استاد اکبر صبرآمیز از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به بیان احادیثی از معصومین علیهم السلام پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در روایتی از امیرالمؤمنین علیه السلام می خوانیم: «البرقي عن أبيه الفقيه، عن علي عليه السّلام قال: يجب على الإمام أن يحبس الفساق من العلماء - و الجهال من الأطباء و المفاليس من الأكرياء و قال عليه السّلام حبس الإمام بعد الحد ظلم.»

وی افزود: اعتقاد امیرالمؤمنین علیه السلام بر این بود که جز سه گروه، کسی نباید در زندان باشد. «علی بن ابراهیم، عن ابیه، عن ابن ابی عمیر، عن عبد الرحمن بن الحجاج، رفعه: انّ امیرالمؤمنین (علیه ‌السّلام) کان لا یری الحبس الّا فی ثلاث: رجل اکل مال الیتیم او غصبه او رجل او تمن علی امانة فذهب بها» امیرالمؤمنین (علیه ‌السلام) جز در سه مورد، حکم به حبس نمی ‌کرد: کسی که مال یتیمی را بخورد یا مالی را غصب کند یا امین قرار داده شود و مال مورد امانت را ببرد. (کلینی، محمد بن یعقوب، فروع کافی، ج ۷، ص ۲۶۳، ح ۲۱)

این جهان زندان و ما زندانیان

حفره ای می کن و خود را وا رهان

استاد صبرآمیز خاطرنشان کرد: روایتی از امیرالمؤمنین علیه السلام در کافی شریف می خوانیم: «مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ اِبْنِ فَضَّالٍ عَنْ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: أُتِيَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ بِرَجُلٍ تَكَفَّلَ بِنَفْسِ رَجُلٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ اُطْلُبْ صَاحِبَكَ.»

وی اضافه نمود: در قسمتی از حدیث معراج می خوانیم: «عنه عليه السلام ـ أيضا ـ : قالَ اللّه ُ : . . . يا أحمَدُ ، إنَّ أهلَ الآخِرَةِ لا يَهنَؤُهُمُ الطَّعامُ مُنذُ عَرَفوا رَبَّهُم ، ولايَشغَلُهُم مُصيبَةٌ مُنذُ عَرَفوا سَيِّئاتِهِم ، يَبكونَ عَلى خَطاياهُم، يُتعِبونَ أنفُسَهُم ولا يُريحونَها ، وإنَّ راحَةَ أهلِ الجَنَّةِ فِي المَوتِ ، وَالآخِرَةُ مُستَراحُ العابِدينَ ، مُؤنِسُهُم دُموعُهُمُ الَّتي تَفيضُ عَلى خُدودِهِم ، وجُلوسُهُم مَعَ المَلائِكَةِ الَّذينَ عَن أيمانِهِم وعَن شَمائِلِهِم ، ومُناجاتُهُم مَعَ الجَليلِ الَّذي فَوقَ عَرشِهِ.»

خداوند متعال به پیامبر خود می فرماید: «... اى احمد! همانا اهل آخرت ، از آن هنگام كه پروردگارشان را شناختند ، غذايى خوش از گلويشان پايين نرفت و از آن هنگام كه گناهانشان را شناختند ، هيچ مصيبتى آنان را به خود مشغول نساخت . بر گناهان خويش مى گريند، نفْس هايشان را به رنج مى افكنند و آنها را آسوده نمى گذارند. آسايش اهل بهشت، در مردن است و آخرت ، آسايشگاه عبادت پيشگان است. مونس آنان، اشك هايشان است كه بر گونه هايشان سرازير مى شود ، و همنشينى آنان ، با فرشتگانى است كه در راست و چپ آنان قرار گرفته اند، و راز و نيازشان با خداوند شكوهمندى است كه بر فراز عرشِ خويش است» (بحار الأنوار : ج 77 ص 21 ـ 25 ح 6 نقلاً عن إرشاد القلوب ، والطبعة التي بأيدينا خالية منه)

وی افزود: کسانی که خدا را شناختند، خوردن غذا برای او لذیذ نیست؛ آن سالک می گفت زمانی که در ابتدای سلوک بودم، خوردن غذا برای من، مانند خوردن کاه بود. اهل آخرت، نفس را کار می کشند و راحت نمی گذارند.