به مناسبت فرا رسیدن ماه مبارک رمضان استاد علی قربانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «اهمیت تبلیغ و موضوعات مهم تبلیغی» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در دوره ای به سر می بریم که مخاطبان ما بسیار تغییر کرده اند. اگر چه در ماه های محرم و صفر و فاطمیه، چهره های جوان، ببیشتر دیده می شود، اما در ایام ماه مبارک رمضان جوانان کمتر حضور دارند. لازم است تا ابتکار عمل به خرج داده شود و کارها را به جوانان بسپارند تا به این ترتیب، آنها جذب بشوند.

وی افزود: مبلغ باید با اخلاق خوش و روی گشاده به جوانان نزدیک بشود و آنها را جذب کند. باید در نظر داشته باشیم که در فضای مجازی روی فکر و ذهن جوانان کار کرده اند و آنها از روحانیون دید دیگری دارند. البته بر این نکته تأکید می کنم که جوانان طینت پاکی دارند و زمینه جذب آنها بسیار فراهم است. اگر ابتکار عمل دست ما باشد، می توان آنها را جذب کرد. بر خلاف نظر برخی از افراد که می گویند جوانان از دین فراری هستند، اما می گویم فطرت آنها دین گریزی نیست. روحانیون باید آنها را جذب کنند. مجلس بی جوان رونقی ندارد؛ اگر می خواهیم جلسات ما زنده و اثربخش باشد، باید با جوانان باشیم. سفرهایی که در حج و عمره می رفتم، به تجربه بر من ثابت شده است، اگر مخاطبان جوانان باشند، مطلب، هدر نمی رود؛ مخصوصا خانم ها بسیاری از توصیه های بیان شده را به خوبی دریافت می کنند و در زندگی پیاده می کنند.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اگر مبلغی پیدا بشود که اول، فاضل باشد، و دوم، عامل باشد، و سوم، همراه عملش اخلاص باشد، قطعا می تواند همه را مانند آهنربا جذب بکند. جوان های ما دین گریز نیستند؛ ما هستیم که زمینه جذب و  عدم جذب را فراهم می کنیم. خدای ناکرده با رفتار ناشایست خودمان آنها را مبادا دفع کنیم. اما آنها همواره طالب دین بوده اند.

استاد علی قربانی خاطرنشان کرد: در ماه مبارک رمضان که ماه رحمت و غفران است، اگر بتوانیم حس علقه خداوند و محبت الهی را به جوانان بچشانیم، بسیار اهمیت دارد. آن را برای جوان اثبات کنیم که خدا او را از مادر بیشتر دوست دارد. کسانی که همیشه اهل انذار هستند، اما سراغ تبشیر نمی روند، کارشان مضر است؛ از آن طرف، کسانی که بیشتر جنبه تبشیر را گرفته اند نیز چنین هستند و کارشان مضرّ است. این دو، یعنی انذار و تبشیر، دو بال است که باید با هم هماهنگ باشند. باید هر دو باشد؛ اما در مواجهه با جوانان، تبشیر باید بیشتر از انذار باشد؛ چه اینکه در مقابل پیران، انذار باید بیشتر از تبشیر باشد.

وی اضافه نمود: در مقابل جوانان، باید به سراغ رحمت الهی برویم، باید به جوانان برسانیم که دستگاه الهی به دنبال مچ گیری نیست. خداوند به دنبال آن است که یک جامانده را یاری کند. چه اینکه در تمام بندهای جوشن کبیر، آن را در می یابیم. حالت بخشندگی و دستگیری دارد؛ خداوند به دنبال بخشش بنده است.