استاد محمد صادق غلامی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «اخلاق سیاسی در نامه 53 نهج البلاغه» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: حضرت امیر علیه السلام در بخشی از این نامه ارزشمند به ملک اشتر، افراد جامعه را طبقه بندی می کنند و می فرمایند: در جامعه، کارمندان دولت، نظامیان، قضات، کشاورز، مالیات بگیرها، و اصنافی گوناگون وجود دارند.

وی افزود: حضرت امیر علیه السلام در ادامه به نظامیان توجه می دهند و می فرمایند: نظامیان، حامیان امنیت یک کشور هستند و اقتدار را به همراه دارند. نظامیان شکوه دین هستند و جامعه بدون سپاهیان و نظامیان، استوار و برقرار نمی شوند.

استاد غلامی در ادامه بیان کرد: مالیات بگیران در جامعه هم دسته ای از جامعه هستند که در تحقق مالیات نقش دارند و اصلاح کار آنها مورد توجه رهبر جامعه باید باشد. اصلاح امور مالیات بگیران باعث می شود که مالیات هم اصلاح بشود. اگر امور مالیات بگیران اصلاح بشود، خود مالیات هم تحقق پیدا می کند.

وی اضافه نمود: حضرت امیر سلام الله علیه در بخشی دیگر از نامه به مدیران کشوری اشاره می کنند؛ همچنین تجار و صنعتگران را نام می برند و می فرمایند اینها گروه هایی هستند که وسایل زندگی را برای مردم فراهم می کنند و در بازار عرضه می نمایند. و این کار از توان بقیه خارج است. مستمندان، گروه دیگری هستند که حضرت امیر علیه السلام در نامه خود به مالک اشتر نخعی رحمت الله علیه بر آن سفارش می کنند.

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: قطع دست خویشاوندان از طمع به بیت المال هم از جمله نکاتی است که حضرت امیر علیه السلام بر آن تأکید می نمایند. باید توجه داشت که حضرت امیر علیه السلام بر این سفارش تأکید دارند و کلامی را بیان می کنند که غالب مسئولین بر آن می توانند گرفتار باشند. غالب افرادی که در رأس امور هستند، به طمع می افتند. انسان اگر در معرض قدرت و ثروت قرار بگیرد، می تواند شامل این بیت مولوی بشود که

نفس، اژدرهاست کی او مرده است

از غم بی آلتی افسرده است

وی افزود: اینکه بگوییم ما کاری نمی کنیم و یا از ما خطایی سر نمی زند، غالبا به خاطر آن است که ما قدرتی نداریم؛ اگر زمانی بشود که قدرت و ثروتی در اختیار ما قرار گرفت و ما نلغزیدیم، آن زمان است که ارزشمند است؛ در صورتی که می بینیم بعضا مسئولینی ولو انگشت شمار هستند که نتوانستند نفس سرکش را رام کنند و به مسیر خطا رفتند. اگر خودمان هم مسئول باشیم، معلوم نیست که چکار می کردیم. عثمان بن حنیف که به مهمانی ثروتمندان رفته بود و فقرا بر سر سفره دعوت نشده بودند، می توان گفت از نظر شرعی شاید کار خلافی انجام نداده بود؛ ولی حضرت امیر علیه السلام با او برخورد سختی انجام دادند. حضرت علیه السلام تأکید دارند بیان کنند کسی که مسئولیتی بر عهده گرفت، نباید هر کاری که یک غیر مسئول می تواند انجام بدهد را انجام بدهد. می توان گفت اگر فرزند یک شخص، در خارج از کشور درس بخواند، چه اشکالی دارد! اما وقتی پدر، مسئول یک کشور شد، باید بر این قضیه بسیار سختگیرانه عمل کنند و مراقبت بیشتر اعمال نمایند که هر کس مسئولیت را قبول کرد، باید همه موارد زندگی او شفاف باشد تا فساد، کم بشود.