استاد اکبر صبرآمیز از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتیدذ به موضوع «نکاتی از ففراتی از خطبه اول نهج البلاغه» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: در خطبه اول نهج البلاغه این کلام حضرت امیر علیه السلام را می خوانیم: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا يَبْلُغُ مِدْحَتَهُ الْقَائِلُونَ وَ لَا يُحْصِي نَعْمَاءَهُ الْعَادُّونَ وَ لَا يُؤَدِّي حَقَّهُ الْمُجْتَهِدُونَ الَّذِي لَا يُدْرِكُهُ بُعْدُ الْهِمَمِ وَ لَا يَنَالُهُ غَوْصُ الْفِطَنِ الَّذِي لَيْسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحْدُودٌ وَ لَا نَعْتٌ مَوْجُودٌ وَ لَا وَقْتٌ مَعْدُودٌ وَ لَا أَجَلٌ مَمْدُودٌ» اول و آخر خدا است؛ چه اینکه ظاهر و باطن نیز خدا است. در قرآن کریم و روایات، برای باطن، اسم های مختلف آمده است؛ از جمله «ولیجه» و نیز «بطانة» که به دوستان باطنی خدا گفته می شود.  در هر حال، نه اول، پدر و مادر است؛ و نه آخر، فرزندان هستند؛ و نه ظاهر، دوستان کوچه و بازار هستند؛ و نه باطن، دوستان صمیمی و صاحب سرّ هستند. بلکه خداوند تبارک و تعالی است.

وی افزود: در کلام امیرالمؤمنین علیه السلام می خوانیم: « فَطَرَ الْخَلَائِقَ بِقُدْرَتِهِ وَ نَشَرَ الرِّيَاحَ بِرَحْمَتِهِ وَ وَتَّدَ بِالصُّخُورِ مَيَدَانَ أَرْضِهِ» مخلوقات را با قدرت خویش آفرید. او حیّ و قیوم است؛ هم می داند و هم می تواند؛ معنای حیّ و قیّوم، فعّال و درّاک بودن است. همه موجودات قائم به او هستند. (اگر آنی کند نازی فرو ریزند قالب ها)

استاد صبرآمیز در ادامه بیان کرد: بادها را با قدرت خودش منتشر کرده است. در قرآن کریم 10 بار ریاح آمده است. برخی گفتند اگر به جمع باشد، خوب است؛ اما اگر مفرد باشد، نشان از نقمت است. اما باید گفت در جمعش مطلب درست است. البته بیشتر درباره جابجا کردن ابرها آمده است.  تلقیح گیاهان می کنند؛ هوا را تلطیف می کنند؛ کشتی ها را در دل دریاها می رانند. ناپیدا هستند و کارهای فراوان می کنند.

ما همه شیریم شیران علم

حمله مان از باد باشد دم به دم

دیگری است که ما را از پشت پرده مدد می رساند. «و کلّا نمدّ هولاء و هولاء»

ما همه پیدا و ناپیداست باد

جان فدای آنچه ناپیداست باد

مخصوصا بادها یک سو نمی وزند؛ بادها جمع بسته شده است؛ از این رو در دعاها آمده است: « اللهم ّ اجعلها ریاحا و لا تجعله ریحا» بادها از جهات مختلف می وزند؛ اما اگر تنها از یک سو می وزید، همه آب ها به یک سو  می رفتند و دریاها جابجا می شدند. البته در هر حال، نمی توان گفت که باد اگر به مفرد بیاید، همیشه بد باشد؛ بلکه در قرآن هم آمده است: «ریحاً طیّبا» و ممدوح است. پس کلیت ندارد.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: بادها نسیم را به دنبال دارند؛ بیان می شود که عصر جمعه هزار نسیم رحمت می وزد. مضاعف می شود به کسی که سوره «انا انزلنا» را در عصر جمعه صد مرتبه بخواند؛ البته گفته اند آن را بخواند و به مادرِ امام زمان علیهما السلام هدیه کند. و اگر شب های جمعه می خوانید، این صد مرتبه را به ارواح وادی السلام هدیه بدهید.

وی افزود: در روایت آمده است که «انّ من ایّام دهرکم لنفحات الا فتعرّضوا لها و لا تعرضوا عنها» نسیم هایی می وزد. نسیم در سحرها که باد صبا است، از عرش الهی می وزد و عمرها طولانی می شود؛ برخی گفته اند به واسطه لطافتش منتسب به اهل بیت علیهم السلام است.