یعنی عدلش همان عدل خداست.اصلاً وقتی او متولّد شد، عدل متولّد گردید؛ آن هم از داخل خانه خدا. خدا عدلش را در سیزدهم رجب به بشر هدیه داد؛ چه هدیه ‌ای بالاتر از عدل. زمین ‌های خشک و قحطی ‌زده انسانیت، جز با عدل سیراب نمی‌ شدند؛ و این خدای عادل مطلق بود که باز بر سر بشر منّت گذاشت؛ اقیانوس مهربانی ‌اش جوشید و مروارید عدل را تقدیم انسانیت کرد تا این انسان ظلوم جهول، تکانی بخورد و آبروی انسانیت را بیش از این نبرد.آری، عدل آمد؛ جهان نورانی شد؛ ظلمت به خود لرزید؛ شیطان سر در گریبان غم فرو برد و البته شیطان ‌صفتان هم.

استاد اکبری شاهردی در ادامه بیان کرد: آیا جهانی که یک عمر در ظلم و بیداد زیسته و بدان عادت کرده است؛ عدل تازه متولّد شده را بر می‌ تابد!؟ آیا ظلمت مجالی به نور خواهد داد!؟ آیا شیطان ‌صفتان خواهند گذاشت عدل خداوندگار، پلیدی‌ های آنان را از صفحه روزگار محو کند!؟ آیا پلید صفتان زشت‌ اندیش، عدل را که سایه‌ اش حتّی بر سر آن زن یهودی افتاده بود و رایحه دل‌انگیز: «فَلَوْ أَنَّ امْرَأً مُسْلِماً مَاتَ مِنْ بَعْدِ هَذَا أَسَفاً مَا کَانَ بِهِ مَلُوماً بَلْ کَانَ بِهِ عِنْدِی جَدِیراً؛ اگر در این حادثه تلخ، مسلمانی از غصّه بمیرد، ملامت نخواهد شد و از نظر من چنین امری سزاوار است.» گفتنِ او، هنوز بر مشام جان‌ها می‌رسد را تحمّل خواهند کرد!؟(نهج البلاغه، خ۲۷) آیا شیاطین انسان‌ چهره، نامه پر عتاب در توبیخ مصقلة بن هبیرة شیبانی، فرماندار حکومت عدل علی علیه ‌السلام را خواهند دید یا آن را به فراموشخانه تاریخ خواهند سپرد و نخواهند گذاشت خشم مقدّس علی علیه السلام در تقسیم بیت المال بین دوستان و اقوام فرماندار به گوش آیندگان برسد!؟ (نهج البلاغه، ن۴۳)

وی افزود: آیا مدّعیان تکریم انسانیت، خواهند توانست به ‌مانند علی علیه ‌السلام باشند که وقتی پیرمرد فقیر و درمانده‌ غیر مسلمانی را سر راه خود مشاهده کرد سیل اندوه به سراغش آمد و از اینکه در جامعه، بیچاره و درمانده ‌ای پدیدار گشته نزدیک بود دقّ کند وبا صدای رسا فریاد عدل سر داد و در دفاع از بازنشسته‌ ای غیر مسلمان، زبان به (استَعْمَلْتُمُوهُ حَتَّی إِذَا کَبِرَ وَ عَجَزَ مَنَعْتُمُوهُ أَنْفِقُوا عَلَیْهِ مِنْ بَیْتِ الْمَالِ؛ او را در جوانی به کار گرفته‌اید تا اینکه پیر و عاجز شده و حالا او را محروم کرده ‌اید! از بیت المال او را یاری کنید!) گشود تا آبروی دنیاپرستان را ببرد!؟ (وسائل الشیعه، ج ۱۵، ص۶۶) آیا صاحبان زر و زور و تزویر که بیت المال را به مال البیت تبدیل کرده‌ اند؛ می‌ توانند مانند علی علیه السلام دست از جیفه گندیده دنیا بکشند و قلب بیچارگان و درماندگان بشری را با صدای عدل علی علیه السلام: «به خدا قسم! من از دنیای شما طلا و نقره‌ای نیندوخته و از غنیمت‌های آن چیزی ذخیره نکرده‌ام. بر دو جامه کهنه‌ام جامه‌ای نیفزودم و از زمین‌های تحت حکومتم یک وجب برای خود نگرفتم و جز اندکی از غذاهای دنیا استفاده نکردم.» آرام‌ نمایند!؟(نهج البلاغه، ن ۴۵) آیا شیطانِ سوگندخورده و شیطان ‌صفتان پلید در هر عصر که هرگز سعادت بشری را بر نمی ‌تابند، اینها را تحمّل خواهند کرد یا شب تا به صبح و صبح تا به شب، ذهن گمراهشان در فکر از بین بردن این نور خواهد گذشت!؟

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کر: بشر امتحانش را پس داده است؛ وقتی که بدبخت ‌ترین آنها بر چهره عدل خدا پرده ظلمت افکند و نور عدل را در محراب کشت و فریاد مسیحیت را پس از هزار و اندی سال درآورد که (قتل علیّ فی محراب عبادته لشدة عدله)؛ پیروان و لشکر ابلیس نیز عدل خدا را با خنجر دزدی از بیت المال و خیانت به بیچارگان خواهند کشت و محرومان و ستمدیدگان هر روز داغدار عدل خواهند بود‌. ولی کور خوانده‌اند! و آیه شریفه (و لو کره الکافرون)(صف:۸) را نخوانده ‌اند که عدل هرگز با این خباثت ‌ها نمی ‌میرد! و اصلاً خداوند، آفریدگان را برای چشیدن طعم عدالت آفریده است؛ پس اراده خدا بر همه اراده‌ها غالب خواهد شد. همان خدایی که در سیزدهم رجب، عدل را از خانه خودش به بشر هدیه کرده بود؛ روزی از روزها؛ دوباره از کنج کعبه، عدل را پدیدار خواهد کرد و مقتدرانه، پلیدی‌ها را از بین خواهد برد و دنیا را لبریز از صفا،‌ وفا، محبّت، رفاه و آبادانی می‌کند و بشرِ خسته‌ی از ظلم و بیداد را از چاه ستمگران به عرش دادپیشگان بالا خواهد برد و طعم عدل را به انسانیت، خواهد چشاند. و آن روز نزدیک است و اراده خدا پیروز: (وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ) (قصص:۵)