حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی با بیان اینکه قرآن کریم «حبل متین» است، گفت: اگر کسی این این طناب ناگسستنی را محکم گرفت از خطر سقوط نجات می یابد و می تواند بالا برود و ترقی کند.

به گزارش خبرنگار شفقنا، این مرجع تقلید شیعیان در پیام تصویری به افتتاحیه مسابقات سراسری معارف قرآن کریم و صحیفه سجادیه اظهار داشتند: انسان از آن جهت که مسافر است هم نیازمند آن است که مبدا حرکت خود را بشناسد و پایان حرکت را درست را ارزیابی کند و هم فاصله بین آغاز و انجام را خوب ادراک کند و هم زاد و توشه این راه طولانی را بشناسد و تهیه کند.

ایشان عنوان کردند: قرآن کریم از این جهت که کلام جهان آفرین و انسان آفرین است، همه این قضایا را دارد یعنی روشن می کند که انسان از کجا شروع شد و به کجا ختم می شود و فاصله بین آن مبدا و این منتها چیست و ره توشه ای که با آن بتوان این فاصله را طی کرد، چیست؟ ادراک خدا، اسماء حسنای خدا، صفات اولیای الهی، رابطه انسان با خودش، رابطه انسان با جهان و رابطه انسان با یکدیگر را قرآن کریم تبیین کرده است.

ایشان افزودند: خداوند قرآن را نازل کرد نه آنگونه که باران را نازل کرد، باران را به زمین انداخت اما قرآن را به زمین آویخت لذا از قرآن به عنوان «حبل متین» یاد می شود یعنی طناب ناگسستنی که یک طرف آن به دست امت بشری و جامعه اسلامی انسانی و طرف دیگر ان به دست خدای سبحان است. دو اثر فراموش ناشدنی بر اثر اعتصام به قرآن کریم مطرح است؛ یکی نجات از سقوط و دیگری وسیله صعود. طناب ناگسستنی که به جای بلندی وصل است، این دو خاصیت را دارد؛ اگر کسی این طناب را محکم گرفت از خطر سقوط نجات می یابد و دیگر اینکه اگر این طناب را محکم گرفت می تواند بالا برود و ترقی کند.

ایشان تصریح کردند: قرآن کریم هم انسان را از خطر سقوط نجات می دهد و هم به اعتلا دعوت می کند. اتحاد را که قرآن دارد یعنی بالا بیاوریدو «اعتصموا» یعنی محکم بگیرید تا از خطر سقوط برهید.

ایشان گفتند: انسان اگر خود را بشناسد، می داند هرگز از بین نمی رود و نابود نمی شود. قرآن کریم که کلام الهی ات، دو چیز را هم به ما الهام می کند؛ یکی برهان مفهومی و دیگری، راه رسیدن به شهود قلبی. الان حادثه ای که پیش می آید همگان از آن حادثه در حدّ علم حصولی باخبر می شوند اما وابستگان به آن حادثه یا خوشحالند یا غمگین هستند. معلوم می شود انسان، دو شان دارد؛ با یک شان مساله مفهوم را ادراک می کند و با شان دیگر با مصداقش در ارتباط است. اگر کسی دوستی داشته باشد و در سفر دور باشد، از احوال آن دوست باخبر شود در حدّ آگاهی مفهومی، این مسرت بخش نیست اما بستگان آن فرد گذشته از مساله مفهومی لذت می برند زیرا پیوند موجودی بین اینها برقرار است. ما در جریان خداپرستی که قرآن کریم به ما راه نشان می دهد و بعد از ادله توحیدی که می گوید جهان را جهان آفرینی است، راههایی را به ما نشان می دهد که کیفیت پیوند انسان به لطف ویژه الهی است.

ایشان با اشاره به آیات قرآن کریم بیان کردند: خداوند در قرآن کریم می فرماید: «اگر شما دوست خدا هستید، پیرو حبیب خدا باشید تا از محبّ بودن به محبوب بودن منتقل شوید». جریان محبت را عقل عملی ادراک می کند نه عقل نظری؛ یعنی آن شرحی که از آن به عنوان عقل عملی یاد می شود مسئول انگیزه است و عقل نظری مسئول اندیشه است. انسان با اندیشه برهان می کند که خدایی است ولی با انگیزه به خدا دل می بندد. برخی از دوزخ خدا هراسناک هستند و برخی به بهشت خدا امیدوارند گرچه هراس از دوزخ حق است و گرچه امید و شوق به بهشت حق است. اما ادراک محضر خدای سبحان و لقای الهی از همه اینها لذت بخش تر است. فرمود شما با قرآن دو کار کنید؛ یکی آنکه با آن، متولی اندیشه، معارف قرآن و استدلال های قران را ارزیابی کنید تا روشن شود خودتان بنده خدا هستید و نظام هستی مخلوق خداست و هم می توانید بخش گرایش را تقویت کنید و دوست خدا شوید. این گرایش یا هراس از دوزخ اوست یا شوق به بهشت او یا برتر از هردو، گرایش به لطف الهی و دوستی صفا و وفای الهی است. این امیدبخش و آرامبخش است، طمانینه آور است و مانند آن.

آیت الله جوادی آملی برای جشنواره های قرآنی دو رسالت قائل شدند و افزودند: گذشته از رسالت های خواندن و صحیح قرائت کردن و امثال ذلک، دو رسالت اصلی دارند: یکی تامین نیازهای عقل اندیشه مدار و دوم تامین نیازهای عقل انگیزه محور. ان عقل اندیشه مدار همان عقل برهانی استدلالی است که با علوم عقلی و استدلال های عقلی قرآن کریم قانع می شود و شک علمی او برطرف می شود و با آن عمل صالح، گرایش به قرآن و دوستی خدا حاصل می شود که انسان در سایه دوستی خدا گاهی از فراق او رنج می برد و اشک می ریزد و گاهی با وصال با برخی اسمای حسنای او لذت می برد گرچه وصال به ذات به آن معنای حقیقی محال است اما رابطه با اسمای حسنای الهی ممکن است و حلقه ارتباطی این رابطه هم پیروی حبیب خداست.

ایشان گفتند: برخی در همان علم حصولی تلاش و کوشش می کنند، اینها هجرتی ندارند، همان حرکت یکجانبه است که در مفهومی به مفهومی دیگر یا ممکن است به صورت مثال از مقداری از شعبه های هستی برخوردار شوند ولی گاهی ممکن است هجرت تام کند و از علم به معلوم برسد. و این هم در سایه تقویت عقل انگیزه محور است،

ایشان افزودند: قرآن کریم هم ما را با برهان آشنا کرده است هم با وجدان، هم به شعور دعوت کرده است هم به حصول مفهومی و برهانی. اگر کسی مشکل علمی دارد که با استدلال های علمی روشن می شود  و اگر مشکل علمی ندارد باید هجرت کند از مرحله محبّ به مرحله محبوب بودن که انشاء الله امیدواریم ذات اقدس اله توفیق علم صائب و عمل صالح مرحمت کند.