استاد اسماعیل احمدی منش از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار نشست دوره ای اساتید به موضوع به تحلیل اغتشاشات اخیر در کشور پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: با توجه به اتفاقاتی که در چند ماه اخیر در کشور می افتد، باید به این سؤال بپردازیم که آیا سبک تبلیغی که ما در طی این سال ها داشته ایم، سبکی مناسب بوده است یا خیر.

وی افزود: در روحانیت مسیحی، شاهد سبکی تبلیغی هستیم که «تبشیر» است. به مردم بشارت از بهشت می دهند و از «انذار» خبری نیست. این روش تبلیغ، ناقص است. در قرآن کریم شاهد آن هستیم که خداوند متعال دو طرف کفه ترازو را حفظ کرده است؛ پیامبران را «بشیرا و نذیرا» معرفی کرده است. خداوند متعال که می خواهد بندگانش را به کمال هدایت کند، هم به پاداش تکیه کرده است تا شوق ایجاد کند، و هم بر عذاب اشاره کرده است تا جلوی مخالفت را بگیرد. کیفر و پاداش مطرح شده است تا به انسان یادآور شود که انسان در مقابل اعمال خود، مسئول است و باید روزی پاسخگو باشد.

استاد احمدی منش در ادامه بیان کرد: در ابتدای دعای افتتاح هم می خوانیم: «وَ هُوَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَ بِحَمْدِكَ وَ أَنْتَ مُسَدِّدٌ لِلصَّوَابِ بِمَنِّكَ وَ أَيْقَنْتُ أَنَّكَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فِي مَوْضِعِ الْعَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ وَ أَشَدُّ الْمُعَاقِبِينَ‏ فِي‏ مَوْضِعِ‏ النَّكَالِ وَ النَّقِمَةِ وَ أَعْظَمُ الْمُتَجَبِّرِينَ فِي مَوْضِعِ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَة» (طوسى، محمد بن الحسن، تهذيب الأحكام (تحقيق خرسان) - تهران، چاپ: چهارم، 1407 ق؛ ج‏ 3؛ ص 108)

وی اضافه نمود: جامعه باید به این مطلب برسد و در تبلیغات بر آن تکیه بشود. در اصول کافی، جلد 2، صفحه 67 در باب خوف و رجاء آمده است:

«عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَدِيدٍ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ الْمُغِيرَةِ أَوْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ مَا كَانَ فِي وَصِيَّةِ لُقْمَانَ قَالَ كَانَ فِيهَا الْأَعَاجِيبُ وَ كَانَ أَعْجَبَ مَا كَانَ فِيهَا أَنْ قَالَ لِابْنِهِ خَفِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خِيفَةً لَوْ جِئْتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَيْنِ لَعَذَّبَكَ وَ ارْجُ اللَّهَ رَجَاءً لَوْ جِئْتَهُ بِذُنُوبِ الثَّقَلَيْنِ لَرَحِمَكَ (يدل على أنّه ينبغي أن يكون الخوف و الرجاء كلاهما كاملين في النفس و لا تنافى بينهما فان ملاحظة سعة رحمة اللّه و غنائه وجوده و لطفه على عباده سبب الرجاء و النظر إلى شدة بأس اللّه و بطشه و ما أوعد العاصين من عباده موجب للخوف مع أن أسباب الخوف ترجع إلى نقص العبد و تقصيره و سوء أعماله عن الوصول إلى مراتب القرب و الوصال و انهماكا فيما يوجب الخسران و الوبال و أسباب الرجاء تؤول إلى لطف اللّه و رحمته و عفوه و غفرانه و وفور إحسانه. و كل منهما في أعلى مدارج الكمال (آت). ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع كَانَ أَبِي يَقُولُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ إِلَّا [وَ] فِي قَلْبِهِ نُورَانِ نُورُ خِيفَةٍ وَ نُورُ رَجَاءٍ لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ يَزِدْ عَلَى هَذَا وَ لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ يَزِدْ عَلَى هَذَا.»

استاد اسماعیل احمدی منش خاطرنشان کرد: اگر جامعه ای بیش از حد به خدای متعال، امید داشته باشد، بر اساس  این بیانات، ممنوع شد؛ چرا که معلوم است تالی فاسد دارد. از این رو حتما باید به این مطلب توجه بشود.

قانون خوب و معتبر، سه رکن اساسی باید داشته باشد. باید الزام آور باشد. اگر الزام آور نباشد، اطاعت در آن معنا ندارد. قانون خداوند به حکم عقل، برای بندگان، الزام آور است. قانون باید هماهنگ با خلقت مخاطب باشد. قانون خوب، یک ضمانت اجرا می خواهد تا معلوم شود اگر شخصی نسبت به انجام قانون، مخالفت داشت، معلوم شود که چه برخوردی باید با آن داشته باشیم. و الا قانون اعتباری نخواهد داشت.  قانون صحیح آن است که هم دارای انذار و هم دارای تبشیر باشید. و ما مبلغان باید نسبت به هر دو جنبه توجه داشته باشیم. در فرصت های مختلف تبلیغی، باید از فرصت تبلیغ استفاده کنیم؛ خوف و انذار را در کنار تبشیر به مردم انتقال بدهیم.

«وَ الَّذينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراما» (الفرقان: 65)