استاد مهدی احدی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «سه تعریف از چشم برزخی» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: چشم برزخی عنوانی رایج است و در میان مؤمنان و مسلمانان این نام بر زبان ها جاری است؛ و در بسیاری  از خانه ها و امور آموزشی و محل کار، در تمام دوران ها مخصوصا در دوره های اخیر عنوان چشم برزخی را شنیده اند؛ از این رو طبیعی است که مفهوم شناسی در این موضوع، مهم است.

استاد احدی در ادامه بیان کرد: یکی از تعریف هایی که برای آن بیان شده است، «چشم ماورائی» است؛ اموری که مردم عادی نمی بینند، این شخص، بتواند ببیند؛ وقتی وارد چشم برزخی به این عنوان شدیم، دیدیم که باید بیشتر به دنبال علم جفر و علوم غریبه مانند رمل و ستاره شناسی و ارتباط با اجنه و موکل برویم؛ مراجعات بسیاری هم دارند؛ و البته بسیار هم اذیت می شوند. اگر چه ما اینگونه علوم غریبه و علم ستاره شناسی را خوانده ایم؛ اما من خودم، آن را حجت نمی دانم. قطعا افرادی همانند آیت الله العظمی بهجت رضوان الله علیه یا سید علی آقای قاضی اعلی الله مقامه به دنبال مسائلی اینچنین نبودند. این را یقین بدانید. چشم برزخی به عنوان رمل و جفر و فال و موکل داشتن از اجنه نیست. بعضا هم  برای اینکه کسب و کارشان بیشتر رونق بگیرد، دروغ می گویند. بلکه کتابی دستشان آمده و به صورت اشتباه آن را برداشت می کنند.

این استاد حوزه علمیه قم افزود: دومین معنایی که در میان عموم مردم از چشم برزخی دیدم، «تیزبینی» است. افرادی که سرشار از هوش و زکاوت هستند؛ هم در امور سیاسی، هم اجتماعی و هم عرفی پیش بینی های شگفت انگیزی دارند؛ که البته از هوشش است. همین «فال قهوه» از این باب است. اگر این کار را پیش من انجام بدهند، اشکال کار آنها را بیان می کنم؛ چه اینکه لبه استکان را جیوه می زنند و استکان معمولی نیست. از این دست افراد هستند و با تیزبینی خود، می خواهند تا پول کسب کنند.

وی خاطرنشان کرد: سومین تعریفی که درباره چشم برزخی بیان کرده اند، «عقل پنهان» است. این تعریف است که درست است. آنکه فقیه و عارف می گوید، همین تعریف است؛ یعنی حجاب دنیایی از چشم و دل او برداشته بشود؛ به طوری که نتیجه عمل دیگران را ببیند و  قادر خواهد بود آینده و گذشته را خبر بدهد. البته قاعده خاصی دارد؛ بالاترین قواعدش آن است که حلال و حرام را رعایت کند؛ تقوای کامل به دست بیاورد؛  دیگر از قبیل «فاتقوا الله ما استطعتم» نیست؛ بلکه «فاتقوا الله حق تقاته» است.