استاد علیرضا رحیمی نژاد در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «فتوریسم (futurism) يعني اعتقاد به آخرالزمان و انتظار» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: از وجود نازنین ولی الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف روایت است «إنّی لاَمانٌ لاِهْلِ الاْرْضِ، کَما انَّ النُّجُومَ امانٌ لاِهْلِ السَّماءِ.» به درستی که من سبب آسایش و امنیّت برای موجودات زمینی هستم، همان طوری که ستاره ها برای اهل آسمان امان هستند. (الدّرّه الباهره: ص ۴۸، س ۳.)

وی افزود: در کلامی دیگر از آن وجود نازنین می خوانیم: «قالَ (علیه السلام): ما اُرْغَمَ انْفَ الشَّیْطانِ بِشَیْیء مِثُلِ الصَّلاهِ» هیچ چیزی و عملی همانند نماز، بینی شیطان را به خاک ذلّت نمی مالد و او را ذلیل نمی کند. (بحارالانوار: ج ۵۳، ص ۱۸۲، ضمن ح ۱۱.)

استاد علیرضا رحیمی نژاد خاطرنشان کرد: ظهور منجي و مصلح جهاني، عقيده ‌اي است كه در كيش‌ هاي آسماني يهوديت، مسيحيت، زردشتي و به طور كلي همه‌ اديان، به عنوان يك اصل مسلم پذيرفته‌ شده است. اعتقاد به آمدن شخصي نجات‌ بخش در پايان دنيا، موضوعي است كه بيشتر ملت ‌ها و اقوام و قبايل به آن معتقد بوده و هستند. سرچشمه‌‌ اين باور كهن علاوه بر اشتياق دروني و ميل باطني انسان، نويد‌هاي بسيار زياد پيامبران الهي در طول تاريخ به مردم مؤمن و آزادي‌ خواه جهان است. ايشان به عنوان جزيي از رسالت خويش به مردم وعده داده ‌اند كه در پايان روزگار، مصلح بزرگ جهاني ظهور مي ‌كند و مردمان جهان را ازستم ستمگران نجات داده، فساد و بي‌عدالتي را از جهان ريشه ‌كن و سراسر جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد. اين نويد خوش را نه تنها در كتاب ‌هايي مانند تورات، انجيل، زند و پازند و جاماسب ‌نامه که از کتاب‌هاي مقدّس زرتشتيان هستند، مي ‌توان پيدا كرد؛ بلكه در كتاب‌ هاي مقدّس براهمه و بوداييان نيز كم و بيش ديده مي ‌شود.

وی در ادامه بیان کرد: عشق به صلح و عدالت در فطرت هر كسي وجود دارد. همه از صلح و عدالت لذت مي ‌برند و با تمام وجود خواهان جهاني مملو از صلح و عدالت هستند، منجي موعود نيز با آمدن خود اين دو را در جهان گسترش مي ‌دهد.  بنابراين، اين حقيقت به خوبي روشن و مسلم است كه همه‌‌ اقوام گوناگون جهان با آن همه اختلاف عقيده و انديشه ‌هاي متضادي كه با هم دارند، در انتظار مصلح موعود جهاني به سر مي ‌برند. البته هر ملتي او را با لقبي مخصوص مي‌ شناسد و آن را نجات دهنده‌‌ غيبي خودش مي‌ داند؛ مثلاً مسلمانان او را از دودمان بني ‌هاشم فرزند پيامبر (صلي الله عليه و آله وسلم) مي ‌شمارند، كه در اسلام به طور كامل معرفي شده ‌اند، زرتشتيان او را ايراني و از پيروان زرتشت مي‌ دانند و يهوديان، از بني ‌اسراييل و پيروان موسي مي‌ شمرند، عيسويان او را هم ‌كيش خودشان مي‌ دانند.