استاد فاضل چنانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «کفاره گناهان، در کلام امیر مؤمنان سلام الله علیه» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در حکمت بیست و چهارم از حکمت های گهربار نهج البلاغه امیرالمؤمنین سلام الله علیه به آموزه های حضرت در باب کفاره گناهان می رسیم.

وی افزود: حضرت امیر علیه السلام در این باره به ما می آموزاند: «24- وَ قَالَ علیه السلام:‏ مِنْ كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفِيسُ عَنِ الْمَكْرُوب‏» (نهج البلاغة (للصبحي صالح)؛ ص 472)

استاد چنانی در ادامه بیان کرد: اگر انسان، مرتکب گناهی می شود، باید اثر گناهش را پاک کند و به عبارتی رفو نماید. باید به این نکته اندیشید که چگونه ممکن است گناهانی را که انجام دادیم، از صفحه اعمال خود پاک نماییم.

وی خاطرنشان کرد: حضرت توصیه می فرمایند که باید کفاره صورت بگیرد. از بزرگترین کفارات، دو چیز است؛ که یکی «اغاثة الملهوف» است؛ یعنی دستگیری و کمک رساندن به انسانی نیازمند، مظلوم و بیچاره است؛ و دیگری «التنفیس عن المکروب»، یعنی غم زدایی از انسان های غمگین است. گاه افرادی فقیر و مریض هستند و گرفتار طلبکار شده اند؛ عزیزی از آنها از دست رفته است. اگر انسان، غم آنها را از دلشان بزداید، کفاره گناهان بزرگ است. اگر انسان با انسان های مظلوم و بیچاره همدردی کند و به آنها کمک نماید، باعث می شود تا بسیاری از گناهان انسان ها آمرزیده بشود.