استاد داود سجادی فر از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «سیره امام سجاد علیه السلام» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: اباعبدالله الحسین علیه السلام که از مدینه خارج می شوند، شاهد آن هستیم که اینگونه نبود همه بنی هاشم با حضرت در خارج شدن از مدینه همراه نبودند. شاید بتوان گفت آگاهی کم بود و برخی به علت ندانستن از آینده و اینکه قرار است چه اتفاقاتی پیش بیاید، با ایشان همراهی نکردند. در آن زمان هم هنوز بحث دعوت پیش نیامده بود؛ بلکه بحث از «بیعت» بود.

وی افزود: عنصر بیعت، عنصر دعوت مردم کوفه، و عنصر سوم «امر به معروف و نهی از منکر» در واقعه کربلا تأثیرگزار بود و نقش اساسی ایفا می کرد. شهید مطهری بیان می کنند اگر دو مورد اول هم نبود، امام حسین سلام الله علیه به خاطر عنصر سوم هم بود، کار را پیش می بردند. اما هنوز در مدینه بحث دعوت مردم کوفه از ایشان پیش نیامده بود.

استاد سجادی فر در ادامه بیان کرد: البته شاید بتوان گفت یکی از علت هایی که برخی از هاشمیان حضرت را در خروج از مدینه همراهی نکرده بودند، به آن علت بود که «پایگاه مدینه را حفظ کنند» این مورد می تواند توجیه باشد. و دیگر اینکه هنوز هم اهداف به وضوح مشخص نبوده است. اینکه حضرت قیام کرده بودند، مشخص بود؛ اما اینکه بعدش چه خواهد شد، مشخص نبوده است.

وی افزود: این قضیه را باید بگذاریم نسبت به واقعه حره که در سال بعد اتفاق افتاد، قیاس کنیم. کلام امام حسین علیه السلام در مورد اوضاع خلافت یزید ملعون، برای بزرگان مدینه، بزرگی همانند فرزند حنظله غسیل الملائکه حجت نبود که تازه سال بعد، عبدالله بن حنظله به اتفاق دیگر بزرگان به شام برود و خود، اوضاع آن خبیث ملعون را ببیند؟! آیا حضرت نفرموده بود: «مثلی لا یبایع مثله»؛ گویی برخی از بزرگان مدینه، این فرزند رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم را حتی «امام» نمی دانستند.

استاد سجادی فر در ادامه بیان کرد: با رجوع به سیره اهل بیت علیهم السلام به مظلومیت معصومین علیهم السلام می رسیم که حتی برخی از بنی هاشم هم کلام ائمه علیهم السلام را قبول نمی کردند. ما در تاریخ، «جعفر کذاب» را داریم؛ و کسانی را داریم که در مقابل امامان قد علم می کنند. اینکه «ابالفضل العباس علیه السلام» تا اینقدر نزد معصومین علیهم السلام جایگاه پیدا می کند، به خاطر شناخت عمیق و توحید عمیق و امام شناسی عمیق او و اطاعت محض اوست.

وی اضافه نمود: مقام معظم رهبری در یکی از سخنرانی هایشان بیان کردند: «گاهی رنج و زحمتِ زنده نگهداشتن خون شهید، از خود شهادت کمتر نیست. رنج سی ساله امام سجّاد علیه الصّلاة والسّلام و رنج چندین ساله زینب کبری علیها السلام از این قبیل است. رنج بردند تا توانستند این خون را نگه بدارند. بعد از آن هم همه ائمّه علیهم السّلام تا دوران غیبت، این رنج را متحمّل شدند.»

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم افزود: باید به گریه های امام سجاد علیه السلام پرداخت. برخی گریه می کنند که فرزند حضرت فاطمه سلام الله علیها با آن وضع فجیع به شهادت رسیدند. این گریه از روی «احساسات» است. این گریه خاصیت چندانی ندارد؛ عبیدالله بن زیاد هم بعد از به فضاحت نشستن از روشنگری های زینب کبری سلام الله علیها گریه کرد. آن گریه ای مؤثر است و نقش آفرین است که وظیفه را در انسان به وجود بیاورد و حرکت ساز باشد و دیگران را هم همراه کند. کربلا برای همه مکان ها و عاشورا برای همه زمان ها است. هر زمان، حسینی دارد و یزیدی؛ ما باید حسین و یزید زمانمان را بشناسیم. گریه ای مؤثرتر است که از «عقل» سرچشمه گرفته باشد. گریه ای زیباست که تکلیف مداری را بجوشاند.

وی افزود: گریه های امام سجاد علیه السلام اینگونه بود که در مجلس امپراتور سرزمین های اسلامی می ایستد و با گریه بیان می کند آیا این مسلمانی است که بچه های رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم را به اسارت آوردی و دیگر فرزندان پیامبر را در کربلا به شهادت رساندی.  از احساسات برای تکلیف استفاده می کند. اینکه اکنون وظیفه ما چیست و چه کار باید انجام بدهیم. روشن کرد که یزید ظاهرا دم از مسلمانی می زند؛ اما حقیقت دورنش چیست.

استاد داود سجادی فر خاطرنشان کرد: بخشی که باید بیش از پیش به آن پرداخته شود، نقش شاگردان امام سجاد علیه السلام است؛ زمینه ساز حرکت امام باقر علیه السلام و امام صادق علیه السلام، سکوت امام سجاد علیه السلام است. حضرت با شاگردان معدودی که تربیت کرده بودند، این زمینه را آرام آرام ایجاد کردند. حتی حضرت برده هایی را خریداری می کردند و در خانه خودشان تربیت می کردند؛ همین برده ها به گونه ای رشد می کردند که از روات احادیث می شدند. در آن خفقان بنی امیه که همه چیز تحت کنترل بود، زمینه را برای تشکیل دانشگاه عظیم امامین صادقین علیهما السلام فراهم می نمود تا مکتب شیعه در جهان جا باز کند و گسترش پیدا کند. حضرت با شاگردانی همانند ابوخالد کابلی ها بود که این کار بزرگ را انجام دادند.