استاد توکل اکبرنژاد از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «نکاتی از دعای 49 صحیفه سجادیه» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: دعای چهل و نهم از صحیفه سجادیه مربوط به «دعا برای دفع شرّ دشمنان و ردّ فشار آنها» است. امام سجاد علیه السلام در بند چهارم از این دعا می فرماید: «فَكَمْ (کم خبریه است و استفهامیه نیست) مِنْ عَدُوٍّ انْتَضَى (شمشیرش را از غلاف بیرون کشیده و آویخته کرده است) عَلَيَّ سَيْفَ عَدَاوَتِهِ، وَ شَحَذَ (تیز کرده است) لِي ظُبَةَ مُدْيَتِهِ (لبه چاقوی خود را)، وَ أَرْهَفَ (نازک کرده – یا تیز کرده) لِي شَبَا (راه های کوهستانی که خطرناک است) حَدِّهِ (طرف تیزی و برندگی شمشیر)، وَ دَافَ  (آمیخته) لِي قَوَاتِلَ سُمُومِهِ (سم های کشنده)، وَ سَدَّدَ (نشانه گرفته) نَحْوِي (طرف) صَوَائِبَ (جمع صائب: یعنی خطا نمی رود) سِهَامِهِ، وَ لَمْ تَنَمْ عَنِّي عَيْنُ حِرَاسَتِهِ، وَ أَضْمَرَ (پنهان کرده است ) أَنْ يَسُومَنِي الْمَكْرُوهَ، وَ يُجَرّعَنِي (بچشاند آرا م آرام) زُعَاقَ مَرَارَتِهِ (تلخی)» چه بسیار دشمنی که شمشیر دشمنی‌اش را علیه من از نیام بیرون کشیده و دم تیغش را بر ضد من تیز کرده و سرِ نیزه ‌اش را به قصد حمله بر من نازک ساخته و زهرهای کشنده‌اش را به آشامیدنی ‌ام در آمیخته و تیرهای اصابت کننده ‌اش را به سوی من نشانه رفته و دیدۀ نگهبانی و مراقبتش نسبت به من نخفته، تصمیم گرفته که مرا هدف شکنجه و آزار و ناراحتی قرار دهد و جرعۀ تلخ و مرارتش را به کام من ریزد.

وی افزود: در ادامه این دعای شریفه می خوانیم: «فَنَظَرْتَ يَا إِلَهِي إِلَى ضَعْفِي عَنِ احْتِمالِ الْفَوَادِحِ (جمع فادح: به معنای رنج ها)، وَ عَجْزِي عَنِ الِانْتِصَارِ (پیروز شدن من) مِمَّنْ قَصَدَنِي بِمُحَارَبَتِهِ، وَ وَحْدَتِي (تنهایی ام) فِي كَثِيرِ عَدَدِ مَنْ نَاوَانِي، وَ أَرْصَدَ لِي بِالْبَلَاءِ فِيما لَمْ أُعْمِلْ فِيهِ فِكْرِي.» ولی ای خدای من! تو ناتوانی‌ام را از تحمّل بارهای گران و عجزم را از پیروزی در برابر کسی که آهنگ جنگ و مبارزۀ با من را دارد، دیدی؛ و تنهایی‌ام را در برابر عدّۀ زیادی که با من به عداوت و دشمنی برخاسته و در حال بی‌خبری من، در کمین گرفتار کردنم نشسته‌اند؛ مشاهده فرمودی.