به مناسبت فرا رسیدن محرم حسینی و ایام اقامه عزای سید و سالار شهیدان و اصحاب باوفایش، استاد رسول نوری از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «پویش سراسری اذان، راهی برای مقابله با ولنگاری ها» پرداخت.

/270/260/20/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: محرم، از همان ابتدا همواره با شور و حماسه همراه بوده است و از مقاطعی است که یاد خدا، که همان یاد امام حسین است؛ در آن زنده می شود؛ و همه اهل عالم، یکپارچه عرض ارادت به ساحت فوق عرشی آن حضرت دارند؛ این مغز و ماهیت قضیه است. در عین حال عرض ارادت به ساحت حضرت سیدالشهداء علیه السلام، باید بر اساس خشنودی صاحب عزای این سفره باشد تا مقبول و مطلوب و مؤثر بیفتد؛ ولی در عین حال، شیاطین و خنّاس های انسی و دشمنان خدا، همیشه در تلاش هستند تا این چشمه زلال را منحرف و آلوده کنند.

وی افزود: در چند سال اخیر در سایه غفلت و بی توجهی و بی برنامگی متولیان اجتماعی، به تدریج، شاهد آن هستیم که جلوه های ناخوشایند و زننده ای را باید تجربه کنیم. البته در مقابل این بی توجهی و بی برنامگی مسئولین امر و متولیان اجتماعی، همه می دانیم که دشمن، با برنامه سنگین، دقیق و اساسی کار خود را پیش می برد.

استاد رسول نوری در ادامه بیان کرد: عواملی مختلف، موجب ایجاد این ناهنجاری های در اجتماع شده است و البته مسائل اقتصادی را هم یکی از این عوامل، بر می شمرند؛ اما باید گفت بر اساس گزارش دبیر سابق امر به معروف و نهی از منکر، اینچنین نیست و این ناهنجاری های اجتماعی و ولنگاری ها ربط چندانی به مسائل اقتصادی ندارد؛ بر اساس گزارش جناب محمد صالح هاشمی گلپایگانی 40 درصد این ناهنجاری ها را کارمندان دولت مرتکب می شوند و مابقی این ناهنجاری ها توسط افراد مرفّه جامعه است؛ و قشر ضعیف جامعه، کمتر، مرتکب چنین ناهنجاری هایی می شوند.

وی خاطرنشان کرد: طبیعی است که هر ناهنجاری به خاطر عملکرد ناسالم آن افرادی است که در قبال این مسائل، مسئول بودند. وقتی ناهنجاری در اجتماع، ظهور پیدا می کند و دیگران در رابطه با او بی تفاوت می شوند، این ناهنجاری به صورت معمول، تشدید پیدا می کند؛ تا جایی که امکان برخورد با این پدیده ها دشوار می شود؛ کما اینکه اکنون، عینا با این قضیه مواجه هستیم.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: اکنون نیز با توجیهات واهی، همان راه گذشته را می رویم و در مقابل این ناهنجاری های زننده سکوت اختیار کردیم و این قضیه روز به روز در حال تشدید شدن است؛ به عنوان مثال، در ماه محرم، در طی سال های اخیر، شاهد آن هستیم که عده ای مشغول عزاداری و سینه زنی و زنجیرزنی و ... هستند؛ عده ای دیگر با چهره هایی آنچنانی مشغول کار خود هستند. این امر، واقعا همان سکولار شدن در عمل است. می بینیم که شخص، سگ را بغل کرده است و با عده ای مشغول کار خود است و ما این طرف، مشغول عزاداری هستیم؛ آیا اهل بیت علیهم السلام این عزاداری و این عملکردن را می خواهند و به این نوع عزاداری است که رضایت دارند؟ واضح است که این نوع عزارداری صرفا پوست است؛ و روح ندارد؛ عزاداری زمانی روح پیدا می کند که بر اساس دستور اهل بیت علیهم السلام انجام بشود؛ چه اینکه فرمود: «رحم الله من احیا امرنا»

استاد رسول نوری خاطرنشان کرد: حال که به هر بهانه ای امر به معروف و نهی از منکر ترک شده است؛ برای خروج از این بحران راهی وجود دارد؟ آنچه که از روایات استفاده می شود و از تجربه صاحبان تجربه و صاحبان خرد به دست می آوریم؛ تجربه بزرگانی همانند مرحوم «آیت الله استاد سید ابراهیم خسروشاهی رضوان الله علیه» و «آیت الله مستجابی»، پویش سراسری و ترویج اذان در سراسر کشور، به صورت حساب شده و هماهنگ، می تواند تا حد زیادی این معضل پیش آمده را برطرف بکند. خداوند توفیق عزاداری حقیقی و واقعی را به همه ما عنایت بکند.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: هنگامی ولنگاری و ناامیدی به دنبال آن، در جامعه از میان می رود که رستاخیز عمومی صدای اذان از حنجره ایمانیان دغدغه مند به افلاک برسد؛ نغمه روح افزا و امید بخش اذان، فصلی تازه برای روییدن و شکوفا شدن است. هر انسانی هنگام صبح، با شتاب از جایگاه خود حرکت می کند؛ بدون آنکه صبحانه ای بخورد، از خانه بیرون می آید و شتابان با وسیله ای خود را به محل کار می رساند و فراموش می کند که نام خدا را بر زبان بیاورد و «بسم الله» بگوید؛ و سرمست و بی خود از این وسیله، این قدم و نفَس از چه کسی است؛ از خود اوست؛ یا با نفسی است که به او داده شده است. و هنگامی که وارد محل کار می شود، با چندین تلفن بر روی میز کارش و تعداد زیاد مراجعه کننده روبرو می شود و فراموش می کند که همه اینها را کسی در اختیار او قرار داده و خود او کاره ای نیست؛ و همه عاریه است و ممکن است به آنی از او گرفته شود و حتی از پشت میز به زندان افتاده و یا حتی به دار کشیده شود؛ در این هنگام، صدای اذان بلند می شود تا همه غافلان را بیدار کند.

وی افزود: اذان، یعنی فرا خواندن و آگاه نمودن؛ فرا خواندن به منبع لایزال، به چشمه امید بی پایان، هنگامی که مؤذن اذان را در گوش آسمان زمزمه می کند، عظمت حق را بر دل می نشاند و وسوسه های شیطان را از دل می رهاند. مؤذن بانک «الله اکبر» را که سر می دهد، قلب از بزرگی یاد خدا می لرزد و ندایی از درون می خواند و می گوید: از خودی و خودخواهی به در آی و او را که سرچشمه قدرت، علم، کمال ، خوبی، جمال و جلال است، در خود و در هستی به تماشا بنشین.مؤذن بانگ بر می دارد: «الله اکبر الله اکبر» تو بزرگی؛ بزرگتر از آنچه که در ذهن و عقل و وهم بگنجد؛ تو بزرگی و مه هیچ و ناچیز. چگونه بی قید و رها بودن در پیشگاه این همه عظمتو بزرگواری را می توان باور کرد.

استاد نوری در ادامه بیان کرد: همه معبودهای پوشالی با رسیدن به خدا فرو ریخت و ارزشش را از دست داد؛ با ندای بی همتای یکتا از هر چه وابستگی، رها می شویم؛ آنچه تا امروز، دوست داشتیم و پرورانده ایم، با شنیدن نام خدا در «لا اله الا الله» رنگ می بازد. همه این فرازها نشان می دهد جایگاه اذن، این زیباترین نغمه تاریخ، بسیار مهم است؛ زیرا اذان یک حرکت توحیدی و پاک کننده غبار فرعونیت انسان ها است. کبریایی و عظمت و نیرو در این دنیا است؛ ولی این نیروها و جان ها و حرکت ها، منشأیی غیر از قدرت خدا ندارد؛ ولی غفلت و غرور سبب می شود که انسان همه این اینها را به خود و یا به وسایل و اسباب نسبت می دهد؛ و فکر می کند همه قوی هستند و همه شیر واقعی هستند؛ «الله اکبر» همه را خالی می کند و اعلام می کند همه شیر علم و پرچم هستند و همه تحت نیروی کسی دیگر و گرداننده جهان قرار دارند. چرخ و فرمان اصلی دست هیچ کسی نیست؛ از فرشتگان و انبیای الهی و اولیاء الله رسیده، تا به شاهان و رؤسای جمهور و مدیران، تا خود آدم و خانواده، همسر، بچه، شریک، پول، بانک و ...

وی خاطرنشان کرد: اذان، یکی از امتیازات بسیار مهم دین مبین اسلام است و چون آخرین دین است، داروهایی برای برخی امراض در اختیار دارد که با هیچ دارویی درمان نمی شود. در روایات فراوان یکی از بزرگترین برکات اذان، دوری کردن شیطان از انسان است. از این رو است که بر گفتن اذان در گوش نوزاد توصیه و تأکید شده است. ولنگاری ریشه در گمراهی و شیطان دارد و ثمره غفلت از یاد خدا است و ترویج اذان آن را از میان می برد و مایه حضور فرشتگان و آسمانیان می شود. باید اذان گفت و باید مؤذن را تقویت نمود و در هیچ مکانی و مدرسه ای که صدای اذان وجود ندارد، آرام نماند.

باید به هر قیمتی که شد، اذان احیاء گردد.