به مناسبت فرا رسیدن نیمه شعبان و سالروز میلاد منجی عالم بشریت، امام زمان علیه السلام، استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به این موضوع پرداخت: «نور چو فواره زَنَد...»

/270/260/21/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: فطرت آدمی نور را دوست دارد و از تاریکی گریزان است. در همه ملل و  فرهنگ ها و در تمام طول تاریخ، بدیهی ترین تفاوت و ترجیح، فرق بین نور و ظلمت و ترجیح داشتنِ روشنایی بر تاریکی است. حتی شب، با تمام تاریکی ش، آنگاه جذاب می شود که نور زیبای مهتاب یا درخشش ستارگان را به خود ببیند؛ ستارگانی که همچون مرواریدهای بلورین بر لباس مشکی بانویِ شب تلالو دارند. نور از امور تشکیکی است؛ یعنی می توان گفت آن چیز روشن است و دیگری روشن تر و سومی خیلی روشن تر، نورانی و نورانی تر و خیلی نورانی تر؛ نور به هر میزان خالص تر و آمیختگی ش به تاریکی کمتر باشد، درخشان تر و پرتلالؤتر است. اما آن کدامین نور است که با هیچ نوری قابل مقایسه نیست و هیچ سنخیتی با بقیه انوار ندارد؟ کدام درخشندگی است که هر درخشانی در برابرش تاریک است؟ کدام تلالؤیی است که سرچشمه تمام نورهای عالم هستی است؟ نور الانوار همان است که خود، خود را چنین توصیف کرده است: "الله نور السّماوات و الارض"!

وی افزود: هر روشناییِ حقیقی ای ریشه در نور الله دارد و هر تابناکی ای از سرچشمه ضیاء الله سیراب می گردد. برخی امورآن قدر باارزش و گران مقدار هستند که منسوب به خود خداوند شمرده می شوند؛ مثل روح الله و بیت الله؛ اما آیا نور الله هم وجود دارد؟ با آن که تمامی انوار عالم هستی مخلوقِ نور خدایند؛ اما پروردگار عالمیان نور وجود مقدس امام زمان و مهدی دوران و بقیة الله را به خود منتسب کرده است و او را مظهر نور الربّ می شمارد؛ آنجا که می فرماید: "و اَشرَقَتِ الارضُ بنورِ ربِّها"، که مطابق روایات متعدد از معصومین سلام الله علیهم اجمعین، آنگاه که حضرت حجت سلام الله علیه قیام کند و ظهورش جهانی گردد، زمان تحقق این وعده الهی فرا می رسد و نور تابناک خداوند جهان را فرا می گیرد؛ نوری که از جنس عدل و داد و ظلم ستیزی است.

استاد موسوی حجازی در ادامه بیان کرد: روشن است که مقصود از این تابناکی و نورانیّت، جنس نورهای مادّی و ظاهری نیست که اگر چنین بود نور خورشید کافی بود و نیاز به نور دیگری نبود. به علاوه آنکه نورهای ظاهری اگر از حدّی زیادتر شوند، نه تنها فرحبخش نیستند، بلکه چشم آزار و اذیت کننده اند؛ اما نور باطنی و معنوی هر اندازه هم که زیاد شود، نه تنها اذیت کننده نیست، بلکه خوشایند و دلربا و روح افزاست. جنس نور الربّ از جنس روشناییِ معنوی و باطنی است، و سنخ تابناکیِ ولی عصر سلام الله علیه از تبار نورِ خداست؛ نه تنها چشم را آزار نمی دهد، که انسان را عاشق خودش می کند و آدمی دوست دارد سال ها و قرن ها و بلکه تا ابد ،با چشم دلش آن درخشندگیِ بی نهایت را بنگرد و روشنایی کسب کند و لذّت ببرد.

وی خاطرنشان کرد: در دعا و زیارتی که به مناسبت شب نیمه شعبان و در مقام والای حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف وارد شده، در توصیف آن وجود مبارک چنین گفته می شود: "نورک المتالِق و ضیاؤک المُشرِق و العَلَمُ النور فی طخیاء الدیجور". او نور درخشان الهی و پرتو فروزان ربانی است. اوست که همچون "فواره‌ نور" در دل ظلمات شب،می تابد و می درخشد و امید می بخشد. و چه تعبیر عجیبی است "ستون و عَلَم و فواره نور، در طخیاء دیجور"؛ یعنی نورانی ترین فوران شراره های روشنایی در تاریک ترین زمان در بین تاریک ترین شب های یک ماه؛ به گونه ای که چشم، از شدت تاریکی، هیچ چیز نبیند و نشناسد؛ اینجاست که نور ولی الله همچون فواره ای سربه آسمان می گذارد و همه هدایت جویانِ دور و نزدیک را راهنمایی می کند.

استاد سید محمد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: حرف و سخن در این گفتار بسیار است که فقط به بیان چند نکته بسنده می شود؛ بشریت اکنون در چه وضعیّتی به سر می برد؟ تاریکی و ظلمت آن چنان دنیا را تسخیر کرده که همگان گویا اسیرِ فرمانروای تاریکی شده اند، در اقتصاد، در سیاست، در جامعه و فرهنگ، در اخلاق، در حکومت های به ظاهر رنگارنگ و در باطن سیاه و پر از خدنگ، همه و همه، تاریکی و سیاهی حکمفرما است. تنها کسانی می توانند روح خود را از چنگال اسارت پادشاهان تاریکی برهانند که به نور خدا چنگ زنند و از پرتو روشنایِ ربّانی بهره ببرند و سیمِ جان و روح و روان خود را به کارخانه نور پرودگار متصل کنند؛ و این اتصال میسّر نمی شود، مگر آنکه دائما متوجه به وجود پربرکت صاحب الزمان سلام الله علیه باشد؛ با او درد دل کند؛ از وی برکت بطلبد؛ برای حضرتش دعا کند و صدقه بدهد؛ در مشکلاتش از او کمک بخواهد؛ و خلاصه شب و روزی بر او نگذرد، مگر آنکه به یاد امام غائبش باشد و از عمق وجود،جانش را به روح او متصل سازد.

وی افزود: اشیائی که منبع نور نیستند، آنگاه دیده می شوند که در برابر اشیاء نورانی قرار بگیرند، و ممکن است به قدری روشنایی کسب کنند که حتی بتوانند با انعکاس دوباره همان نور، خود به منبع نور و چشمه روشنایی برای اشیاء تاریک تر قرار بگیرند. حال اگر انسانی جان و روان خود را در معرض و منظر نورخداوند قرار دهد، نه تنها خود از روشنایی بهره برده و هدایت می شود، بلکه به لطف حجت الهی مهدی صاحب الزمان می تواند زمینه هدایت دیگران را نیز فراهم آورد.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: در احکام شرعی بیان شده که خورشید از مطهرات است و برخی از نجاسات با تابش نور خورشید،پاک و طاهر می شوند. ما انسان های خطاکار نیز جان خود را مملو از کثیفی ها و آلودگی ها کرده ایم، و باید خورشید نورانی خدایی بر باطن مان بتابد تا پاکی و طهارت نصیب روح مان شود. باید خود را در معرض تابش او قرار دهیم، با خود حساب کنیم که اعمال مان به او عرضه می شود؛ از نیکوکاری هایمان خشنود و از بدکاری مان غمگین می گردد. این یادآوری سبب می شود کمتر گرد گناه بگردیم و بیشتر در نیکویی بکوشیم تا لیاقت داشته باشیم دربرابر شعاع شمس الشموس عالم هستی قرار بگیریم.

وی خاطرنشان کرد: هر نوری روزی خاموش می گردد و هر درخششی زمانی پایان می یابد؛ حتی اگر خورشید باشد؛ تنها نور خداست که هیچگاه پایان نیابد و خاموش نشاید: "آری آن نور که خامُش نشود نور خداست". پس چه بهتر که به جای دل خوش کردن به نورهای مصنوعی و کوتاه و ضعیف، به نور ازلی و ابدی منوّر شویم؛ به جای افتادن در دامان فرقه های منحرف  و عرفان های کاذب و فلسفه بافی های باطل، از سرچشمه زلال نور خدا بنوشیم و سیراب شویم.

استاد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: همچنان که از نور و گرمای خورشید پنهان پشت ابر می توان بهره برد، از درخشندگی و نور امام دوازدهم صلوات الله علیه در زمان غیبت هم می شود استفاده کرد. پس این فرصت ها را قدر بدانیم؛ به او توسل کنیم؛ از خواندن دعای عهد صبحگاهان و زیارت عاشوراء و آل یس و گاهی جامعه کبیره غافل نشویم؛ خود به یادش باشیم و دیگران را به یاد او مشغول نماییم؛ باشد که به لطف الهی و با زودی زود رویای "و اشرقت الارض بنور ربها" تعبیر شود. اللهم آمین و عجّل فی فرج مولانا صاحب الزمان‌ علیه صلواتک و سلامک.