استاد فاضل چنانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «سه آموزه کلیدی بر اساس حکمت دوم نهج البلاغه» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در حکمت دوم، از کتاب شریف نهج البلاغه، این کلام نورانی از امیر بیان امیرالمؤمنین علیه السلام می خوانیم: «وَ قَالَ (علیه السلام): أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ، وَ رَضِيَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ، وَ هَانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْهَا لِسَانَه.» آنكه طمع را شعار خود سازد، خود را خوار ساخته و هر كه پريشان حالى خويش با ديگران در ميان نهد، تن به ذلت داده است و كسى كه زبانش بر او فرمان راند، بى ارج شود.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: اگر کسی زیاده خواه و زیاده طلب باشد، ذلیل می شود؛ از این رو انسان باید قناعت پیشه کند؛ و اگر هم زیاده طلب باشد، تنها باید از راه مشروع، پی آن باشد.

وی خاطرنشان کرد: اگر انسان، به بیماری دچار شده باشد، به پزشک مراجعه می کند؛ به عبارتی، مراجعه به اهل، شایسته است؛ اما مراجعه به نااهل، کمکی به انسان نمی کند؛ بلکه تنها موجب ذلیل و خوار شدن انسان می شود و آن انسان، کمکی به او نخواهد کرد.

استاد فاضل چنانی افزود: بر اساس کلام حضرت امیر علیه السلام در این حکمت نورانی، سومین چیزی که انسان را ذلیل و خوار می کند، آن است که زبان انسان، بر انسان، امیر باشد. در حالی که زبان، باید اسیر انسان باشد. انسان باید در ابتدا تفکر و تدبر داشته باشد؛ و بعد از آن، صحبت کند. گاه، انسان، نخست، حرف می زند و دچار مشکل می شود و بعد از آن، می خواهد با فکر، جبران کند؛ این کار سختی است. از این رو باید سعی کرد که انسان، عزیز باشد؛ و نه خوار و حقیر.