استاد محمد حسین ملک زاده در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «فرصت درک ایمان در درون» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: از امام باقرالعلوم علیه السلام این روایت را می خوانیم: «نظر رسول الله صلی الله علیه و آله الی الحسین بن علی علیه السلام و هو مقبل»

«12084- مَجْمُوعَةُ الشَّهِيدِ، نَقْلًا مِنْ كِتَابِ الْأَنْوَارِ لِأَبِي عَلِيٍّ مُحَمَّدِ بْنِ هَمَّامٍ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي هَرَاسَةَ الْبَاهِلِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ إِسْحَاقَ الْأَحْمَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ إِسْحَاقَ الْأَنْصَارِيُّ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع قَالَ: نَظَرَ النَّبِيُّ ص إِلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع وَ هُوَ مُقْبِلٌ‏ فَأَجْلَسَهُ‏ فِي حِجْرِهِ وَ قَالَ إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً ثُمَّ قَالَ ع بِأَبِي قَتِيلُ كُلِّ عَبْرَةٍ قِيلَ وَ مَا قَتِيلُ كُلِّ عَبْرَةٍ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ لَا يَذْكُرُهُ مُؤْمِنٌ إِلَّا بَكَى» (نورى، حسين بن محمد تقى، مستدرك الوسائل و مستنبط المسائل - قم، چاپ: اول، 1408ق، مجموعة الشهيد: مخطوط.)

این ما هستیم که خدا به ما توفیق داده است تا یاد اباعبدالله الحسین علیه السلام باشیم؛ «توفیق» از «وفاق» می آید به معنای هماهنگی و انسجام و تناسب است. وقتی می گوییم خدا به ما توفیق داده است، یعنی وفاق و هماهنگی برقرار شده است، میان رفتار و عمل و گفتار و اندیشه ما و خواست خدا.

وی افزود: رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید برای شهادت امام حسین علیه السلام چنان گرمایی و حرارتی است که هیچ گاه سرد نمی شود؛ «هیچ گاه» را از «أبداً» می توان اکتساب کرد؛ چه اینکه در برخی از نصوص، «لن تبرد أبداً» هم آمده است؛ اما ولو این نصّ اخیر را نداشته باشیم، با قید «أبدا» در همان نصّ اول، مطلب، تمام است که «هیچگاه» سرد نخواهد شد.

استاد ملک زاده در ادامه بیان کرد: رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم در ادامه فرمودند: پدرم فدای کسی که کشته اشک است. کشته اشک، حسین علیه السلام که هیچ مؤمنی او را یاد نمی کند، مگر آنکه اشک از چشمان او جاری می شود.

وی افزود: در ایامی قرار داریم که این فرصت به ما داده شده است که یک بار دیگر یاد اباعبدالله الحسین علیه السلام را در دل خود زنده کنیم و اشک بریزیم تا نشان دهیم ما هم در زمره مؤمنین هستیم؛ این شعله و حرارت و این گرما و سوزش هیچ گاه در دل ما سرد و خاموش نمی شود و شعله ور خواهد ماند؛ چه اینکه بسیاری از مردم جهان هستند که این فرصت برای آنها حاصل نمی شود؛ یا نمی خواهند استفاده کنند. چه اینکه در باز است.