به مناسبت فرا رسیدن سیزدهم رجب، سالروز شهادت و به دار آویخته شدن شیخ فضل الله نوری رضوان الله علیه استاد محسن اکبری شاهرودی از اساتید حوزه علمیه قم با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به گفتگو پرداخت.

/270/260/22/

گریستن شیخ الفقهاء در مصیبت شیخ شهید

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم که سال ها در محضر آیت الله العظمی صافی گلپایگانی رضوان الله علیه خدمت کرده بود، در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: آیت الله العظمی صافی گلپایگانی رضوان الله تعالی علیه به مرحوم آیت الله العظمی شهید حاج شیخ فضل الله نوری علاقه وافری داشتند. بسیار زیاد به مقبره شیخ شهید مشرّف می‌شدند؛ تا می ‌توانستند دیگران را هم به زیارت آنجا سفارش می کردند؛ از اینکه صندوقچه روی مقبره را برداشته‌ اند، خیلی ناراحت بودند.

صاحب کتاب «محضر آفتاب» که کتابی در نکوداشت این مرجع عالی قدر است، در ادامه بیان کرد: آیت الله العظمی صافی گلپایگانی قدّس الله روحه خاطرات زیادی از رابطه صمیمی مرحوم والدشان با شیخ نقل می کردند. می‌فرمودند که آن‌ قدر علاقه بین آقای والدشان و حاج شیخ زیاد بود که ایشان از سنگینی غم شهادت این مرد الهی، دیگر تهران نماندند.  باز می‌ فرمودند: والد بزرگوارم هر وقت قم مشرّف می شدند، نمازهای عشاء‌شان را در حجره مقبره حاج شیخ فضل الله اعلی الله مقامه می خواندند.

استاد اکبری شاهرودی خاطرنشان کرد: خاطرم هست در همین سال‌ های آخر حیات مبارک مرحوم آقا، کتاب «سرّ دار» که نوشته یکی از نوادگان شیخ شهید است را خدمتشان تقدیم کردم. تورّقی فرمودند؛ به قسمت روز شهادت که رسیدند، توقّف کردند. فرمودند تا برایشان بخوانم. حقیر می‌ خواندم و ایشان بلند بلند می ‌گریستند و به پیشانی می ‌زدند. دو سه روز بعد هم همین ‌طور بود؛ کتاب «سرّ دار» روی میزشان و عصرها روضه شهادت حاج شیخ و گریستن شیخ الفقهاء بر مظلومیت آن مجتهد مجاهد و فدایی دین. رضوان الله تعالی علیهما

نسبت به شیخ شهید کوتاهی کرده‌ام

این استاد حوزه علمیه و همراه آیت الله العظمی صافی گلپایگانی در ادامه بیان کرد: آیت الله آقای آخوند ملا محمد جواد صافی قدس سره، از رفقای صمیمی آیت الله شهید آقای حاج شیخ فضل الله نوری رضوان الله تعالی علیه بود که دیدارها و گفت‌ و گوهای فراوانی بین این دو فقیه مجاهد، رد و بدل شده است. آیت الله العظمی صافی گلپایگانی اعلی الله مقامه همواره حکایاتی را از این رابطه صمیمانه نقل می‌فرمودند که نوشتن آن، وقت و فرصتی دیگر می‌ طلبد.

وی افزود: خود مرحوم آقا نیز علاقه عجیبی به آقای حاج شیخ رحمه الله داشتند و می ‌فرمودند والدشان نمازهای مغرب و عشا را در مقبره حاج شیخ فضل الله می‌خواندند و مرحوم آقا هم هر بار که از صحن بزرگ وارد حرم مطهر می‌شدند به مقبره آن فقیه شهید می‌رفتند؛ فاتحه ‌ای می‌خواندند و اگر جمعی آنجا بودند، برایشان از عظمت و غیرت دینی شیخ شهید می ‌فرمودند.

استاد اکبری اضافه نمود: از خاطرم نمی ‌رود در یکی از روزهای سال‌ های آخر حیات مبارکشان که در معیّت معظم له به حرم مشرّف می ‌شدم، ایشان در ماشین فرمودند که دیشب خوابی دیدند و اجمال تعبیرش این است که نسبت به مقام حاج شیخ کوتاهی داشته ‌اند. همان روز از هنگامی که از ماشین پیاده شدند تا موقعی که به مقبره آیت الله شهید رسیدند، هر کدام از آقایان طلاب و فضلا را می‌ دیدند، می‌ فرمودند: ما به مقبره آقای حاج شیخ فضل الله می ‌رویم؛ تشریف بیاورید. بالاخره در آن روز، جمعیتی در مقبره جمع شدند و آقا برایشان از بزرگی و شدّت دین‌داری شیخ شهید فرمودند.

در خروج از حرم هم، هر کسی از آقایان اهل علم را می‌دیدند همین توصیه را داشتند. یادم هست همان روز یکی از مراجع معظم را که در صحن بودند دیدند. پس از احوالپرسی، اجمالاً قضیه خوابشان و کوتاهی نسبت به حاج شیخ را نقل کرده و فرمودند: شما مقبره حاج شیخ فضل الله تشریف می‌برید؟ آن مرجع بزرگوار فرمودند: کم و بیش.آقا فرمودند: ما الان مشرّف شدیم، شما هم تشریف ببرید؛ و ایشان هم به توصیه آقا عمل کردند و تشریف بردند.

در برگشت، داخل ماشین، خدمت آن رجل الهی عرض کردم: آقا جان! امروز همه‌اش تبلیغ آیت الله شهید حاج شیخ فضل الله رحمه الله بود! تبسّمی کرده و فرمودند: ما هر چه از مقام آقای حاج شیخ فضل الله تجلیل کنیم، کم است. اعلی الله مقامهما الشریف و حشرهما مع الامام الحسین علیه الصلاه و السلام.