استاد سید علی طباطبایی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «معنای واقعی انتظار» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: انتظار سکوت و رکود و سکون، و انتظار فریاد و حرکت و تلاش. انتظار نوع اول، که انتظار بی مسئولیتی و راحت طلبی است، در رابطه با ظهور حضرت ولی عصر ارواحنا له الفداء، طرز تفکر بنی اسرائیلی و کلام آنها بود با حضرت موسی علیه السلام. آنها به حضرت موسی علیه السلام گفتند: «قالُوا يا مُوسى‏ إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها أَبَداً ما دامُوا فيها فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُون‏» (المائدة:  24)

استاد طباطبایی در ادامه بیان کرد: کسانی که چنین تفکری در رابطه با انتظار دارند، می گویند ما می نشینیم تا ولی عصر علیه السلام بیاید و کارها را انجام بدهد. اینچنین طرز تفکر، صحیح نیست. اگر می بینیم که بیش از هزار سال است که جامعه انسانی در دوران غیبت عقل کل و انسان کامل معصوم و سفیر الهی در تاریکی جهل و ضلالت گرفتار است، و نور ظهور نمی تابد، به خاطر حاکمیت طرز تفکر بنی اسرائیلی در زمینه انتظار است.

این شاگرد علامه حسن زاده آملی رضوان الله علیه تأکید کرد: تا زمانی که منتظران بگویند ما می نشینیم، آنگاه او بیاید و جهان را پر از عدل و داد کند، چنین ظهوری تحقق ندارد؛ زیرا انتظار واقعی یعنی محیا کردن مقدمات تحقق ظهور. انتظار واقعی یعنی آماده شدن وآماده کردن برای عدل خواهی و عدالت گستری؛ یعنی حرکت کردن و حرکت دادن جامعه به سوی حاکمیت قرآن کریم. انتظار واقعی یعنی تکامل و تعامل انسان در پرتو انجام وظایف دینی. انتظار واقعی یعنی ظلم ستیزی ونه ظلم پذیری. انتظار واقعی یعنی تحقق امر به معروف و نهی از منکر. اینچنین انتظار اگر تبدیل به فرهنگ دینی بشود، ظهور هم تحقق می یابد؛ و الا ظهور تحقق یافتنی نیست.

بر دوست تکیه باید بر خویشتن نشاید

موسی صفت بیفکن از دست خود عصا را

بیگانه باش از خویش وز خویشتن میندیش

جز آشنا نبیند دیدار آشنا را