استاد توکل اکبرنژاد از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «درس هایی از حکمت هایی از نهج البلاغه» پرداخت

/270/260/23/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: از حضرت امیر علیه السلام روایت شده است: حضرت فرمود: عيبت پوشيده است تا وقتى كه دولت و نعمت، تو را مساعدت كند.

«[49] 51: وَ قَالَ ع‏ عَيْبُكَ مَسْتُورٌ مَا أَسْعَدَكَ جَدُّك‏» نهج البلاغة (للصبحي صالح)؛ ص 478)

خانه ها، ارباب ها، قدرتمندان، غالبا، عیب هایشان مستور است؛ وقتی آن موقعیت ها و امکانات، از دست رفت، آن عیب ها مشخص می شود. از این رو می فرماید: مغرور نشوید؛ سلامتی، ثروت، مسئولیت و ... به هیچ وجه، پایدار نیست. باید تلاش شود ارتباط بین خود و خدا را بهم زده نشود و بین خود و مردم هم احترام را خدشه دار نشود. عیب انسان، مستور است؛ اما همیشه مستور نمی ماند؛ بلکه تا زمانی که است که پیروزی ها و موفقیت ها در دنیا بیشتر شود؛ که اگر نشود، مردم به روی انسان، پا می گذارند. زمانی که موفقیتت از دست رفت، عیب ها نمایان می شود و بلکه عیب ها اضافه هم می شود.

استاد توکل اکبرنژاد در ادامه بیان کرد: امیرالمؤمنین علی علیه السلام فرمود: «ثَمَرَةُ الْمُحَاسَبَةِ إِصْلَاحُ‏ النَّفْس» هر کس خود را محاسبه کند، و بیندیشد که «من که بودم و من که هستم و کجا باید برم و برای چه خلق شدم»، در آن زمان، تواضع انسان، کمک کردنش و احترامش بیشتر می شود؛ درک می کند که سلامتی و جوانی و موفقیت او همیشگی نیست. ان شاءالله انسان قبل از آنکه بمیرد، خود را بمیراند؛ چه اینکه فرمودند: «موتوا قبل ان تموتوا». یاد مرگ، برای متواضع بودن و سخی بودن و خوش اخلاق شدن و صبور بودن انسان بهترین چیز است.