استاد احمد فربهی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «حبّ دنیا» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: از رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم روایت شده است: «لَا يَزَالُ قَلْبُ الْكَبِيرِ شَابًّا فِي اثْنَتَيْنِ فِي حُبِّ الدُّنْيَا وَ طُولِ الْأَمَلِ.» دل انسان ‌های کهنسال، در دو چیز، همچنان جوان می ‌ماند: دوستی دنیا و آرزوی طولانی.

وی افزود: طول امل، یعنی امید به فردا داشتن. این دو خصوصیت، پیر نمی شوند؛ هر چند نوع آن تغییر می یابند. در ایام کودکی به دنبال بازی هستند؛ و وقتی بزرگتر می شوند، با اولاد و اموال و غیره، مشغولیت پیدا می کنند؛ و می دانیم که نوعش تغییر می کند. ان شاء الله خدا به ما عنایت کند که هم حب دنیا که «رأس کلّ خطیئه» است را از خود دور کنیم؛ و هم «طول أمل بلا عمل»، را از خود دور کنیم. چون موجب می شود که انسان، فرصت ها را از دست بدهد.

استاد فربهی در ادامه بیان کرد: در روایتی دیگر از رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم می خوانیم که دنیا را دشنام ندهید؛ «لا تَسُبّوُا الدنیا فنِعمَت مَطیّةُ المومن فعلیها یَبلُغُ الخیر و بها یَنجو مِن الشرّ انّه اذا قال العبد لَعَنَ الله الدنیا قالت الدنیا لعن الله اعصانا لِربّه. » به دنیا ناسزا نگوئید که دنیا نیکو مرکبی است برای شخص با ایمان؛ زیرا با این مرکب مؤمن به خیر می رسد و از شر نجات پیدا می کند. به درستی وقتی انسان می گوید خدا دنیا را لعنت کند، دنیا می گوید خدا لعنت کند هر یک از ما را که نافرمان تر نسبت به پروردگارمان است .

این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: دنیا خوب مرکبی است برای مؤمن؛ پس مؤمن و اهل ذکر باشیم؛ که در این صورت، دنیا، سرمایه، بلکه بهترین و بزرگترین سرمایه است؛ اگر اهل طول أمل، معصیت و این موارد باشیم، دنیا برای ما ملعون می شود و هر چه در آن است، ملعون است. پس تعامل ما با دنیا تعیین کننده ارزش آن است؛ و الا دنیا فی حدّ نفسه یک سرمایه است. چون در بستر استکمال امتحانی آفریده شده است، مقارن با فریب و غفلت و مواردی اینچنینی است. اگر به حقیقتش توجه کنیم، که حقیقتش سرمایه است، برای آخرت و کسب سعادت، دنیا چیز خوبی است؛ اما اگر بدون توجه به حقیقتش، موجب می شود که دنیا برای تو فریب و عامل هلاکت باشد.