بسم الله الرحمن الرحیم

ولادت با سعادت امام هشتم ثامن الحجج علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیه و الثناء را تبریک عرض می‌کنم و امیدوارم از برکات این مولود مبارک همه ما بهره‌مند شویم. سخن را با روایتی درباره حضرت رضا علیه السلام که در جلد نهم بحار ذکر شده آغاز می کنم.

وقتی که امام هشتم (ع) را می‌خواستند از مدینه به مرو بیاورند، مأمون فردی بنام رجاء بن ابی ضحاک را مأمور می‌ کند که در این سفر شبانه روز همراه ایشان باش و همه جزئیات، اعمال و رفتار ایشان را ثبت کن. بعد هم دستور داد حضرت را از طریق بصره، اهواز و فارس بیاورند نه از طریق قم که این تصمیم جای تأمل دارد. زیرا آن زمان در قم شیعیانِ خیلی خالص سکونت داشتند. شاید اگر از طریق قم وارد می‌ شدند مردم نمی‌ گذاشتند حضرت را به مرو ببرند. رجاء می‌گوید من طبق دستور مامون از مدینه تا مرو حضرت را کاملا تحت نظر داشتم «فوالله ما رأیت رجلاً کان أتقی لله منه و لا اکثر ذکراً له فی جمیع اوقاته، و لا اشدّ خوفاً لله عزّوجلّ »بخدا سوگند کسی را پرهیزگارتر از ایشان با شدت خوف از خدا در قلبش که در تمام اوقات ذکر خدا بر لب داشته باشد ندیده ام. بعد از نماز صبح در مصلای خود می‌نشست «یسبّح الله و یحمده و یکبّره و یهلّله و یصلّی علی النّبیّ و آله 6 حتّی تطلع الشّمس» تا طلوع خورشید تسبیح و تحمید و تکبیر و تهلیل خداوند و صلوات بر پیامبر و آل پیامبربر زبانش جاری بود. مقصود از نقل روایت این قسمتش است که می گوید «فإذا کان الثلث الاخیر من اللیل» وقتیکه شب به آن یک سوم آخر می رسید «قام من فراشه بالتسبیح و التحمید و التکبیر و التهلیل و الاستغفار» از مضجع شریفش بر‌خاسته و زبان به تسبیح و تحمید و تکبیر پروردگار گشوده و استغفار می کرد. «فاستاک ثم توضّآ ثم قام إلی صلاه اللیل» بعد از آن مسواک زده و شروع به نماز شب می نمود